P chasapis: Νέα σελίδα με 'Image:Προσβεβλημένα φύλλα πεπονιάς λόγω Βερτισιλλίωσης.png|thumb|px100|Προσβεβλημένα φύλλα πεπονι...'

2013-09-09T10:22:22Z

Νέα σελίδα με 'Image:Προσβεβλημένα φύλλα πεπονιάς λόγω Βερτισιλλίωσης.png|thumb|px100|Προσβεβλημένα φύλλα πεπονι...'

Νέα σελίδα

[[Image:Προσβεβλημένα φύλλα πεπονιάς λόγω Βερτισιλλίωσης.png|thumb|px100|Προσβεβλημένα φύλλα πεπονιάς λόγω Βερτισιλλίωσης]]

Υπεύθυνο παθογόνο είναι ο μύκητας Verticillium dahlie. Η βερτισιλλίωση αποτελεί πρόβλημα στις εύκρατες και ημιτροπικές περιοχές του κόσμου, ιδιαίτερα στις [[Άρδευση πεπονιάς|αρδευόμενες]] περιοχές. Προκαλεί αξιοσημείωτη απώλεια στην απόδοση αλλά χωρίς ζημιά στην ποιότητα. Μεγάλες απώλειες σημειώνονται στις περιοχές όπου το παθογόνο είναι ενδημικό.

Η βερτισιλλίωση προσβάλλει πολύ μεγάλο αριθμό φυτών. Τα προσβεβλημένα [[Πεπονιά|φυτά]] μαραίνονται, ηλικιωμένα [[Βοτανικά χαρακτηριστικά πεπονιάς|φύλλα]] κιτρινίζουν, μαραίνονται και ξεραίνονται. Τα αγγεία, ιδιαίτερα στα σημεία των κόμβων, είναι καστανά, είναι επίσης δυνατή η μονόπλευρη μάρανση του ελάσματος συνοδευόμενη από πολύ ελαφρά χλώρωση. Η ξήρανση του ελάσματος ανάμεσα στα νεύρα τα αφήνει να διατηρούν για πολύ καιρό το φυσικό τους χρώμα. Εκτός των [[Καλλιέργεια πεπονιάς|καλλιεργούμενων]] φυτών ο μύκητας προσβάλει πολλά ζιζάνια πάνω στα οποία πολλαπλασιάζονται. Ακόμα και αν δεν υπάρχουν ξενιστές, διατηρούνται στο [[Εδαφικές συνθήκες πεπονιάς|έδαφος]] για πολλά χρόνια, με ανθεκτικούς σχηματισμούς, με τη μορφή σκλήρωτιων.

Η βερτισιλλίωση προκαλείται από έναν εδαφογενή μύκητα εξαιτίας αυτού η ανάπτυξη της [[Ασθένειες πεπονιάς|ασθένειας]] επηρεάζεται σημαντικά από τη θερμοκρασία του εδάφους. Η συχνή [[Άρδευση πεπονιάς|άρδευση]] ή το νερό της βροχής εξαιτίας της μείωσης της θερμοκρασίας του εδάφους κατά τη διάρκεια της θερμής περιόδου ευνοούν την ασθένεια. Άριστη θερμοκρασία ανάπτυξης του μύκητα στο έδαφος είναι 23-25oC και η δυνατότητα παραμονής των σπορίων στο έδαφος είναι 12-14 χρόνια. Αυτό επιτυγχάνεται γιατί είναι πολυφάγο παθογόνο. Η μακροβιότητα του εξασφαλίζεται και με τα μικροσκληρώτια, που σχηματίζει ο μύκητας ενώ η διείσδυση του παθογόνου γίνεται δια μέσου των ανέπαφων ριζιδίων ή ριζών, από τα σημεία εκφύσεως των ριζών ή από πληγές, που δημιουργούνται από διάφορους βιοτικούς ή αβιοτικούς παράγοντες. Το παθογόνο από τους μεσοκυττάριους ή ενδοκυττάριους χώρους προχωρά στα αγγεία. Εκεί αναπαράγονται και τα κονίδια μεταφερόμενα με το ανοδικό ρεύμα μολύνουν και άλλα σημεία του φυτού. Η αντίδραση του φυτού στο παθογόνο είναι η δημιουργία τύλου, που αποφράσσει τα αγγεία. Άλλες αντιδράσεις υδρόλυσης, οξείδωσης και πολυμερισμού των φαινολικών ενώσεων καταλήγουν στην απόθεση μελανίνης, που είναι και το βασικό στοιχείο μεταχρωματισμού των αγγείων. Η μεταφορά των παθογόνων είναι δυνατό να γίνει με τα σπόρια που μπορεί να υπάρχουν στο θερμοκήπιο, με μολυσμένο έδαφος και νερό και με επαφή προσβεβλημένων ριζών με υγιείς. Η μετάδοση με μολυσμένο σπόρο είναι σπάνια. Όπως και πολύ σπάνια είναι και η μόλυνση από τα φύλλα. Γενικά η βερτισιλλίωση είναι μονοκυκλική ασθένεια. Δηλαδή σπάνια το νέο μόλυσμα είναι σε θέση να προκαλέσει νέα ασθένεια την ίδια βλαστική περίοδο. Για την αντιμετώπιση της ασθένειας εφαρμόζονται τα παρακάτω μέτρα:

