Ασθένεια σιταριού Ωίδιο - Ιστορικό εκδόσεων

K kaponi στις 11:18, 10 Αυγούστου 2015

2015-08-10T11:18:31Z

K kaponi στις 08:19, 9 Αυγούστου 2013

2013-08-09T08:19:11Z

K kaponi στις 09:11, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T09:11:01Z

K kaponi στις 07:40, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T07:40:02Z

K kaponi στις 07:11, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T07:11:21Z

K kaponi: Νέα σελίδα με 'Προκαλείται από το μύκητα Erysiphe graminis DC f. sp. tritici E. Marchal. Η ασθένεια μεταδ...'

2013-08-01T09:13:28Z

Νέα σελίδα με 'Προκαλείται από το μύκητα Erysiphe graminis DC f. sp. tritici E. Marchal. Η ασθένεια μεταδ...'

Νέα σελίδα

Προκαλείται από το μύκητα Erysiphe graminis DC f. sp. tritici E. Marchal. Η [[Ασθένειες σιταριού |ασθένεια]] μεταδίδεται με αγενή ή εγγενή σπόρια τα οποία μολύνουν τα υπέργεια όργανα (κυρίως τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά σιταριού |φύλλα]]) και δημιουργούν κηλίδες από το χαρακτηριστικό άσπρο μυκήλλιο όπου αρχικά παράγονται αγενή σπόρια και στη συνέχεια τα μαύρα κλειστοθήκια του μύκητα που παραμένουν στα υπολείμματα της [[Καλλιέργεια σιταριού |καλλιέργειας]]. Η προσβολή αυξάνει τις απώλειες νερού από τα φυτά του [[Σιτάρι φυτό |σιταριού]] και την αναπνοή, ενώ μειώνει τη φωτοσύνθεση με τελικό αποτέλεσμα μειωμένο αριθμό καρπών/στάχυ και μειωμένο μέσο βάρος καρπών. Η μείωση στις τελικές αποδόσεις φθάνει μέχρι και 30%. Η ασθένεια ευνοείται από ήπιο χειμώνα και δροσερή άνοιξη και καλοκαίρι.

Οι ανθεκτικές [[Ποικιλίες σιταριού |ποικιλίες]] αποτελούν τον κύριο τρόπο αντιμετώπισης του παθογόνου, αλλά και εδώ δημιουργούνται νέες φυλές του μύκητα λόγω του διαδεδομένου εγγενούς του κύκλου. Η απολύμανση του σπόρου με διασυστηματικά μυκητοκτόνα μπορεί να μειώσει την ένταση των προσβολών.

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι ασθένεια της::Σιτάρι φυτό| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Σιτάρι φυτό| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]
__NOTOC__

