Βλαστητική ανάπτυξη του φυτού του σιταριού - Ιστορικό εκδόσεων

K kaponi στις 11:15, 21 Ιουλίου 2015

2015-07-21T11:15:25Z

K kaponi στις 08:49, 5 Αυγούστου 2013

2013-08-05T08:49:01Z

K kaponi στις 08:45, 5 Αυγούστου 2013

2013-08-05T08:45:19Z

K kaponi στις 11:58, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T11:58:32Z

K kaponi στις 11:52, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T11:52:47Z

K kaponi στις 11:20, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T11:20:14Z

K kaponi στις 11:19, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T11:19:42Z

K kaponi στις 10:54, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T10:54:18Z

K kaponi στις 08:25, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T08:25:36Z

K kaponi στις 06:59, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T06:59:44Z

@@ Γραμμή 3: / Γραμμή 3: @@
 Στο [[Σιτάρι φυτό |σιτάρι]] ο λήθαργος είναι μικρής διάρκειας και δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί ο χρόνος μεθωρίμασης είναι συνήθως βραχύς. Οι θερμοκρασίες βλάστησης είναι: ελάχιστη 4<sup>o</sup>C, άριστη 20-25<sup>o</sup>C και μέγιστη 37<sup>o</sup>C. Σε θερμοκρασίες ανώτερες των 25<sup>o</sup>C η βλάστηση αρχίζει να γίνεται ακανόνιστη και ο σπόρος να είναι ευάλωτος σε παθογόνα.
-Η [[Ανάπτυξη του φυτού του σιταριού |βλάστηση]] αρχίζει όταν οι σπόροι απορροφήσουν μικρά ποσά υγρασίας, τουλάχιστον το 35-45% του ξηρού βάρους τους. Το φως δεν επηρεάζει τη βλάστηση.
+Η [[Ανάπτυξη του φυτού του σιταριού |βλάστηση]] <ref name="Σιτηρά εύκρατων κλιμάτων"/> αρχίζει όταν οι σπόροι απορροφήσουν μικρά ποσά υγρασίας, τουλάχιστον το 35-45% του ξηρού βάρους τους. Το φως δεν επηρεάζει τη βλάστηση.
 Η δυνατότητα του σπόρου να βλαστάνει σε χαμηλές υγρασίες εδάφους δημιουργεί προβλήματα στην επιβίωση των φυταρίων τα οποία είναι τόσο περισσότερο ευαίσθητα στην ξηρασία όσο είναι πιο ανεπτυγμένα.
@@ Γραμμή 42: / Γραμμή 42: @@
 [[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]
 __NOTOC__

@@ Γραμμή 5: / Γραμμή 5: @@
 Η [[Ανάπτυξη του φυτού του σιταριού |βλάστηση]] αρχίζει όταν οι σπόροι απορροφήσουν μικρά ποσά υγρασίας, τουλάχιστον το 35-45% του ξηρού βάρους τους. Το φως δεν επηρεάζει τη βλάστηση.
-Η δυνατότητα του σπόρου να βλαστάνει σε χαμηλές υγρασίες εδάφους δημιουργεί προβλήματα στην επιβίωση των φυταρίων τα οποία είναι τόσο περισσότερο ευαίσθητα στην ξηρασία όσο είναι πιο ανεπτυγμένα
+Η δυνατότητα του σπόρου να βλαστάνει σε χαμηλές υγρασίες εδάφους δημιουργεί προβλήματα στην επιβίωση των φυταρίων τα οποία είναι τόσο περισσότερο ευαίσθητα στην ξηρασία όσο είναι πιο ανεπτυγμένα.
 {{{top_heading|==}}}Ανάπτυξη ριζών{{{top_heading|==}}}

@@ Γραμμή 1: / Γραμμή 1: @@
 {{{top_heading|==}}}Βλάστηση σπόρου και φύτρωμα{{{top_heading|==}}}
-Ο λήθαργος είναι μικρής διάρκειας και δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί ο χρόνος μεθωρίμασης είναι συνήθως βραχύς. Οι θερμοκρασίες βλάστησης είναι: ελάχιστη 4<sup>o</sup>C, άριστη 20-25<sup>o</sup>C και μέγιστη 37<sup>o</sup>C. Σε θερμοκρασίες ανώτερες των 25<sup>o</sup>C η βλάστηση αρχίζει να γίνεται ακανόνιστη και ο σπόρος να είναι ευάλωτος σε παθογόνα.
+Στο [[Σιτάρι φυτό |σιτάρι]] ο λήθαργος είναι μικρής διάρκειας και δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί ο χρόνος μεθωρίμασης είναι συνήθως βραχύς. Οι θερμοκρασίες βλάστησης είναι: ελάχιστη 4<sup>o</sup>C, άριστη 20-25<sup>o</sup>C και μέγιστη 37<sup>o</sup>C. Σε θερμοκρασίες ανώτερες των 25<sup>o</sup>C η βλάστηση αρχίζει να γίνεται ακανόνιστη και ο σπόρος να είναι ευάλωτος σε παθογόνα.
 Η [[Ανάπτυξη του φυτού του σιταριού |βλάστηση]] αρχίζει όταν οι σπόροι απορροφήσουν μικρά ποσά υγρασίας, τουλάχιστον το 35-45% του ξηρού βάρους τους. Το φως δεν επηρεάζει τη βλάστηση.

