Βλαστητική ανάπτυξη του φυτού της κοινής βρώμης - Ιστορικό εκδόσεων

K kaponi στις 13:03, 19 Αυγούστου 2013

2013-08-19T13:03:13Z

K kaponi στις 07:37, 19 Αυγούστου 2013

2013-08-19T07:37:08Z

K kaponi: Νέα σελίδα με 'Οι ελάχιστες θερμοκρασίες για τη βλάστηση του σπόρου της βρώμης είναι 0-4.8^{o
2013-08-19T07:32:14Z
Νέα σελίδα με 'Οι ελάχιστες θερμοκρασίες για τη βλάστηση του σπόρου της βρώμης είναι 0-4.8o</s...'
Νέα σελίδα
Οι ελάχιστες θερμοκρασίες για τη βλάστηση του σπόρου της [[Βρώμη φυτό |βρώμης]] είναι 0-4.8oC, οι άριστες 25-31oC και οι μέγιστες 31-37oC. Ορισμένες ποικιλίες παρουσιάζουν λήθαργο για ένα χρονικό διάστημα 7-10 εβδομάδων μετά τη [[Συγκομιδή βρώμης |συγκομιδή]]. Είναι επίσης δυνατό ο λήθαργος να είναι περισσότερο ή λιγότερο μακροχρόνιος σε άλλες [[Ποικιλίες βρώμης |ποικιλίες]]. Έτσι, υπάρχει η άποψη ότι ο λήθαργος είναι χαρακτηριστικό περισσότερο γενετικό και λιγότερο μορφολογικό. Παρόλα αυτά, υπάρχει η ένδειξη ότι ποικιλίες με σκουρόχρωμους χιτώνες και τριχωτούς καρπούς παρουσιάζουν ενδείξεις παρατεταμένου λήθαργου. Πιθανόν και εδώ ο λήθαργος να σχετίζεται με την παρουσία των περιβλημάτων ή την προσωρινή ανοξία που παρατηρείται και στα άλλα [[Χειμερινά σιτηρά |χειμωνιάτικα σιτηρά]].

Όπως και στα άλλα χειμωνιάτικα σιτηρά, η πρώτη ανάπτυξη διακρίνεται σε έρπουσα, ανορθωμένη ή ημιέρπουσα. Η ένταση του [[Αδέλφωμα (tillering) σιτηρών |αδελφώματος]] εξαρτάται από περιβαλλοντικούς (φωτισμός, θερμοκρασία, υγρασία, γονιμότητα εδάφους) και γενετικούς παράγοντες. Το τελικό ποσοστό των γόνιμων αδελφιών μειώνεται όσο αυξάνεται η πυκνότητα σποράς.

Η ελάχιστη θερμοκρασία για την αύξηση της βρώμης βρίσκεται μεταξύ 3.3-4.4oC. Η αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες εξαρτάται από την ποικιλία (ικανότητα αυτοσκληραγώγησης, τρόπος αύξησης), το στάδιο ανάπτυξης, τον [[Τύποι εδαφών |τύπο του εδάφους]] και άλλους παράγοντες. Λίπανση με [[Φώσφορος |φωσφόρο]], [[Κάλιο |κάλι]] και [[Ασβέστιο |ασβέστιο]], χωρίς ή με [[Άζωτο |άζωτο]] αυξάνει την αντοχή της βρώμης στις χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ μόνο η αζωτούχος λίπανση μειώνει την αντοχή. Γενικά η βρώμη θεωρείται πιο ευαίσθητη στις χαμηλές θερμοκρασίες από τα άλλα χειμωνιάτικα σιτηρά. Κατά τους Pfeifer & Kline (1960) η θερμοκρασία του εδάφους σε βάθος 2.5cm επηρεάζει αποφασιστικά την αντοχή στον παγετό. Η βρώμη δεν αντέχει σε θερμοκρασίες χαμηλότερες από -12oC, ενώ μεταξύ -6 και -12oC επιβιώνουν μόνο οι ανθεκτικότερες ποικιλίες. Πάντως, φαίνεται ότι οι ποικιλίες που αντέχουν στις χαμηλές θερμοκρασίες έχουν τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν με επιτυχία και στις υψηλές θερμοκρασίες. Η αντοχή στις υψηλές θερμοκρασίες φαίνεται ότι είναι μέγιστη λίγο πριν το [[Ξεστάχυασμα (heading ή ear emergence) σιτηρών |ξεστάχυασμα]] ενώ μειώνεται γρήγορα αμέσως μετά.

Γενικά, υψηλές θερμοκρασίες στο βλαστητικό στάδιο επιταχύνουν το ξεστάχυασμα. Φυτά που αναπτύσσονταν σε θερμοκρασία 14.5oC ξεστάχυαζαν 4-9 ημέρες αργότερα από φυτά που αναπτύσσονταν σε θερμοκρασία 21oC.

