Αγγουριά - Ιστορικό εκδόσεων

K kaponi στις 07:40, 18 Ιουλίου 2016

2016-07-18T07:40:43Z

P chasapis στις 11:04, 28 Νοεμβρίου 2013

2013-11-28T11:04:46Z

P chasapis στις 10:56, 28 Νοεμβρίου 2013

2013-11-28T10:56:44Z

P chasapis στις 10:54, 28 Νοεμβρίου 2013

2013-11-28T10:54:44Z

P chasapis στις 10:03, 26 Νοεμβρίου 2013

2013-11-26T10:03:59Z

A papageorgiou στις 14:06, 12 Αυγούστου 2013

2013-08-12T14:06:22Z

P chasapis στις 14:36, 12 Ιουλίου 2013

2013-07-12T14:36:48Z

P chasapis στις 12:00, 10 Ιουλίου 2013

2013-07-10T12:00:44Z

P chasapis στις 11:54, 10 Ιουλίου 2013

2013-07-10T11:54:41Z

P chasapis στις 11:45, 10 Ιουλίου 2013

2013-07-10T11:45:20Z

@@ Γραμμή 13: / Γραμμή 13: @@
 {{{top_heading|==}}}Εδαφικές συνθήκες{{{top_heading|==}}}
-Η [[Αγγουριά|αγγουριά]] έχει ευαίσθητο [[Βοτανικά χαρακτηριστικά αγγουριάς|ριζικό σύστημα]]. Γι’ αυτό χρειάζεται [[Αμμώδη εδάφη|ελαφρό έδαφος]] που να στραγγίζει και να αερίζεται καλά, να έχει υψηλή ικανότητα συγκράτησης [[Άρδευση αγγουριάς|νερού]] και να είναι απαλλαγμένο από παθογόνα. Θα πρέπει να είναι πλούσιο σε [[Ρόλος θρεπτικών στοιχείων στα φυτά|θρεπτικά στοιχεία]] ιδίως σε [[Άζωτο|άζωτο]] και [[Κάλιο|κάλιο]]. Πιο κατάλληλα θεωρούνται τα αμμοπηλώδη εδάφη και για πολύ πρώιμες [[Καλλιέργεια αγγουριάς|καλλιέργειες]] τα αμμώδη-χαλικώδη εδάφη εφ’ όσον λαμβάνεται πρόνοια για τον πλήρη εφοδιασμό τους σε θρεπτικά στοιχεία. Στα [[Αργιλώδη εδάφη|αργιλώδη εδάφη]] η στράγγιση είναι δύσκολη, το ριζικό σύστημα δεν αναπτύσσεται πλούσια, η παραγωγή είναι μειωμένη, τα φυτά συχνά κιτρινίζουν και παρουσιάζουν τροφοπενίες ή προσβάλλονται σοβαρά από ασθένειες εδάφους ([[Ασθένεια αγγουριάς Ριζοκτόνια|ριζοκτόνια]], [[Ασθένεια αγγουριάς Φυτόφθορα|φυτόφθορα]], κ.α). Συνεκτικά εδάφη μπορούν να χρησιμοποιηθούν, αλλά υφίστανται ζημίες όταν καλλιεργούνται υγρά και παρουσιάζουν δυσκολίες στην απόπλυση και στον αερισμό. Τα καλύτερα εδάφη για την καλλιέργεια αγγουριού είναι τα μέσης σύστασης, τα βαθιά, τα γόνιμα, πλούσια σε οργανική ουσία διατηρώντας αρκετή υγρασία. Όσον αφορά τη χημική αντίδραση του εδάφους, αυτή μπορεί να κυμαίνεται από pH=5,5-7,5, αλλά η αγγουριά προτιμά τα ελαφρά όξινα εδάφη pH=6,5.<ref name="Καλλιέργεια αγγουριού στη Μεσσαρά"/>
+Η [[Αγγουριά|αγγουριά]] έχει ευαίσθητο [[Βοτανικά χαρακτηριστικά αγγουριάς|ριζικό σύστημα]]. Γι’ αυτό χρειάζεται [[Αμμώδη εδάφη|ελαφρό έδαφος]] που να στραγγίζει και να αερίζεται καλά, να έχει υψηλή ικανότητα συγκράτησης [[Άρδευση αγγουριάς|νερού]] και να είναι απαλλαγμένο από παθογόνα. Θα πρέπει να είναι πλούσιο σε [[Ρόλος θρεπτικών στοιχείων στα φυτά|θρεπτικά στοιχεία]] ιδίως σε [[Άζωτο|άζωτο]] και [[Κάλιο|κάλιο]]. Πιο κατάλληλα θεωρούνται τα αμμοπηλώδη εδάφη και για πολύ πρώιμες [[Καλλιέργεια αγγουριάς|καλλιέργειες]] τα αμμώδη-χαλικώδη εδάφη εφ’ όσον λαμβάνεται πρόνοια για τον πλήρη εφοδιασμό τους σε θρεπτικά στοιχεία. Στα [[Αργιλώδη εδάφη|αργιλώδη εδάφη]] η στράγγιση είναι δύσκολη, το ριζικό σύστημα δεν αναπτύσσεται πλούσια, η παραγωγή είναι μειωμένη, τα φυτά συχνά κιτρινίζουν και παρουσιάζουν τροφοπενίες ή προσβάλλονται σοβαρά από ασθένειες εδάφους (ριζοκτόνια, φυτοφθόρα), κ.ά. Συνεκτικά εδάφη μπορούν να χρησιμοποιηθούν, αλλά υφίστανται ζημίες όταν καλλιεργούνται υγρά και παρουσιάζουν δυσκολίες στην απόπλυση και στον αερισμό. Τα καλύτερα εδάφη για την καλλιέργεια αγγουριού είναι τα μέσης σύστασης, τα βαθιά, τα γόνιμα, πλούσια σε οργανική ουσία διατηρώντας αρκετή υγρασία. Όσον αφορά τη χημική αντίδραση του εδάφους, αυτή μπορεί να κυμαίνεται από pH=5,5-7,5, αλλά η αγγουριά προτιμά τα ελαφρά όξινα εδάφη pH=6,5.<ref name="Καλλιέργεια αγγουριού στη Μεσσαρά"/>
 {{{top_heading|==}}}Πολλαπλασιασμός{{{top_heading|==}}}