* Χρήση ανθεκτικών [[Ποικιλίες πεπονιάς|ποικιλιών]] και φυτών απαλλαγμένων από το παθογόνο.

* Απομάκρυνση και καταστροφή των υπολειμμάτων της προηγούμενης [[Καλλιέργεια πεπονιάς|καλλιέργειας]].

* Αποφυγή μεταφοράς μολύσματος από θερμοκήπιο σε θερμοκήπιο.

* Κανονική αζωτούχος, καλιούχος και ασβεστούχος [[Λίπανση πεπονιάς|λίπανση]].

* Αποφυγή συχνής άρδευσης με κρύο νερό τη ζεστή περίοδο.

* Παράχωμα των ριζών με επιφανειακό έδαφος.

* Φυτά που σκιάζονται πρέπει να ποτίζονται λιγότερο.

* Η καλή δομή του εδάφους δεν επιτρέπει την ανάπτυξη του παθογόνου.

* Αποφυγή βαθύ οργώματος, όταν δεν γίνεται απολύμανση του εδάφους.

* Απολύμανση του εδάφους με ατμό στα θερμοκήπια, επίσης κάλυψη του εδάφους με διαφανή φύλλα πολυαιθυλενίου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε ζεστά κλίματα.

* Χρησιμοποιήσει υγιούς σπόρου, αποφυγή μεταφοράς μολυσμάτων με το έδαφος, με τα φυτώρια.

* [[Ηλιοαπολύμανση|Ηλιοαπολύμανση]] του εδάφους με πλαστικό.

* Οι ανταγωνιστές Paeilomycew lilacinus και Thecamoeba granifera μειώνουν σημαντικά τις ζημιές από τον μύκητα.

* Η καλλιεργούμενη ποικιλία Scout είναι ανθεκτική στο παθογόνο επίσης οι ποικιλίες Cantaloup και charentais είναι ανεκτικές.

* Carbendazim: Η δόση εφαρμογής είναι 15-30g/hl για ριζοπότισμα με 0,5 l/φυτό. Στο σπορείο για πότισμα του εδάφους με 2-3g/m2

* Thiophanate methyl 17% + thiram 60%: H δόση εφαρμογής 61+210g/hl Εφαρμόζεται με πότισμα του σπορείου πριν τη σπορά ή με την εμφάνιση της ασθένειας με 3-4 l/m2 και με ριζοπότισμα μετά τη μεταφύτευση με 0,2-0,3 l/φυτό

* Thiram 61,6% + Carbendazim 11,5%: Η δόση εφαρμογής για πότισμα του σπορείου και ριζοπότισμα είναι 210+40g/hl

Τα ριζοποτίσματα με benomil, carbendazim πρέπει να επαναλαμβάνονται κάθε τρίτη εβδομάδα, όταν η θερμοκρασία του εδάφους είναι ευνοϊκή για την ανάπτυξη του παθογόνου.

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι ασθένεια της::Πεπονιά| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Πεπονιά| ]]
[[είναι προσβολή της ασθένειας::Βερτισιλλίωση| ]]

Ασθένεια πεπονιάς Βερτισιλλίωση - Ιστορικό εκδόσεων

P chasapis: Νέα σελίδα με 'Image:Προσβεβλημένα φύλλα πεπονιάς λόγω Βερτισιλλίωσης.png|thumb|px100|Προσβεβλημένα φύλλα πεπονι...'