@@ Γραμμή 3: / Γραμμή 3: @@
 Ο λήθαργος είναι μικρής διάρκειας και δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί ο χρόνος μεθωρίμασης είναι συνήθως βραχύς. Οι θερμοκρασίες βλάστησης είναι: ελάχιστη 4<sup>o</sup>C, άριστη 20-25<sup>o</sup>C και μέγιστη 37<sup>o</sup>C. Σε θερμοκρασίες ανώτερες των 25<sup>o</sup>C η βλάστηση αρχίζει να γίνεται ακανόνιστη και ο σπόρος να είναι ευάλωτος σε παθογόνα.
-Η βλάστηση αρχίζει όταν οι σπόροι απορροφήσουν μικρά ποσά υγρασίας, τουλάχιστον το 35-45% του ξηρού βάρους τους. Το φως δεν επηρεάζει τη βλάστηση.
+Η [[Ανάπτυξη του φυτού του σιταριού |βλάστηση]] αρχίζει όταν οι σπόροι απορροφήσουν μικρά ποσά υγρασίας, τουλάχιστον το 35-45% του ξηρού βάρους τους. Το φως δεν επηρεάζει τη βλάστηση.
 Η δυνατότητα του σπόρου να βλαστάνει σε χαμηλές υγρασίες εδάφους δημιουργεί προβλήματα στην επιβίωση των φυταρίων τα οποία είναι τόσο περισσότερο ευαίσθητα στην ξηρασία όσο είναι πιο ανεπτυγμένα
@@ Γραμμή 9: / Γραμμή 9: @@
 {{{top_heading|==}}}Ανάπτυξη ριζών{{{top_heading|==}}}
-Οι εμβρυακές ρίζες μπορούν να φθάσουν σε βάθος 100-200cm και παραμένουν ενργές σε όλη τη ζωή των φυτών. Οι μόνιμες μπορεί να φθάνουν τις 100. Κάθε στέλεχος έχει τις δικές του μόνιμες ρίζες οι οποίες και το εξυπηρετούν. Η αύξηση των ριζών συνεχίζεται μέχρι το ξεστάχυασμα οπότε φαίνεται ότι σταματά και πιθανόν να παρατηρείται και εκφυλισμός κατά το γέμισμα που εντείνεται από την εποχιακή έλλειψη νερού. Υπάρχουν διαφορές μεταξύ των γονοτύπων στο μήκος και την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος που έχουν ως αποτέλεσμα διαφορές ως προς την αντοχή τους στην ξηρασία. Φαίνεται ότι το ριζικό σύστημα είναι ελαφρά μεγαλύτερο στις νάνες ποικιλίες. Οι ρίζες μπορούν να αναπτύσσονται σε χαμηλότερες θερμοκρασίες από ό,τι ο βλαστός. Επομένως παρατηρείται μεγαλύτερο βάρος ριζών στις χειμωνιάτικες παρά στις ανοιξιάτικες καλλιέργειες.
+Οι εμβρυακές [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά σιταριού |ρίζες]] μπορούν να φθάσουν σε βάθος 100-200cm και παραμένουν ενργές σε όλη τη ζωή των φυτών. Οι μόνιμες μπορεί να φθάνουν τις 100. Κάθε στέλεχος έχει τις δικές του μόνιμες ρίζες οι οποίες και το εξυπηρετούν. Η αύξηση των ριζών συνεχίζεται μέχρι το ξεστάχυασμα οπότε φαίνεται ότι σταματά και πιθανόν να παρατηρείται και εκφυλισμός κατά το γέμισμα που εντείνεται από την εποχιακή έλλειψη νερού. Υπάρχουν διαφορές μεταξύ των γονοτύπων στο μήκος και την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος που έχουν ως αποτέλεσμα διαφορές ως προς την αντοχή τους στην ξηρασία. Φαίνεται ότι το ριζικό σύστημα είναι ελαφρά μεγαλύτερο στις νάνες ποικιλίες. Οι ρίζες μπορούν να αναπτύσσονται σε χαμηλότερες θερμοκρασίες από ό,τι ο βλαστός. Επομένως παρατηρείται μεγαλύτερο βάρος ριζών στις χειμωνιάτικες παρά στις ανοιξιάτικες καλλιέργειες.