[[σχετίζεται με::Βρώμη φυτό| ]]

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]

[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]

[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

NOTOC}

@@ Γραμμή 1: / Γραμμή 1: @@
 Οι ελάχιστες θερμοκρασίες για τη βλάστηση του σπόρου της [[Βρώμη φυτό |βρώμης]] είναι 0-4.8<sup>o</sup>C, οι άριστες 25-31<sup>o</sup>C και οι μέγιστες 31-37<sup>o</sup>C. Ορισμένες ποικιλίες παρουσιάζουν λήθαργο για ένα χρονικό διάστημα 7-10 εβδομάδων μετά τη [[Συγκομιδή βρώμης |συγκομιδή]]. Είναι επίσης δυνατό ο λήθαργος να είναι περισσότερο ή λιγότερο μακροχρόνιος σε άλλες [[Ποικιλίες βρώμης |ποικιλίες]]. Έτσι, υπάρχει η άποψη ότι ο λήθαργος είναι χαρακτηριστικό περισσότερο γενετικό και λιγότερο μορφολογικό. Παρόλα αυτά, υπάρχει η ένδειξη ότι ποικιλίες με σκουρόχρωμους χιτώνες και τριχωτούς καρπούς παρουσιάζουν ενδείξεις παρατεταμένου λήθαργου. Πιθανόν και εδώ ο λήθαργος να σχετίζεται με την παρουσία των περιβλημάτων ή την προσωρινή ανοξία που παρατηρείται και στα άλλα [[Χειμερινά σιτηρά |χειμωνιάτικα σιτηρά]].
-Όπως και στα άλλα χειμωνιάτικα σιτηρά, η πρώτη [[Ανάπτυξη του φυτού της κοινής βρώμης |ανάπτυξη]] διακρίνεται σε έρπουσα, ανορθωμένη ή ημιέρπουσα. Η ένταση του [[Αδέλφωμα (tillering) σιτηρών |αδελφώματος]] εξαρτάται από περιβαλλοντικούς (φωτισμός, θερμοκρασία, υγρασία, γονιμότητα εδάφους) και γενετικούς παράγοντες. Το τελικό ποσοστό των γόνιμων αδελφιών μειώνεται όσο αυξάνεται η πυκνότητα σποράς.
+Όπως και στα άλλα χειμωνιάτικα [[Σιτηρά |σιτηρά]], η πρώτη [[Ανάπτυξη του φυτού της κοινής βρώμης |ανάπτυξη]] διακρίνεται σε έρπουσα, ανορθωμένη ή ημιέρπουσα. Η ένταση του [[Αδέλφωμα (tillering) σιτηρών |αδελφώματος]] εξαρτάται από περιβαλλοντικούς (φωτισμός, θερμοκρασία, υγρασία, γονιμότητα εδάφους) και γενετικούς παράγοντες. Το τελικό ποσοστό των γόνιμων αδελφιών μειώνεται όσο αυξάνεται η πυκνότητα σποράς.
 Η ελάχιστη θερμοκρασία για την αύξηση της βρώμης βρίσκεται μεταξύ 3.3-4.4<sup>o</sup>C. Η αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες εξαρτάται από την ποικιλία (ικανότητα αυτοσκληραγώγησης, τρόπος αύξησης), το στάδιο ανάπτυξης, τον [[Τύποι εδαφών |τύπο του εδάφους]] και άλλους παράγοντες. Λίπανση με [[Φώσφορος |φωσφόρο]], [[Κάλιο |κάλι]] και [[Ασβέστιο |ασβέστιο]], χωρίς ή με [[Άζωτο |άζωτο]] αυξάνει την αντοχή της βρώμης στις χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ μόνο η αζωτούχος λίπανση μειώνει την αντοχή. Γενικά η βρώμη θεωρείται πιο ευαίσθητη στις χαμηλές θερμοκρασίες από τα άλλα χειμωνιάτικα σιτηρά. Κατά τους Pfeifer & Kline (1960) η θερμοκρασία του εδάφους σε βάθος 2.5cm επηρεάζει αποφασιστικά την αντοχή στον παγετό. Η βρώμη δεν αντέχει σε θερμοκρασίες χαμηλότερες από -12<sup>o</sup>C, ενώ μεταξύ -6 και -12<sup>o</sup>C επιβιώνουν μόνο οι ανθεκτικότερες ποικιλίες. Πάντως, φαίνεται ότι οι ποικιλίες που αντέχουν στις χαμηλές θερμοκρασίες έχουν τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν με επιτυχία και στις υψηλές θερμοκρασίες. Η αντοχή στις υψηλές θερμοκρασίες φαίνεται ότι είναι μέγιστη λίγο πριν το [[Ξεστάχυασμα (heading ή ear emergence) σιτηρών |ξεστάχυασμα]] ενώ μειώνεται γρήγορα αμέσως μετά.

