Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου - Ιστορικό εκδόσεων

K kaponi στις 12:10, 30 Αυγούστου 2016

2016-08-30T12:10:36Z

X skiadas στις 11:46, 17 Νοεμβρίου 2015

2015-11-17T11:46:07Z

X skiadas στις 14:54, 16 Νοεμβρίου 2015

2015-11-16T14:54:10Z

X skiadas: Νέα σελίδα με 'Το πότισμα της πεπονιάς είναι απαραίτητη καλλιεργητική εργασία στο θερμοκήπιο. Το φυτό χρε...'

2015-11-12T10:54:52Z

Νέα σελίδα με 'Το πότισμα της πεπονιάς είναι απαραίτητη καλλιεργητική εργασία στο θερμοκήπιο. Το φυτό χρε...'

Νέα σελίδα

Το πότισμα της πεπονιάς είναι απαραίτητη καλλιεργητική εργασία στο θερμοκήπιο. Το φυτό χρειάζεται συνέχεια ικανοποιητικά επίπεδα υγρασίας στο έδαφος κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των βλαστών, που γίνεται με γρήγορο ρυθμό και μέχρι του σταδίου που οι καρποί συνεχίζουν να αναπτύσσονται Για το λόγο αυτό, την περίοδο αυτή γίνονται συχνά και ελαφρά ποτίσματα. Η συχνότητα και η ποσότητα του νερού άρδευσης εξαρτάται βέβαια από το στάδιο ανάπτυξης του φυτού, την εποχή του έτους, την ηλιοφάνεια, τον τύπο του εδάφους κ.λπ. Πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολική υγρασία στο έδαφος κατά την περίοδο της ανθοφορίας, γιατί προκαλείται ανθόρροια, ιδίως όταν και το ποσό του αζώτου στο έδαφος βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Κατά το στάδιο όμως της ωρίμανσης των καρπών χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στο πότισμα, γιατί δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται πολύ νερό. Μάλιστα, σταδιακά θα πρέπει να περιορίζεται σημαντικά, αφού βέβαια λαμβάνεται υπόψη και ο τύπος του εδάφους. Άφθονο νερό ή απότομο πότισμα μετά από κάποια διακοπή νερού κατά το στάδιο της ωρίμανσης, μπορεί βέβαια να προκαλέσει σχίσιμο (σκασίματα) των καρπών. Η ποιότητα του νερού ποτίσματος επηρεάζει επίσης σημαντικά την ανάπτυξη και τις αποδόσεις του φυτού. Ολική περιεκτικότητα σε αλατότητα ECe 3 mmhos μειώνει την παραγωγή κατα 10%, ενώ εάν είναι 4 ή 6 mmhos η παραγωγή μειώνεται κατά 25% και 50% αντίστοιχα. Όταν το πότισμα γίνεται με τη μέθοδο των αυλάκων (σήμερα πολύ σπάνια), θα πρέπει τα φυτά να φυτεύονται σε ανάχωμα, για να μην έρχεται το νερό σε επαφή με το λαιμό του φυτού και προκαλεί σήψεις. Επίσης, εάν υπάρχει στο θερμοκήπιο σύστημα καταιονισμού, θα πρέπει να αποφεύγεται διαβροχή του φυλλώματος, γιατί προκαλεί ευπάθεια των φύλλων στις ασθένειες. Η πιο διαδεδομένη σήμερα μέθοδος ποτίσματος είναι η στάγδην με σταλακτήρες διαφόρων τύπων και παροχών. Έχει υπολογιστεί ότι οι ανάγκες σε νερό μιας φυτείας πεπονιάς, ολόκληρη την καλλιεργητική περίοδο, από Ιανουάριο-Ιούνιο, είναι περίπου 400 m3/στρ.<ref name="Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου"> Η τεχνική της καλλιέργειας των κηπευτικών στα θερμοκήπια, του Χρήστου Ολύμπιου, Καθηγητή Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα 2001.</ref>
</references>