 {{{top_heading|==}}}Ανάπτυξη φυλλώματος{{{top_heading|==}}}
@@ Γραμμή 25: / Γραμμή 25: @@
 {{{top_heading|==}}}Αύξηση του στελέχους{{{top_heading|==}}}
-Το ύψος του στελέχους κυμαίνεται μεταξύ 0.3m στις πολύ νάνες μέχρι 1.5m στις πολύ υψηλές ποικιλίες.
+Το ύψος του στελέχους κυμαίνεται μεταξύ 0.3m στις πολύ νάνες μέχρι 1.5m στις πολύ υψηλές [[Ποικιλίες σιταριού |ποικιλίες]].
 Η κύρια αύξηση του στελέχους (καλάμωμα) ξεκινά μετά τη διαφοροποίηση των ανθικών καταβολών. Γίνεται παράλληλα με την αύξηση του φυλλώματος, των ριζών και του στάχυ. Η ταχεία ανάπτυξη του στάχυ συμπίπτει χρονικά με εκείνη του μεσογονάτιου που βρίσκεται κάτω από το τελευταίο φύλλο, ενώ η επιμήκυνση του ποδίσκου του στάχυ (τελευταίο μεσογονάτιο) συμπίπτει με τα πρώτα στάδια γεμίσματος των καρπών. Είναι επομένως δυνατό η ανάπτυξη του στάχυ να ανταγωνίζεται εκείνη των τελευταίων μεσογονατίων, ιδιαίτερα όταν υπάρχει έλλειψη θρεπτικών συστατικών. Συνεπώς, βραχύτερα μεσογονάτια αυξάνουν τις διαθέσιμες φωτοσυνθετικές ύλες για πρόσθετη διαφοροποίηση ανθέων, γέμισμα καρπών ή και αδέλφωμα. Τα στελέχη μπορούν να αποθηκεύουν διαλυτά ζάχαρα κατά τη διάρκεια της άνθησης, όταν η φυλλική επιφάνεια είναι μέγιστη και η αύξηση βλαστού και ρίζας ελάχιστη. Τα ζάχαρα αυτά μπορούν αν μετακινούνται προς τους καρπούς ακτά το γεμισμα, αλλά η συμβολή τους δεν ξεπερνά το 10% του τελικού βάρους των καρπών.
@@ Γραμμή 31: / Γραμμή 31: @@
 {{{top_heading|==}}}Φωτοσύνθεση-Αναπνοή{{{top_heading|==}}}
-Το σιτάρι ανήκει στα φυτά του τύπου C<sub>3</sub>. Επομένως σε συνθήκες αγρού ο κορεσμός του φωτοσυνθετικού μηχανισμού παρατηρείται στο 1/3-1/2 της πλήρους ηλιοφάνειας, οπότε ο ρυθμός φωτοσύνθεσης φθάνει τα 30-35mg CO<sub>2</sub> dm<sup>-2</sup>h<sup>-1</sup>. Οι άριστες θερμοκρασίες για φωτοσύνθεση κυμαίνονται μεταξύ 10-25<sup>o</sup>C. Η αναπνοή της νύχτας αυξάνεται με τη θερμοκρασία από 0.3 (15<sup>o</sup>C) σε 2.5mg CO<sub>2</sub> dm<sup>-2</sup>h<sup>-1</sup> (35<sup>o</sup>C). Στον ίδιο βαθμό επηρεάζεται και η φωτοαναπνοή.
+Το [[Σιτάρι φυτό |σιτάρι]] ανήκει στα φυτά του τύπου C<sub>3</sub>. Επομένως σε συνθήκες αγρού ο κορεσμός του φωτοσυνθετικού μηχανισμού παρατηρείται στο 1/3-1/2 της πλήρους ηλιοφάνειας, οπότε ο ρυθμός φωτοσύνθεσης φθάνει τα 30-35mg CO<sub>2</sub> dm<sup>-2</sup>h<sup>-1</sup>. Οι άριστες θερμοκρασίες για φωτοσύνθεση κυμαίνονται μεταξύ 10-25<sup>o</sup>C. Η αναπνοή της νύχτας αυξάνεται με τη θερμοκρασία από 0.3 (15<sup>o</sup>C) σε 2.5mg CO<sub>2</sub> dm<sup>-2</sup>h<sup>-1</sup> (35<sup>o</sup>C). Στον ίδιο βαθμό επηρεάζεται και η φωτοαναπνοή.
 Εκτός από τους περιβαλλοντικούς παράγοντες, ο βαθμός φωτοσύνθεσης εξαρτάται και από την παρουσία κέντρων κατανάλωσης των φωτοσυνθετικών προϊόντων (νεαρά όργανα και στάχεις). Περισσότερα κέντρα συνεπάγονται υψηλότερους ρυθμούς φωτοσύνθεσης.