@@ Γραμμή 6: / Γραμμή 6: @@
 [[Image:Φύλλο αγγουριάς.jpg|thumb|px100|Φύλλο αγγουριάς]]
 [[Image:Άνθος αγγουριάς.jpg|thumb|px100|Άνθος αγγουριάς]]
 Είναι [[Αγγουριά|φυτό]] έρπον με λεπτούς βλαστούς που φτάνουν σε μήκος τα 3-4 μέτρα. Το ριζικό σύστημα αποτελείται από μία κεντρική ρίζα από την οποία αναπτύσσονται πολλές πλευρικές. Οι βλαστοί έχουν γωνιώδη διατομή και φέρουν έλικες που επιτρέπουν στο φυτό να αναρριχηθεί. Τα φύλλα είναι μεγάλα, γωνιώδη και φέρουν χνούδι. Από τις μασχάλες των φύλλων αναπτύσσονται πλευρικοί βλαστοί. Τα άνθη διακρίνονται σε αρσενικά και θηλυκά. Τα αρσενικά άνθη είναι μεγαλύτερου μεγέθους και εμφανίζονται κυρίως προς τη βάση του κεντρικού βλαστού σε αντίθεση με τα θηλυκά που έχουν μικρότερο μέγεθος και εμφανίζονται αργότερα στον κεντρικό βλαστό και κυρίως στους πλευρικούς βλαστούς. Τα θηλυκά άνθη φέρουν στη βάση τους υποτυπώδη καρπό (υποφυής ωοθήκη) που είναι ορατός πριν ακόμη γίνει η γονιμοποίηση. Ορισμένες [[Ποικιλίες αγγουριάς|ποικιλίες]] αγγουριάς έχουν μόνο θηλυκά άνθη και η παραγωγή καρπών γίνεται παρθενοκαρπικά. Ο καρπός της αγγουριάς είναι ράγα κυλινδρικού σχήματος, μικρού ή μεγάλου μεγέθους, λείος ή με μικρά αγκαθάκια, κυκλικός ή γωνιώδης, σε διαφορετικές αποχρώσεις του πράσινου ανάλογα με την ποικιλία. Η μέση σύσταση του [[Αγγούρι|καρπού]] είναι: νερό 95%, υδατάνθρακες 3,4%, πρωτεΐνες 0,5-0,9%, λίπη 0,1% και βιταμίνη C.<ref name="Λαχανοκομία - Αγγουριά"/>