@@ Γραμμή 3: / Γραμμή 3: @@
 Προκαλείται από το [[Μύκητες |μύκητα]] Erysiphe graminis DC f. sp. tritici E. Marchal.
-Η [[Ασθένειες σιταριού |ασθένεια]] μεταδίδεται με αγενή ή εγγενή σπόρια τα οποία μολύνουν τα υπέργεια όργανα (κυρίως τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά σιταριού |φύλλα]]) και δημιουργούν κηλίδες από το χαρακτηριστικό άσπρο μυκήλλιο όπου αρχικά παράγονται αγενή σπόρια και στη συνέχεια τα μαύρα κλειστοθήκια του μύκητα που παραμένουν στα υπολείμματα της [[Καλλιέργεια σιταριού |καλλιέργειας]]. Η προσβολή αυξάνει τις απώλειες νερού από τα φυτά του [[Σιτάρι φυτό |σιταριού]] και την αναπνοή, ενώ μειώνει τη φωτοσύνθεση με τελικό αποτέλεσμα μειωμένο αριθμό καρπών/στάχυ και μειωμένο μέσο βάρος καρπών. Η μείωση στις τελικές αποδόσεις φθάνει μέχρι και 30%. Η ασθένεια ευνοείται από ήπιο χειμώνα και δροσερή άνοιξη και καλοκαίρι.
+Η [[Ασθένειες σιταριού |ασθένεια]] <ref name="Σιτηρά εύκρατων κλιμάτων"/> μεταδίδεται με αγενή ή εγγενή σπόρια τα οποία μολύνουν τα υπέργεια όργανα (κυρίως τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά σιταριού |φύλλα]]) και δημιουργούν κηλίδες από το χαρακτηριστικό άσπρο μυκήλλιο όπου αρχικά παράγονται αγενή σπόρια και στη συνέχεια τα μαύρα κλειστοθήκια του μύκητα που παραμένουν στα υπολείμματα της [[Καλλιέργεια σιταριού |καλλιέργειας]]. Η προσβολή αυξάνει τις απώλειες νερού από τα φυτά του [[Σιτάρι φυτό |σιταριού]] και την αναπνοή, ενώ μειώνει τη φωτοσύνθεση με τελικό αποτέλεσμα μειωμένο αριθμό καρπών/στάχυ και μειωμένο μέσο βάρος καρπών. Η μείωση στις τελικές αποδόσεις φθάνει μέχρι και 30%. Η ασθένεια ευνοείται από ήπιο χειμώνα και δροσερή άνοιξη και καλοκαίρι.
 Οι ανθεκτικές [[Ποικιλίες σιταριού |ποικιλίες]] αποτελούν τον κύριο τρόπο αντιμετώπισης του παθογόνου, αλλά και εδώ δημιουργούνται νέες φυλές του μύκητα λόγω του διαδεδομένου εγγενούς του κύκλου. Οι πηγές ανθεκτικότητας στο ωίδιο προέρχονται από τα T. dicoccum, T. carthlicum, T. turgidum, T. durum ή από είδη Aegilops. Η απολύμανση του σπόρου με διασυστηματικά μυκητοκτόνα μπορεί να μειώσει την ένταση των προσβολών.
@@ Γραμμή 12: / Γραμμή 12: @@
 [[είναι ασθένεια του φυτού::Σιτάρι φυτό| ]]
 [[είναι προσβολή της ασθένειας::Ωίδιο| ]]
-[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]
 __NOTOC__

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 08:19, 9 Αυγούστου 2013
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
		+	[[Image:Ωίδιο σιταριού.jpg\|thumb\|px100\|Ωίδιο σιταριού]]
		+
	Προκαλείται από το [[Μύκητες \|μύκητα]] Erysiphe graminis DC f. sp. tritici E. Marchal.		Προκαλείται από το [[Μύκητες \|μύκητα]] Erysiphe graminis DC f. sp. tritici E. Marchal.

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 07:40, 2 Αυγούστου 2013
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
−	Προκαλείται από το μύκητα Erysiphe graminis DC f. sp. tritici E. Marchal. Η [[Ασθένειες σιταριού \|ασθένεια]] μεταδίδεται με αγενή ή εγγενή σπόρια τα οποία μολύνουν τα υπέργεια όργανα (κυρίως τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά σιταριού \|φύλλα]]) και δημιουργούν κηλίδες από το χαρακτηριστικό άσπρο μυκήλλιο όπου αρχικά παράγονται αγενή σπόρια και στη συνέχεια τα μαύρα κλειστοθήκια του μύκητα που παραμένουν στα υπολείμματα της [[Καλλιέργεια σιταριού \|καλλιέργειας]]. Η προσβολή αυξάνει τις απώλειες νερού από τα φυτά του [[Σιτάρι φυτό \|σιταριού]] και την αναπνοή, ενώ μειώνει τη φωτοσύνθεση με τελικό αποτέλεσμα μειωμένο αριθμό καρπών/στάχυ και μειωμένο μέσο βάρος καρπών. Η μείωση στις τελικές αποδόσεις φθάνει μέχρι και 30%. Η ασθένεια ευνοείται από ήπιο χειμώνα και δροσερή άνοιξη και καλοκαίρι.	+	Προκαλείται από το [[Μύκητες \|μύκητα]] Erysiphe graminis DC f. sp. tritici E. Marchal.
		+
		+	Η [[Ασθένειες σιταριού \|ασθένεια]] μεταδίδεται με αγενή ή εγγενή σπόρια τα οποία μολύνουν τα υπέργεια όργανα (κυρίως τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά σιταριού \|φύλλα]]) και δημιουργούν κηλίδες από το χαρακτηριστικό άσπρο μυκήλλιο όπου αρχικά παράγονται αγενή σπόρια και στη συνέχεια τα μαύρα κλειστοθήκια του μύκητα που παραμένουν στα υπολείμματα της [[Καλλιέργεια σιταριού \|καλλιέργειας]]. Η προσβολή αυξάνει τις απώλειες νερού από τα φυτά του [[Σιτάρι φυτό \|σιταριού]] και την αναπνοή, ενώ μειώνει τη φωτοσύνθεση με τελικό αποτέλεσμα μειωμένο αριθμό καρπών/στάχυ και μειωμένο μέσο βάρος καρπών. Η μείωση στις τελικές αποδόσεις φθάνει μέχρι και 30%. Η ασθένεια ευνοείται από ήπιο χειμώνα και δροσερή άνοιξη και καλοκαίρι.

