Δέσμευση και χρησιμοποίηση φωτός - Ιστορικό εκδόσεων

X skiadas στις 07:33, 6 Ιουλίου 2016

2016-07-06T07:33:34Z

X skiadas: Κα

2016-07-06T07:32:38Z

Κα

Εμφάνιση αλλαγών

X skiadas στις 10:15, 1 Ιουλίου 2016

2016-07-01T10:15:42Z

X skiadas στις 09:04, 1 Ιουλίου 2016

2016-07-01T09:04:39Z

X skiadas στις 09:38, 29 Ιουνίου 2016

2016-06-29T09:38:01Z

X skiadas στις 09:27, 29 Ιουνίου 2016

2016-06-29T09:27:18Z

X skiadas στις 08:56, 29 Ιουνίου 2016

2016-06-29T08:56:14Z

X skiadas στις 08:45, 29 Ιουνίου 2016

2016-06-29T08:45:58Z

X skiadas στις 08:41, 29 Ιουνίου 2016

2016-06-29T08:41:59Z

X skiadas στις 08:39, 29 Ιουνίου 2016

2016-06-29T08:39:11Z

@@ Γραμμή 14: / Γραμμή 14: @@
 <b>logA=3.159+2.215logG</b>
-Η τιμή Κ υποδηλώνει ένα συντελεστή που εξαρτάται από το συγκεκριμένο [[Φύτευση μηλιάς|σύστημα φυτεύσεως]] των δένδρων και τη συγκεκριμένη ποικιλία, προσδιορίζεται από ένα δείγμα 15-20 κλάδων και είναι εφαρμόσιμη μόνο στο συγκεκριμένο σύστημα φύτευσης ή στη συγκεκριμένη ποικιλία. Ο Barlow (1969) και ο Verheij (1972) ανέπτυξαν παρόμοιες σχέσεις, συσχετίζοντες τη φυλλική επιφάνεια και τη διάμετρο του κορμού ολόκληρών δένδρων μηλιάς.  Οι σχέσεις αυτές ήταν <b>logA = 0.329 + 2.586 logD</b> και <b>logA = -2.050 + 2.230 logD</b>. Στις εξισώσεις αυτές το D υποδηλώνει διάμετρο κορμού. Ο συντελεστής b και στις τρεις μελέτες είναι παρόμοιος, αλλά οι διαφορές στη δέσμευση του φωτός είναι μεγάλες. Οι σχέσεις αυτές διαφέρουν αρκετά και δεν είναι απόλυτα συγκρίσιμες, αλλα κάτω από ορισμένες συνθήκες είναι καλα εδραιωμένες και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στον καθορισμό του δείκτη φυλλικής επιφάνειας με ένα σχετικά απλό τρόπο.
+Η τιμή Κ υποδηλώνει ένα συντελεστή που εξαρτάται από το συγκεκριμένο [[Συστήματα φύτευσης στη μηλιά|σύστημα φυτεύσεως]] των δένδρων και τη συγκεκριμένη ποικιλία, προσδιορίζεται από ένα δείγμα 15-20 κλάδων και είναι εφαρμόσιμη μόνο στο συγκεκριμένο σύστημα φύτευσης ή στη συγκεκριμένη ποικιλία. Ο Barlow (1969) και ο Verheij (1972) ανέπτυξαν παρόμοιες σχέσεις, συσχετίζοντες τη φυλλική επιφάνεια και τη διάμετρο του κορμού ολόκληρών δένδρων μηλιάς.  Οι σχέσεις αυτές ήταν <b>logA = 0.329 + 2.586 logD</b> και <b>logA = -2.050 + 2.230 logD</b>. Στις εξισώσεις αυτές το D υποδηλώνει διάμετρο κορμού. Ο συντελεστής b και στις τρεις μελέτες είναι παρόμοιος, αλλά οι διαφορές στη δέσμευση του φωτός είναι μεγάλες. Οι σχέσεις αυτές διαφέρουν αρκετά και δεν είναι απόλυτα συγκρίσιμες, αλλα κάτω από ορισμένες συνθήκες είναι καλα εδραιωμένες και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στον καθορισμό του δείκτη φυλλικής επιφάνειας με ένα σχετικά απλό τρόπο.
 Ο δείκτης φυλλικής επιφάνειας στη μηλιά ποικίλει από 1.5 έως 5. Αυτό εξαρτάται από το υποκείμενο, την ποικιλία, το κλάδεμα, τη [[Λίπανση μηλιάς|λίπανση]] και απ' άλλες [[Καλλιέργεια μηλιάς|καλλιεργητικές φροντίδες]]. Οι Verheij και Verver (1973) αναφέρουν ότι ένας ΔΦΕ 2.45 για τη μηλιά ήταν πολύ υψηλός (συνωστισμός φύλλων) για μια αυξημένη παραγωγή και καλή ποιότητα [[Μήλο|καρπών]]. Στους σύγχρονους οπωρώνες μηλιάς ο ΔΦΕ είναι περίπου 1.5 για δένδρα με υποκείμενο το Μ<sub>9</sub>, 1.7 για παλμέττα και 2.2 για τύπου Πίλλαρ (υπό μορφή στήλης ή κιόνων).