@@ Γραμμή 5: / Γραμμή 5: @@
 {{{top_heading|==}}}Βοτανικά χαρακτηριστικά{{{top_heading|==}}}
 [[Image:Φύλλο αγγουριάς.jpg|thumb|px100|Φύλλο αγγουριάς]]
 Είναι [[Αγγουριά|φυτό]] έρπον με λεπτούς βλαστούς που φτάνουν σε μήκος τα 3-4 μέτρα. Το ριζικό σύστημα αποτελείται από μία κεντρική ρίζα από την οποία αναπτύσσονται πολλές πλευρικές. Οι βλαστοί έχουν γωνιώδη διατομή και φέρουν έλικες που επιτρέπουν στο φυτό να αναρριχηθεί. Τα φύλλα είναι μεγάλα, γωνιώδη και φέρουν χνούδι. Από τις μασχάλες των φύλλων αναπτύσσονται πλευρικοί βλαστοί. Τα άνθη διακρίνονται σε αρσενικά και θηλυκά. Τα αρσενικά άνθη είναι μεγαλύτερου μεγέθους και εμφανίζονται κυρίως προς τη βάση του κεντρικού βλαστού σε αντίθεση με τα θηλυκά που έχουν μικρότερο μέγεθος και εμφανίζονται αργότερα στον κεντρικό βλαστό και κυρίως στους πλευρικούς βλαστούς. Τα θηλυκά άνθη φέρουν στη βάση τους υποτυπώδη καρπό (υποφυής ωοθήκη) που είναι ορατός πριν ακόμη γίνει η γονιμοποίηση. Ορισμένες [[Ποικιλίες αγγουριάς|ποικιλίες]] αγγουριάς έχουν μόνο θηλυκά άνθη και η παραγωγή καρπών γίνεται παρθενοκαρπικά. Ο καρπός της αγγουριάς είναι ράγα κυλινδρικού σχήματος, μικρού ή μεγάλου μεγέθους, λείος ή με μικρά αγκαθάκια, κυκλικός ή γωνιώδης, σε διαφορετικές αποχρώσεις του πράσινου ανάλογα με την ποικιλία. Η μέση σύσταση του [[Αγγούρι|καρπού]] είναι: νερό 95%, υδατάνθρακες 3,4%, πρωτεΐνες 0,5-0,9%, λίπη 0,1% και βιταμίνη C.<ref name="Λαχανοκομία - Αγγουριά"/>

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:54, 28 Νοεμβρίου 2013
Γραμμή 4:		Γραμμή 4:

	{{{top_heading\|==}}}Βοτανικά χαρακτηριστικά{{{top_heading\|==}}}		{{{top_heading\|==}}}Βοτανικά χαρακτηριστικά{{{top_heading\|==}}}
		+	[[Image:Φύλλο αγγουριάς.jpg\|thumb\|px100\|Φύλλο αγγουριάς]]
	Είναι [[Αγγουριά\|φυτό]] έρπον με λεπτούς βλαστούς που φτάνουν σε μήκος τα 3-4 μέτρα. Το ριζικό σύστημα αποτελείται από μία κεντρική ρίζα από την οποία αναπτύσσονται πολλές πλευρικές. Οι βλαστοί έχουν γωνιώδη διατομή και φέρουν έλικες που επιτρέπουν στο φυτό να αναρριχηθεί. Τα φύλλα είναι μεγάλα, γωνιώδη και φέρουν χνούδι. Από τις μασχάλες των φύλλων αναπτύσσονται πλευρικοί βλαστοί. Τα άνθη διακρίνονται σε αρσενικά και θηλυκά. Τα αρσενικά άνθη είναι μεγαλύτερου μεγέθους και εμφανίζονται κυρίως προς τη βάση του κεντρικού βλαστού σε αντίθεση με τα θηλυκά που έχουν μικρότερο μέγεθος και εμφανίζονται αργότερα στον κεντρικό βλαστό και κυρίως στους πλευρικούς βλαστούς. Τα θηλυκά άνθη φέρουν στη βάση τους υποτυπώδη καρπό (υποφυής ωοθήκη) που είναι ορατός πριν ακόμη γίνει η γονιμοποίηση. Ορισμένες [[Ποικιλίες αγγουριάς\|ποικιλίες]] αγγουριάς έχουν μόνο θηλυκά άνθη και η παραγωγή καρπών γίνεται παρθενοκαρπικά. Ο καρπός της αγγουριάς είναι ράγα κυλινδρικού σχήματος, μικρού ή μεγάλου μεγέθους, λείος ή με μικρά αγκαθάκια, κυκλικός ή γωνιώδης, σε διαφορετικές αποχρώσεις του πράσινου ανάλογα με την ποικιλία. Η μέση σύσταση του [[Αγγούρι\|καρπού]] είναι: νερό 95%, υδατάνθρακες 3,4%, πρωτεΐνες 0,5-0,9%, λίπη 0,1% και βιταμίνη C.<ref name="Λαχανοκομία - Αγγουριά"/>		Είναι [[Αγγουριά\|φυτό]] έρπον με λεπτούς βλαστούς που φτάνουν σε μήκος τα 3-4 μέτρα. Το ριζικό σύστημα αποτελείται από μία κεντρική ρίζα από την οποία αναπτύσσονται πολλές πλευρικές. Οι βλαστοί έχουν γωνιώδη διατομή και φέρουν έλικες που επιτρέπουν στο φυτό να αναρριχηθεί. Τα φύλλα είναι μεγάλα, γωνιώδη και φέρουν χνούδι. Από τις μασχάλες των φύλλων αναπτύσσονται πλευρικοί βλαστοί. Τα άνθη διακρίνονται σε αρσενικά και θηλυκά. Τα αρσενικά άνθη είναι μεγαλύτερου μεγέθους και εμφανίζονται κυρίως προς τη βάση του κεντρικού βλαστού σε αντίθεση με τα θηλυκά που έχουν μικρότερο μέγεθος και εμφανίζονται αργότερα στον κεντρικό βλαστό και κυρίως στους πλευρικούς βλαστούς. Τα θηλυκά άνθη φέρουν στη βάση τους υποτυπώδη καρπό (υποφυής ωοθήκη) που είναι ορατός πριν ακόμη γίνει η γονιμοποίηση. Ορισμένες [[Ποικιλίες αγγουριάς\|ποικιλίες]] αγγουριάς έχουν μόνο θηλυκά άνθη και η παραγωγή καρπών γίνεται παρθενοκαρπικά. Ο καρπός της αγγουριάς είναι ράγα κυλινδρικού σχήματος, μικρού ή μεγάλου μεγέθους, λείος ή με μικρά αγκαθάκια, κυκλικός ή γωνιώδης, σε διαφορετικές αποχρώσεις του πράσινου ανάλογα με την ποικιλία. Η μέση σύσταση του [[Αγγούρι\|καρπού]] είναι: νερό 95%, υδατάνθρακες 3,4%, πρωτεΐνες 0,5-0,9%, λίπη 0,1% και βιταμίνη C.<ref name="Λαχανοκομία - Αγγουριά"/>