@@ Γραμμή 27: / Γραμμή 27: @@
 Το ύψος του στελέχους κυμαίνεται μεταξύ 0.3m στις πολύ νάνες μέχρι 1.5m στις πολύ υψηλές ποικιλίες.
 Η κύρια αύξηση του στελέχους (καλάμωμα) ξεκινά μετά τη διαφοροποίηση των ανθικών καταβολών. Γίνεται παράλληλα με την αύξηση του φυλλώματος, των ριζών και του στάχυ. Η ταχεία ανάπτυξη του στάχυ συμπίπτει χρονικά με εκείνη του μεσογονάτιου που βρίσκεται κάτω από το τελευταίο φύλλο, ενώ η επιμήκυνση του ποδίσκου του στάχυ (τελευταίο μεσογονάτιο) συμπίπτει με τα πρώτα στάδια γεμίσματος των καρπών. Είναι επομένως δυνατό η ανάπτυξη του στάχυ να ανταγωνίζεται εκείνη των τελευταίων μεσογονατίων, ιδιαίτερα όταν υπάρχει έλλειψη θρεπτικών συστατικών. Συνεπώς, βραχύτερα μεσογονάτια αυξάνουν τις διαθέσιμες φωτοσυνθετικές ύλες για πρόσθετη διαφοροποίηση ανθέων, γέμισμα καρπών ή και αδέλφωμα. Τα στελέχη μπορούν να αποθηκεύουν διαλυτά ζάχαρα κατά τη διάρκεια της άνθησης, όταν η φυλλική επιφάνεια είναι μέγιστη και η αύξηση βλαστού και ρίζας ελάχιστη. Τα ζάχαρα αυτά μπορούν αν μετακινούνται προς τους καρπούς ακτά το γεμισμα, αλλά η συμβολή τους δεν ξεπερνά το 10% του τελικού βάρους των καρπών.
-[[κατάσταση δημοσίευσης::1| ]]
+Το σιτάρι ανήκει στα φυτά του τύπου C<sub>3</sub>. Επομένως σε συνθήκες αγρού ο κορεσμός του φωτοσυνθετικού μηχανισμού παρατηρείται στο 1/3-1/2 της πλήρους ηλιοφάνειας, οπότε ο ρυθμός φωτοσύνθεσης φθάνει τα 30-35mg CO<sub>2</sub> dm<sup>-2</sup>h<sup>-1</sup>. Οι άριστες θερμοκρασίες για φωτοσύνθεση κυμαίνονται μεταξύ 10-25<sup>o</sup>C. Η αναπνοή της νύχτας αυξάνεται με τη θερμοκρασία από 0.3 (15<sup>o</sup>C) σε 2.5mg CO<sub>2</sub> dm<sup>-2</sup>h<sup>-1</sup> (35<sup>o</sup>C). Στον ίδιο βαθμό επηρεάζεται και η φωτοαναπνοή.
 __NOTOC__

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 06:59, 2 Αυγούστου 2013
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
		+	{{{top_heading\|==}}}Βλάστηση σπόρου και φύτρωμα{{{top_heading\|==}}}
		+
		+	Ο λήθαργος είναι μικρής διάρκειας και δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί ο χρόνος μεθωρίμασης είναι συνήθως βραχύς. Οι θερμοκρασίες βλάστησης είναι: ελάχιστη 4<sup>o</sup>C, άριστη 20-25<sup>o</sup>C και μέγιστη 37<sup>o</sup>C. Σε θερμοκρασίες ανώτερες των 25<sup>o</sup>C η βλάστηση αρχίζει να γίνεται ακανόνιστη και ο σπόρος να είναι ευάλωτος σε παθογόνα.
		+
	[[κατάσταση δημοσίευσης::1\| ]]		[[κατάσταση δημοσίευσης::1\| ]]
	__NOTOC__		__NOTOC__