@@ Γραμμή 1: / Γραμμή 1: @@
 Οι ελάχιστες θερμοκρασίες για τη βλάστηση του σπόρου της [[Βρώμη φυτό |βρώμης]] είναι 0-4.8<sup>o</sup>C, οι άριστες 25-31<sup>o</sup>C και οι μέγιστες 31-37<sup>o</sup>C. Ορισμένες ποικιλίες παρουσιάζουν λήθαργο για ένα χρονικό διάστημα 7-10 εβδομάδων μετά τη [[Συγκομιδή βρώμης |συγκομιδή]]. Είναι επίσης δυνατό ο λήθαργος να είναι περισσότερο ή λιγότερο μακροχρόνιος σε άλλες [[Ποικιλίες βρώμης |ποικιλίες]]. Έτσι, υπάρχει η άποψη ότι ο λήθαργος είναι χαρακτηριστικό περισσότερο γενετικό και λιγότερο μορφολογικό. Παρόλα αυτά, υπάρχει η ένδειξη ότι ποικιλίες με σκουρόχρωμους χιτώνες και τριχωτούς καρπούς παρουσιάζουν ενδείξεις παρατεταμένου λήθαργου. Πιθανόν και εδώ ο λήθαργος να σχετίζεται με την παρουσία των περιβλημάτων ή την προσωρινή ανοξία που παρατηρείται και στα άλλα [[Χειμερινά σιτηρά |χειμωνιάτικα σιτηρά]].
-Όπως και στα άλλα χειμωνιάτικα σιτηρά, η πρώτη ανάπτυξη διακρίνεται σε έρπουσα, ανορθωμένη ή ημιέρπουσα. Η ένταση του [[Αδέλφωμα (tillering) σιτηρών |αδελφώματος]] εξαρτάται από περιβαλλοντικούς (φωτισμός, θερμοκρασία, υγρασία, γονιμότητα εδάφους) και γενετικούς παράγοντες. Το τελικό ποσοστό των γόνιμων αδελφιών μειώνεται όσο αυξάνεται η πυκνότητα σποράς.
+Όπως και στα άλλα χειμωνιάτικα σιτηρά, η πρώτη [[Ανάπτυξη του φυτού της κοινής βρώμης |ανάπτυξη]] διακρίνεται σε έρπουσα, ανορθωμένη ή ημιέρπουσα. Η ένταση του [[Αδέλφωμα (tillering) σιτηρών |αδελφώματος]] εξαρτάται από περιβαλλοντικούς (φωτισμός, θερμοκρασία, υγρασία, γονιμότητα εδάφους) και γενετικούς παράγοντες. Το τελικό ποσοστό των γόνιμων αδελφιών μειώνεται όσο αυξάνεται η πυκνότητα σποράς.
 Η ελάχιστη θερμοκρασία για την αύξηση της βρώμης βρίσκεται μεταξύ 3.3-4.4<sup>o</sup>C. Η αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες εξαρτάται από την ποικιλία (ικανότητα αυτοσκληραγώγησης, τρόπος αύξησης), το στάδιο ανάπτυξης, τον [[Τύποι εδαφών |τύπο του εδάφους]] και άλλους παράγοντες. Λίπανση με [[Φώσφορος |φωσφόρο]], [[Κάλιο |κάλι]] και [[Ασβέστιο |ασβέστιο]], χωρίς ή με [[Άζωτο |άζωτο]] αυξάνει την αντοχή της βρώμης στις χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ μόνο η αζωτούχος λίπανση μειώνει την αντοχή. Γενικά η βρώμη θεωρείται πιο ευαίσθητη στις χαμηλές θερμοκρασίες από τα άλλα χειμωνιάτικα σιτηρά. Κατά τους Pfeifer & Kline (1960) η θερμοκρασία του εδάφους σε βάθος 2.5cm επηρεάζει αποφασιστικά την αντοχή στον παγετό. Η βρώμη δεν αντέχει σε θερμοκρασίες χαμηλότερες από -12<sup>o</sup>C, ενώ μεταξύ -6 και -12<sup>o</sup>C επιβιώνουν μόνο οι ανθεκτικότερες ποικιλίες. Πάντως, φαίνεται ότι οι ποικιλίες που αντέχουν στις χαμηλές θερμοκρασίες έχουν τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν με επιτυχία και στις υψηλές θερμοκρασίες. Η αντοχή στις υψηλές θερμοκρασίες φαίνεται ότι είναι μέγιστη λίγο πριν το [[Ξεστάχυασμα (heading ή ear emergence) σιτηρών |ξεστάχυασμα]] ενώ μειώνεται γρήγορα αμέσως μετά.