@@ Γραμμή 1: / Γραμμή 1: @@
 {{{top_heading|==}}}Γενικά στοιχεία{{{top_heading|==}}}
 [[Image:Φυτεία αγγουριάς.jpg|thumb|px100|Φυτεία αγγουριάς]]
-Πιστεύεται ότι είναι [[Αγγουριά|φυτό]] ενδογενές της Ινδίας ή και της Αφρικής. Η απόδειξη είναι μάλλον δύσκολη, γιατί η αγγουριά ποτέ δεν βρέθηκε στην άγρια μορφή της. Ο προγεννήτορας του είδους ίσως είναι το συγγενές άγριο είδος Cucumis sativus var. hardwickii, το οποίο έχει βρεθεί να αυτοφύεται στις παρυφές των Ιμαλαΐων στο Νεπάλ. Ο De Candole το 1882 πίστευε ότι το αγγούρι [[Καλλιέργεια αγγουριάς|καλλιεργείται]] στις Ινδίες από το 3.000 π.Χ. Στο ανατολικό Ιράν υπάρχουν αγγούρια από το 3.000 π.Χ, στην Κίνα καλλιεργείται από το 2.000 π.Χ. Η Κίνα θεωρείται το δεύτερο κέντρο γενετικής παραλλακτικότητας της αγγουριάς. Σήμερα η καλλιέργεια αγγουριάς στη χώρα αυτή είναι μια από τις πλέον σημαντικές καλλιέργειες λαχανικών. Στην Ελλάδα αναφέρεται ότι υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο Θεόφραστος με το όνομα «Σίκυος» ή «Σίκυς» περιγράφει τρεις [[Ποικιλίες αγγουριάς|ποικιλίες]]. Το 14ο αιώνα καλλιεργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Πορτογάλοι εξερευνητές μετέφεραν το αγγούρι στη δυτική Αφρική. Ο Κολόμβος το μετέφερε στην Αμερική. Σήμερα το αγγούρι καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο. Η αγγουριά σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις ηπείρους. Περισσότερο από τα 3/4 (77,3%) της παγκόσμιας παραγωγής παράγεται στην Ασία και το 1/7 περίπου στην Ευρώπη. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε) παράγουν το 5,87% και η Ελλάδα το 0,7% της παγκόσμιας παραγωγής. Η καλλιέργεια της αγγουριάς σε υψηλά, πλαστικά κυρίως θερμοκήπια συναντάται στην Κρήτη (Τυμπάκι, Ιεράπετρα) και Πελοπόννησο (Μεσσηνία, Ηλεία, Λακωνία). Μικρότερες ποσότητες παράγονται και σε άλλα διαμερίσματα της χώρας (περιοχή Θεσσαλονίκης, νησιά κ.τ.λ).Ένα σημαντικό μέρος της παραγωγής από τα θερμοκήπια εξάγεται σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, κυρίως στη Γερμανία, αλλά και σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και Μπαχρέιν. Ανταγωνιστές της ελληνικής παραγωγής στην δυτική Ευρώπη είναι η Ισπανία-Κανάρια νησιά και το Μαρόκο με παρόμοια συστήματα καλλιέργειας αγγουριού στα θερμοκήπια και από τα τέλη Φεβρουάριου-Μαρτίου η Ολλανδία που έχει παρόμοια συστήματα φύτευσης με τη βόρεια Ελλάδα.<ref name="Καλλιέργεια αγγουριού στη Μεσσαρά"/>
+Πιστεύεται ότι είναι [[Αγγουριά|φυτό]] ενδογενές της Ινδίας ή και της Αφρικής. Η απόδειξη είναι μάλλον δύσκολη, γιατί η αγγουριά ποτέ δεν βρέθηκε στην άγρια μορφή της. Ο προγεννήτορας του είδους ίσως είναι το συγγενές άγριο είδος Cucumis sativus var. hardwickii, το οποίο έχει βρεθεί να αυτοφύεται στις παρυφές των Ιμαλαΐων στο Νεπάλ. Ο De Candole το 1882 πίστευε ότι το αγγούρι [[Καλλιέργεια αγγουριάς|καλλιεργείται]] στις Ινδίες από το 3.000 π.Χ. Στο ανατολικό Ιράν υπάρχουν αγγούρια από το 3.000 π.Χ, στην Κίνα καλλιεργείται από το 2.000 π.Χ. Η Κίνα θεωρείται το δεύτερο κέντρο γενετικής παραλλακτικότητας της αγγουριάς. Σήμερα η καλλιέργεια αγγουριάς στη χώρα αυτή είναι μια από τις πλέον σημαντικές καλλιέργειες λαχανικών. Στην Ελλάδα αναφέρεται ότι υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο Θεόφραστος με το όνομα «Σίκυος» ή «Σίκυς» περιγράφει τρεις [[Ποικιλίες αγγουριάς|ποικιλίες]]. Το 14ο αιώνα καλλιεργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Πορτογάλοι εξερευνητές μετέφεραν το αγγούρι στη δυτική Αφρική. Ο Κολόμβος το μετέφερε στην Αμερική.<ref name="Καλλιέργεια αγγουριού στη Μεσσαρά"/>
 {{{top_heading|==}}}Βοτανικά χαρακτηριστικά{{{top_heading|==}}}