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 11:46, 17 Νοεμβρίου 2015
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
−	Το πότισμα της πεπονιάς είναι απαραίτητη καλλιεργητική εργασία στο θερμοκήπιο. Το φυτό χρειάζεται συνέχεια ικανοποιητικά επίπεδα υγρασίας στο έδαφος κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των βλαστών, που γίνεται με γρήγορο ρυθμό και μέχρι του σταδίου που οι καρποί συνεχίζουν να αναπτύσσονται. Για το λόγο αυτό, την περίοδο αυτή γίνονται συχνά και ελαφρά ποτίσματα. Η συχνότητα και η ποσότητα του νερού άρδευσης εξαρτάται βέβαια από το στάδιο ανάπτυξης του φυτού, την εποχή του έτους, την ηλιοφάνεια, τον τύπο του εδάφους κ.λπ. Πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολική υγρασία στο έδαφος κατά την περίοδο της ανθοφορίας, γιατί προκαλείται ανθόρροια, ιδίως όταν και το ποσό του αζώτου στο έδαφος βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Κατά το στάδιο όμως της ωρίμανσης των καρπών χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στο πότισμα, γιατί δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται πολύ νερό. Μάλιστα, σταδιακά θα πρέπει να περιορίζεται σημαντικά, αφού βέβαια λαμβάνεται υπόψη και ο τύπος του εδάφους. Άφθονο νερό ή απότομο πότισμα μετά από κάποια διακοπή νερού κατά το στάδιο της ωρίμανσης, μπορεί βέβαια να προκαλέσει σχίσιμο (σκασίματα) των καρπών. Η ποιότητα του νερού ποτίσματος επηρεάζει επίσης σημαντικά την ανάπτυξη και τις αποδόσεις του φυτού. Ολική περιεκτικότητα σε αλατότητα ECe 3 mmhos μειώνει την παραγωγή κατα 10%, ενώ εάν είναι 4 ή 6 mmhos η παραγωγή μειώνεται κατά 25% και 50% αντίστοιχα. Όταν το πότισμα γίνεται με τη μέθοδο των αυλάκων (σήμερα πολύ σπάνια), θα πρέπει τα φυτά να φυτεύονται σε ανάχωμα, για να μην έρχεται το νερό σε επαφή με το λαιμό του φυτού και προκαλεί σήψεις. Επίσης, εάν υπάρχει στο θερμοκήπιο σύστημα καταιονισμού, θα πρέπει να αποφεύγεται διαβροχή του φυλλώματος, γιατί προκαλεί ευπάθεια των φύλλων στις ασθένειες. Η πιο διαδεδομένη σήμερα μέθοδος ποτίσματος είναι η στάγδην με σταλακτήρες διαφόρων τύπων και παροχών. Έχει υπολογιστεί ότι οι ανάγκες σε νερό μιας φυτείας πεπονιάς, ολόκληρη την καλλιεργητική περίοδο, από Ιανουάριο-Ιούνιο, είναι περίπου 400 m3/στρ.<ref name="Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου"/>	+	Το πότισμα της [[Πεπονιά\|πεπονιάς]] είναι απαραίτητη καλλιεργητική εργασία στο θερμοκήπιο. Το φυτό χρειάζεται συνέχεια ικανοποιητικά επίπεδα υγρασίας στο έδαφος κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των βλαστών, που γίνεται με γρήγορο ρυθμό και μέχρι του σταδίου που οι καρποί συνεχίζουν να αναπτύσσονται. Για το λόγο αυτό, την περίοδο αυτή γίνονται συχνά και ελαφρά ποτίσματα. Η συχνότητα και η ποσότητα του νερού άρδευσης εξαρτάται βέβαια από το στάδιο ανάπτυξης του φυτού, την εποχή του έτους, την ηλιοφάνεια, [[Τύποι εδαφών\|τον τύπο του εδάφους]] κ.λπ. Πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολική υγρασία στο έδαφος κατά την περίοδο της ανθοφορίας, γιατί προκαλείται ανθόρροια, ιδίως όταν και το ποσό του αζώτου στο έδαφος βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Κατά το στάδιο όμως της ωρίμανσης των καρπών χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στο πότισμα, γιατί δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται πολύ νερό. Μάλιστα, σταδιακά θα πρέπει να περιορίζεται σημαντικά, αφού βέβαια λαμβάνεται υπόψη και ο τύπος του εδάφους. Άφθονο νερό ή απότομο πότισμα μετά από κάποια διακοπή νερού κατά το στάδιο της ωρίμανσης, μπορεί βέβαια να προκαλέσει σχίσιμο (σκασίματα) των καρπών. Η ποιότητα του νερού ποτίσματος επηρεάζει επίσης σημαντικά την ανάπτυξη και τις αποδόσεις του φυτού. Ολική περιεκτικότητα σε αλατότητα ECe 3 mmhos μειώνει την παραγωγή κατα 10%, ενώ εάν είναι 4 ή 6 mmhos η παραγωγή μειώνεται κατά 25% και 50% αντίστοιχα. Όταν το πότισμα γίνεται με τη μέθοδο των αυλάκων (σήμερα πολύ σπάνια), θα πρέπει τα φυτά να φυτεύονται σε ανάχωμα, για να μην έρχεται το νερό σε επαφή με το λαιμό του φυτού και προκαλεί σήψεις. Επίσης, εάν υπάρχει στο θερμοκήπιο σύστημα καταιονισμού, θα πρέπει να αποφεύγεται διαβροχή του φυλλώματος, γιατί προκαλεί ευπάθεια των φύλλων στις ασθένειες. Η πιο διαδεδομένη σήμερα μέθοδος ποτίσματος είναι η στάγδην με σταλακτήρες διαφόρων τύπων και παροχών. Έχει υπολογιστεί ότι οι ανάγκες σε νερό μιας φυτείας πεπονιάς, ολόκληρη την καλλιεργητική περίοδο, από Ιανουάριο-Ιούνιο, είναι περίπου 400 m3/στρ.<ref name="Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου"/>