	Οι ανθεκτικές [[Ποικιλίες σιταριού \|ποικιλίες]] αποτελούν τον κύριο τρόπο αντιμετώπισης του παθογόνου, αλλά και εδώ δημιουργούνται νέες φυλές του μύκητα λόγω του διαδεδομένου εγγενούς του κύκλου. Οι πηγές ανθεκτικότητας στο ωίδιο προέρχονται από τα T. dicoccum, T. carthlicum, T. turgidum, T. durum ή από είδη Aegilops. Η απολύμανση του σπόρου με διασυστηματικά μυκητοκτόνα μπορεί να μειώσει την ένταση των προσβολών.		Οι ανθεκτικές [[Ποικιλίες σιταριού \|ποικιλίες]] αποτελούν τον κύριο τρόπο αντιμετώπισης του παθογόνου, αλλά και εδώ δημιουργούνται νέες φυλές του μύκητα λόγω του διαδεδομένου εγγενούς του κύκλου. Οι πηγές ανθεκτικότητας στο ωίδιο προέρχονται από τα T. dicoccum, T. carthlicum, T. turgidum, T. durum ή από είδη Aegilops. Η απολύμανση του σπόρου με διασυστηματικά μυκητοκτόνα μπορεί να μειώσει την ένταση των προσβολών.

@@ Γραμμή 1: / Γραμμή 1: @@
 Προκαλείται από το μύκητα Erysiphe graminis DC f. sp. tritici E. Marchal. Η [[Ασθένειες σιταριού |ασθένεια]] μεταδίδεται με αγενή ή εγγενή σπόρια τα οποία μολύνουν τα υπέργεια όργανα (κυρίως τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά σιταριού |φύλλα]]) και δημιουργούν κηλίδες από το χαρακτηριστικό άσπρο μυκήλλιο όπου αρχικά παράγονται αγενή σπόρια και στη συνέχεια τα μαύρα κλειστοθήκια του μύκητα που παραμένουν στα υπολείμματα της [[Καλλιέργεια σιταριού |καλλιέργειας]]. Η προσβολή αυξάνει τις απώλειες νερού από τα φυτά του [[Σιτάρι φυτό |σιταριού]] και την αναπνοή, ενώ μειώνει τη φωτοσύνθεση με τελικό αποτέλεσμα μειωμένο αριθμό καρπών/στάχυ και μειωμένο μέσο βάρος καρπών. Η μείωση στις τελικές αποδόσεις φθάνει μέχρι και 30%. Η ασθένεια ευνοείται από ήπιο χειμώνα και δροσερή άνοιξη και καλοκαίρι.
-Οι ανθεκτικές [[Ποικιλίες σιταριού |ποικιλίες]] αποτελούν τον κύριο τρόπο αντιμετώπισης του παθογόνου, αλλά και εδώ δημιουργούνται νέες φυλές του μύκητα λόγω του διαδεδομένου εγγενούς του κύκλου. Η απολύμανση του σπόρου με διασυστηματικά μυκητοκτόνα μπορεί να μειώσει την ένταση των προσβολών.
+Οι ανθεκτικές [[Ποικιλίες σιταριού |ποικιλίες]] αποτελούν τον κύριο τρόπο αντιμετώπισης του παθογόνου, αλλά και εδώ δημιουργούνται νέες φυλές του μύκητα λόγω του διαδεδομένου εγγενούς του κύκλου. Οι πηγές ανθεκτικότητας στο ωίδιο προέρχονται από τα T. dicoccum, T. carthlicum, T. turgidum, T. durum ή από είδη Aegilops. Η απολύμανση του σπόρου με διασυστηματικά μυκητοκτόνα μπορεί να μειώσει την ένταση των προσβολών.
 [[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]