@@ Γραμμή 178: / Γραμμή 178: @@
 [[Category:Φυτό_Μ]]
-[[Category:Κηπευτικά]]
+[[Category:Κολοκυνθοειδές λαχανικό]]
 [[παράγει::Αγγούρι| ]]
 [[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
 [[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
 [[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 14:36, 12 Ιουλίου 2013
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
−	~~[[Image:Φυτεία αγγουριάς.jpg\|thumb\|px100\|Φυτεία αγγουριάς]]~~
	{{{top_heading\|==}}}Γενικά στοιχεία{{{top_heading\|==}}}		{{{top_heading\|==}}}Γενικά στοιχεία{{{top_heading\|==}}}
		+	[[Image:Φυτεία αγγουριάς.jpg\|thumb\|px100\|Φυτεία αγγουριάς]]
	Πιστεύεται ότι είναι [[Αγγουριά\|φυτό]] ενδογενές της Ινδίας ή και της Αφρικής. Η απόδειξη είναι μάλλον δύσκολη, γιατί η αγγουριά ποτέ δεν βρέθηκε στην άγρια μορφή της. Ο προγεννήτορας του είδους ίσως είναι το συγγενές άγριο είδος Cucumis sativus var. hardwickii, το οποίο έχει βρεθεί να αυτοφύεται στις παρυφές των Ιμαλαΐων στο Νεπάλ. Ο De Candole το 1882 πίστευε ότι το αγγούρι [[Καλλιέργεια αγγουριάς\|καλλιεργείται]] στις Ινδίες από το 3.000 π.Χ. Στο ανατολικό Ιράν υπάρχουν αγγούρια από το 3.000 π.Χ, στην Κίνα καλλιεργείται από το 2.000 π.Χ. Η Κίνα θεωρείται το δεύτερο κέντρο γενετικής παραλλακτικότητας της αγγουριάς. Σήμερα η καλλιέργεια αγγουριάς στη χώρα αυτή είναι μια από τις πλέον σημαντικές καλλιέργειες λαχανικών. Στην Ελλάδα αναφέρεται ότι υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο Θεόφραστος με το όνομα «Σίκυος» ή «Σίκυς» περιγράφει τρεις [[Ποικιλίες αγγουριάς\|ποικιλίες]]. Το 14ο αιώνα καλλιεργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Πορτογάλοι εξερευνητές μετέφεραν το αγγούρι στη δυτική Αφρική. Ο Κολόμβος το μετέφερε στην Αμερική. Σήμερα το αγγούρι καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο. Η αγγουριά σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις ηπείρους. Περισσότερο από τα 3/4 (77,3%) της παγκόσμιας παραγωγής παράγεται στην Ασία και το 1/7 περίπου στην Ευρώπη. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε) παράγουν το 5,87% και η Ελλάδα το 0,7% της παγκόσμιας παραγωγής. Η καλλιέργεια της αγγουριάς σε υψηλά, πλαστικά κυρίως θερμοκήπια συναντάται στην Κρήτη (Τυμπάκι, Ιεράπετρα) και Πελοπόννησο (Μεσσηνία, Ηλεία, Λακωνία). Μικρότερες ποσότητες παράγονται και σε άλλα διαμερίσματα της χώρας (περιοχή Θεσσαλονίκης, νησιά κ.τ.λ).Ένα σημαντικό μέρος της παραγωγής από τα θερμοκήπια εξάγεται σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, κυρίως στη Γερμανία, αλλά και σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και Μπαχρέιν. Ανταγωνιστές της ελληνικής παραγωγής στην δυτική Ευρώπη είναι η Ισπανία-Κανάρια νησιά και το Μαρόκο με παρόμοια συστήματα καλλιέργειας αγγουριού στα θερμοκήπια και από τα τέλη Φεβρουάριου-Μαρτίου η Ολλανδία που έχει παρόμοια συστήματα φύτευσης με τη βόρεια Ελλάδα.<ref name="Καλλιέργεια αγγουριού στη Μεσσαρά"/>		Πιστεύεται ότι είναι [[Αγγουριά\|φυτό]] ενδογενές της Ινδίας ή και της Αφρικής. Η απόδειξη είναι μάλλον δύσκολη, γιατί η αγγουριά ποτέ δεν βρέθηκε στην άγρια μορφή της. Ο προγεννήτορας του είδους ίσως είναι το συγγενές άγριο είδος Cucumis sativus var. hardwickii, το οποίο έχει βρεθεί να αυτοφύεται στις παρυφές των Ιμαλαΐων στο Νεπάλ. Ο De Candole το 1882 πίστευε ότι το αγγούρι [[Καλλιέργεια αγγουριάς\|καλλιεργείται]] στις Ινδίες από το 3.000 π.Χ. Στο ανατολικό Ιράν υπάρχουν αγγούρια από το 3.000 π.Χ, στην Κίνα καλλιεργείται από το 2.000 π.Χ. Η Κίνα θεωρείται το δεύτερο κέντρο γενετικής παραλλακτικότητας της αγγουριάς. Σήμερα η καλλιέργεια αγγουριάς στη χώρα αυτή είναι μια από τις πλέον σημαντικές καλλιέργειες λαχανικών. Στην Ελλάδα αναφέρεται ότι υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο Θεόφραστος με το όνομα «Σίκυος» ή «Σίκυς» περιγράφει τρεις [[Ποικιλίες αγγουριάς\|ποικιλίες]]. Το 14ο αιώνα καλλιεργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Πορτογάλοι εξερευνητές μετέφεραν το αγγούρι στη δυτική Αφρική. Ο Κολόμβος το μετέφερε στην Αμερική. Σήμερα το αγγούρι καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο. Η αγγουριά σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις ηπείρους. Περισσότερο από τα 3/4 (77,3%) της παγκόσμιας παραγωγής παράγεται στην Ασία και το 1/7 περίπου στην Ευρώπη. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε) παράγουν το 5,87% και η Ελλάδα το 0,7% της παγκόσμιας παραγωγής. Η καλλιέργεια της αγγουριάς σε υψηλά, πλαστικά κυρίως θερμοκήπια συναντάται στην Κρήτη (Τυμπάκι, Ιεράπετρα) και Πελοπόννησο (Μεσσηνία, Ηλεία, Λακωνία). Μικρότερες ποσότητες παράγονται και σε άλλα διαμερίσματα της χώρας (περιοχή Θεσσαλονίκης, νησιά κ.τ.λ).Ένα σημαντικό μέρος της παραγωγής από τα θερμοκήπια εξάγεται σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, κυρίως στη Γερμανία, αλλά και σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και Μπαχρέιν. Ανταγωνιστές της ελληνικής παραγωγής στην δυτική Ευρώπη είναι η Ισπανία-Κανάρια νησιά και το Μαρόκο με παρόμοια συστήματα καλλιέργειας αγγουριού στα θερμοκήπια και από τα τέλη Φεβρουάριου-Μαρτίου η Ολλανδία που έχει παρόμοια συστήματα φύτευσης με τη βόρεια Ελλάδα.<ref name="Καλλιέργεια αγγουριού στη Μεσσαρά"/>