	==Βιβλιογραφία==		==Βιβλιογραφία==

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 14:54, 16 Νοεμβρίου 2015
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
−	Το πότισμα της πεπονιάς είναι απαραίτητη καλλιεργητική εργασία στο θερμοκήπιο. Το φυτό χρειάζεται συνέχεια ικανοποιητικά επίπεδα υγρασίας στο έδαφος κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των βλαστών, που γίνεται με γρήγορο ρυθμό και μέχρι του σταδίου που οι καρποί συνεχίζουν να αναπτύσσονται Για το λόγο αυτό, την περίοδο αυτή γίνονται συχνά και ελαφρά ποτίσματα. Η συχνότητα και η ποσότητα του νερού άρδευσης εξαρτάται βέβαια από το στάδιο ανάπτυξης του φυτού, την εποχή του έτους, την ηλιοφάνεια, τον τύπο του εδάφους κ.λπ. Πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολική υγρασία στο έδαφος κατά την περίοδο της ανθοφορίας, γιατί προκαλείται ανθόρροια, ιδίως όταν και το ποσό του αζώτου στο έδαφος βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Κατά το στάδιο όμως της ωρίμανσης των καρπών χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στο πότισμα, γιατί δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται πολύ νερό. Μάλιστα, σταδιακά θα πρέπει να περιορίζεται σημαντικά, αφού βέβαια λαμβάνεται υπόψη και ο τύπος του εδάφους. Άφθονο νερό ή απότομο πότισμα μετά από κάποια διακοπή νερού κατά το στάδιο της ωρίμανσης, μπορεί βέβαια να προκαλέσει σχίσιμο (σκασίματα) των καρπών. Η ποιότητα του νερού ποτίσματος επηρεάζει επίσης σημαντικά την ανάπτυξη και τις αποδόσεις του φυτού. Ολική περιεκτικότητα σε αλατότητα ECe 3 mmhos μειώνει την παραγωγή κατα 10%, ενώ εάν είναι 4 ή 6 mmhos η παραγωγή μειώνεται κατά 25% και 50% αντίστοιχα. Όταν το πότισμα γίνεται με τη μέθοδο των αυλάκων (σήμερα πολύ σπάνια), θα πρέπει τα φυτά να φυτεύονται σε ανάχωμα, για να μην έρχεται το νερό σε επαφή με το λαιμό του φυτού και προκαλεί σήψεις. Επίσης, εάν υπάρχει στο θερμοκήπιο σύστημα καταιονισμού, θα πρέπει να αποφεύγεται διαβροχή του φυλλώματος, γιατί προκαλεί ευπάθεια των φύλλων στις ασθένειες. Η πιο διαδεδομένη σήμερα μέθοδος ποτίσματος είναι η στάγδην με σταλακτήρες διαφόρων τύπων και παροχών. Έχει υπολογιστεί ότι οι ανάγκες σε νερό μιας φυτείας πεπονιάς, ολόκληρη την καλλιεργητική περίοδο, από Ιανουάριο-Ιούνιο, είναι περίπου 400 m3/στρ.