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 12:00, 10 Ιουλίου 2013
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
		+	[[Image:Φυτεία αγγουριάς.jpg\|thumb\|px100\|Φυτεία αγγουριάς]]
	{{{top_heading\|==}}}Γενικά στοιχεία{{{top_heading\|==}}}		{{{top_heading\|==}}}Γενικά στοιχεία{{{top_heading\|==}}}
	Πιστεύεται ότι είναι [[Αγγουριά\|φυτό]] ενδογενές της Ινδίας ή και της Αφρικής. Η απόδειξη είναι μάλλον δύσκολη, γιατί η αγγουριά ποτέ δεν βρέθηκε στην άγρια μορφή της. Ο προγεννήτορας του είδους ίσως είναι το συγγενές άγριο είδος Cucumis sativus var. hardwickii, το οποίο έχει βρεθεί να αυτοφύεται στις παρυφές των Ιμαλαΐων στο Νεπάλ. Ο De Candole το 1882 πίστευε ότι το αγγούρι [[Καλλιέργεια αγγουριάς\|καλλιεργείται]] στις Ινδίες από το 3.000 π.Χ. Στο ανατολικό Ιράν υπάρχουν αγγούρια από το 3.000 π.Χ, στην Κίνα καλλιεργείται από το 2.000 π.Χ. Η Κίνα θεωρείται το δεύτερο κέντρο γενετικής παραλλακτικότητας της αγγουριάς. Σήμερα η καλλιέργεια αγγουριάς στη χώρα αυτή είναι μια από τις πλέον σημαντικές καλλιέργειες λαχανικών. Στην Ελλάδα αναφέρεται ότι υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο Θεόφραστος με το όνομα «Σίκυος» ή «Σίκυς» περιγράφει τρεις [[Ποικιλίες αγγουριάς\|ποικιλίες]]. Το 14ο αιώνα καλλιεργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Πορτογάλοι εξερευνητές μετέφεραν το αγγούρι στη δυτική Αφρική. Ο Κολόμβος το μετέφερε στην Αμερική. Σήμερα το αγγούρι καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο. Η αγγουριά σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις ηπείρους. Περισσότερο από τα 3/4 (77,3%) της παγκόσμιας παραγωγής παράγεται στην Ασία και το 1/7 περίπου στην Ευρώπη. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε) παράγουν το 5,87% και η Ελλάδα το 0,7% της παγκόσμιας παραγωγής. Η καλλιέργεια της αγγουριάς σε υψηλά, πλαστικά κυρίως θερμοκήπια συναντάται στην Κρήτη (Τυμπάκι, Ιεράπετρα) και Πελοπόννησο (Μεσσηνία, Ηλεία, Λακωνία). Μικρότερες ποσότητες παράγονται και σε άλλα διαμερίσματα της χώρας (περιοχή Θεσσαλονίκης, νησιά κ.τ.λ).Ένα σημαντικό μέρος της παραγωγής από τα θερμοκήπια εξάγεται σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, κυρίως στη Γερμανία, αλλά και σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και Μπαχρέιν. Ανταγωνιστές της ελληνικής παραγωγής στην δυτική Ευρώπη είναι η Ισπανία-Κανάρια νησιά και το Μαρόκο με παρόμοια συστήματα καλλιέργειας αγγουριού στα θερμοκήπια και από τα τέλη Φεβρουάριου-Μαρτίου η Ολλανδία που έχει παρόμοια συστήματα φύτευσης με τη βόρεια Ελλάδα.<ref name="Καλλιέργεια αγγουριού στη Μεσσαρά"/>		Πιστεύεται ότι είναι [[Αγγουριά\|φυτό]] ενδογενές της Ινδίας ή και της Αφρικής. Η απόδειξη είναι μάλλον δύσκολη, γιατί η αγγουριά ποτέ δεν βρέθηκε στην άγρια μορφή της. Ο προγεννήτορας του είδους ίσως είναι το συγγενές άγριο είδος Cucumis sativus var. hardwickii, το οποίο έχει βρεθεί να αυτοφύεται στις παρυφές των Ιμαλαΐων στο Νεπάλ. Ο De Candole το 1882 πίστευε ότι το αγγούρι [[Καλλιέργεια αγγουριάς\|καλλιεργείται]] στις Ινδίες από το 3.000 π.Χ. Στο ανατολικό Ιράν υπάρχουν αγγούρια από το 3.000 π.Χ, στην Κίνα καλλιεργείται από το 2.000 π.Χ. Η Κίνα θεωρείται το δεύτερο κέντρο γενετικής παραλλακτικότητας της αγγουριάς. Σήμερα η καλλιέργεια αγγουριάς στη χώρα αυτή είναι μια από τις πλέον σημαντικές καλλιέργειες λαχανικών. Στην Ελλάδα αναφέρεται ότι υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο Θεόφραστος με το όνομα «Σίκυος» ή «Σίκυς» περιγράφει τρεις [[Ποικιλίες αγγουριάς\|ποικιλίες]]. Το 14ο αιώνα καλλιεργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Πορτογάλοι εξερευνητές μετέφεραν το αγγούρι στη δυτική Αφρική. Ο Κολόμβος το μετέφερε στην Αμερική. Σήμερα το αγγούρι καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο. Η αγγουριά σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις ηπείρους. Περισσότερο από τα 3/4 (77,3%) της παγκόσμιας παραγωγής παράγεται στην Ασία και το 1/7 περίπου στην Ευρώπη. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε) παράγουν το 5,87% και η Ελλάδα το 0,7% της παγκόσμιας παραγωγής. Η καλλιέργεια της αγγουριάς σε υψηλά, πλαστικά κυρίως θερμοκήπια συναντάται στην Κρήτη (Τυμπάκι, Ιεράπετρα) και Πελοπόννησο (Μεσσηνία, Ηλεία, Λακωνία). Μικρότερες ποσότητες παράγονται και σε άλλα διαμερίσματα της χώρας (περιοχή Θεσσαλονίκης, νησιά κ.τ.λ).Ένα σημαντικό μέρος της παραγωγής από τα θερμοκήπια εξάγεται σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, κυρίως στη Γερμανία, αλλά και σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και Μπαχρέιν. Ανταγωνιστές της ελληνικής παραγωγής στην δυτική Ευρώπη είναι η Ισπανία-Κανάρια νησιά και το Μαρόκο με παρόμοια συστήματα καλλιέργειας αγγουριού στα θερμοκήπια και από τα τέλη Φεβρουάριου-Μαρτίου η Ολλανδία που έχει παρόμοια συστήματα φύτευσης με τη βόρεια Ελλάδα.<ref name="Καλλιέργεια αγγουριού στη Μεσσαρά"/>

@@ Γραμμή 27: / Γραμμή 27: @@
 Οι κυριότεροι εχθροί της αγγουριάς στη χώρα μας οι οποίοι μπορούν να προκαλέσουν ζημιές στην παραγωγή και να υποβαθμίσουν ποιοτικά το παραγόμενο προϊόν. Σημαντικότεροι εχθροί της αγγουριάς είναι οι νηματώδεις, οι θρίπες, η λιριόμυζα, κ.ά. Αναλύονται λεπτομερώς στον παρακάτω σύνδεσμο:
-[[Εχθροί αγγουριάς]]
+[[Εχθροί αγγουριάς]]<ref name="Εχθροί αγγουριάς"/>
 ==Πληροφοριακά στοιχεία==
@@ Γραμμή 66: / Γραμμή 66: @@
 <ref name="Αντιμετώπιση ασθενειών"> Αντιμετώπιση ασθενειών σε βιολογική καλλιέργεια αγγουριάς στην Κρήτη, πτυχιακή εργασία της φοιτήτριας Μανουσιδάκη Στεφανίας, Ηράκλειο 2008.</ref>
 <ref name="Κλιματικές συνθήκες αγγουριάς"> [{{#show:Ιστοσελίδα Πλανήτης Ελλάς/Καλλιέργεια αγγουριών| ?has link}} Κλιματικές συνθήκες αγγουριάς]</ref>
 </references>