<ref name="Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου"/>	+	Το πότισμα της πεπονιάς είναι απαραίτητη καλλιεργητική εργασία στο θερμοκήπιο. Το φυτό χρειάζεται συνέχεια ικανοποιητικά επίπεδα υγρασίας στο έδαφος κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των βλαστών, που γίνεται με γρήγορο ρυθμό και μέχρι του σταδίου που οι καρποί συνεχίζουν να αναπτύσσονται. Για το λόγο αυτό, την περίοδο αυτή γίνονται συχνά και ελαφρά ποτίσματα. Η συχνότητα και η ποσότητα του νερού άρδευσης εξαρτάται βέβαια από το στάδιο ανάπτυξης του φυτού, την εποχή του έτους, την ηλιοφάνεια, τον τύπο του εδάφους κ.λπ. Πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολική υγρασία στο έδαφος κατά την περίοδο της ανθοφορίας, γιατί προκαλείται ανθόρροια, ιδίως όταν και το ποσό του αζώτου στο έδαφος βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Κατά το στάδιο όμως της ωρίμανσης των καρπών χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στο πότισμα, γιατί δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται πολύ νερό. Μάλιστα, σταδιακά θα πρέπει να περιορίζεται σημαντικά, αφού βέβαια λαμβάνεται υπόψη και ο τύπος του εδάφους. Άφθονο νερό ή απότομο πότισμα μετά από κάποια διακοπή νερού κατά το στάδιο της ωρίμανσης, μπορεί βέβαια να προκαλέσει σχίσιμο (σκασίματα) των καρπών. Η ποιότητα του νερού ποτίσματος επηρεάζει επίσης σημαντικά την ανάπτυξη και τις αποδόσεις του φυτού. Ολική περιεκτικότητα σε αλατότητα ECe 3 mmhos μειώνει την παραγωγή κατα 10%, ενώ εάν είναι 4 ή 6 mmhos η παραγωγή μειώνεται κατά 25% και 50% αντίστοιχα. Όταν το πότισμα γίνεται με τη μέθοδο των αυλάκων (σήμερα πολύ σπάνια), θα πρέπει τα φυτά να φυτεύονται σε ανάχωμα, για να μην έρχεται το νερό σε επαφή με το λαιμό του φυτού και προκαλεί σήψεις. Επίσης, εάν υπάρχει στο θερμοκήπιο σύστημα καταιονισμού, θα πρέπει να αποφεύγεται διαβροχή του φυλλώματος, γιατί προκαλεί ευπάθεια των φύλλων στις ασθένειες. Η πιο διαδεδομένη σήμερα μέθοδος ποτίσματος είναι η στάγδην με σταλακτήρες διαφόρων τύπων και παροχών. Έχει υπολογιστεί ότι οι ανάγκες σε νερό μιας φυτείας πεπονιάς, ολόκληρη την καλλιεργητική περίοδο, από Ιανουάριο-Ιούνιο, είναι περίπου 400 m3/στρ.<ref name="Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου"/>

	==Βιβλιογραφία==		==Βιβλιογραφία==

@@ Γραμμή 2: / Γραμμή 2: @@
 ==Βιβλιογραφία==
 <references>
-<ref name="Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου"> Η τεχνική της καλλιέργειας των κηπευτικών στα θερμοκήπια, του Χρήστου Ολύμπιου, Καθηγητή Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα 2001.</ref>
 </references>