@@ Γραμμή 20: / Γραμμή 20: @@
 {{{top_heading|==}}}Ασθένειες{{{top_heading|==}}}
-Οι αγγουριές, όπως όλα τα κηπευτικά, προσβάλλονται από διάφορες ασθένειες, αλλά τα προβλήματα με αυτό το φυτό προέρχονται κυρίως από τις καλλιεργητικές πρακτικές. Προσβάλλεται από μύκητες, βακτήρια και ιούς και σημαντικότερες είναι ο βοτρύτης, η λιριόμυζα, ο περονόσπορος και το ωΐδιο. Στον παρακάτω σύνδεσμο, αναλύονται οι ασθένειες που προσβάλλουν την αγγουριά, ενώ αναγράφονται και οι τρόποι αντιμετώπισης των κάθε ασθενειών ξεχωριστά.
+Οι αγγουριές, όπως όλα τα κηπευτικά, προσβάλλονται από διάφορες ασθένειες, αλλά τα προβλήματα με αυτό το φυτό προέρχονται κυρίως από τις καλλιεργητικές πρακτικές. Προσβάλλεται από μύκητες, βακτήρια και ιούς και σημαντικότερες είναι ο βοτρύτης, ο περονόσπορος, το ωΐδιο κ.ά. Στον παρακάτω σύνδεσμο, αναλύονται οι ασθένειες που προσβάλλουν την αγγουριά, ενώ αναγράφονται και οι τρόποι αντιμετώπισης των κάθε ασθενειών ξεχωριστά.
 [[Ασθένειες αγγουριάς]]<ref name="Αντιμετώπιση ασθενειών"/>
 {{{top_heading|==}}}Εχθροί{{{top_heading|==}}}
-Οι κυριότεροι εχθροί της αγγουριάς στη χώρα μας οι οποίοι μπορούν να προκαλέσουν ζημιές στην παραγωγή και να υποβαθμίσουν ποιοτικά το παραγόμενο προϊόν είναι οι νηματώδεις, ή ψώρα της συκιάς, η ψύλλα, η λογχαία ή μαύρη μύγα των σύκων και τέλος η μύγα της Μεσογείου. Αναλύονται λεπτομερώς στον παρακάτω σύνδεσμο:
+Οι κυριότεροι εχθροί της αγγουριάς στη χώρα μας οι οποίοι μπορούν να προκαλέσουν ζημιές στην παραγωγή και να υποβαθμίσουν ποιοτικά το παραγόμενο προϊόν. Σημαντικότεροι εχθροί της αγγουριάς είναι οι νηματώδεις, οι θρίπες, η λιριόμυζα, κ.ά. Αναλύονται λεπτομερώς στον παρακάτω σύνδεσμο:
 ==Πληροφοριακά στοιχεία==