@@ Γραμμή 9: / Γραμμή 9: @@
 logA=3.159+2.215logG
 Η τιμή Κ υποδηλώνει ένα συντελεστή που εξαρτάται από το συγκεκριμένο σύστημα φυτεύσεως των δένδρων και τη συγκεκριμένη ποικιλία, προσδιορίζεται από ένα δείγμα 15-20 κλάδων και είναι εφαρμόσιμη μόνο στο συγκεκριμένο σύστημα φύτευσης ή στη συγκεκριμένη ποικιλία. Ο Barlow (1969) και ο Verheij (1972) ανέπτυξαν παρόμοιες σχέσεις, συσχετίζοντες τη φυλλική επιφάνεια και τη διάμετρο του κορμού ολόκληρών δένδρων μηλιάς.
-Οι σχέσεις αυτές ήταν logA = 0.329 + 2.586 log D (Barlow) και logA = -2.050 + 2.230 logD (Verheij). Στις εξισώσεις αυτές το D υποδηλώνει διάμετρο κορμού. Ο συντελεστής b και στις τρεις μελέτες είναι παρόμοιος, αλλά οι διαφορές στη δέσμευση του φωτός είναι μεγάλες. Οι σχέσεις αυτές διαφέρουν αρκετά και δεν είναι απόλυτα συγκρίσιμες, αλλα κα΄τα από ορισμένες συνθήκες είναι καλα εδραιωμένες και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στον καθορισμό του δείκτη φυλλικής επιφάνειας με ένα σχετικά απλό τρόπο. Ο δείκτης φυλλικής επιφάνειας στη μηλιά ποικίλει από 1.5 έως 5. Αυτό εξαρτάται από το υποκείμενο, την ποικιλία, το [[Κλάδεμα|κλάδεμα]], τη λίπανση και απ' άλλες καλλιεργητικές φροντίδες. Οι Verheij και Verver (1973) αναφέρουν ότι ένας ΔΦΕ 2.45 για τη μηλιά ήταν πολύ υψηλός (συνωστισμός φύλλων) για μια αυξημένη παραγωγή και καλή ποιότητα καρπών. Στους σύγχρονους οπωρώνες μηλιάς ο ΔΦΕ είναι περίπου 1.5 για δένδρα με  υποκείμενο το Μ<sub>9</sub>, 1.7 για παλμέττα και 2.2 για τύπου Πίλλαρ (υπό μορφή στήλης ή κιόνων). Στη [[Ροδακινιά|ροδακινιά]] ο ΔΦΕ είναι γενικά υψηλότερος απ' εκείνο της μηλιάς και κυμαίνεται μεταξύ 7 και 10. Στη ροδακινιά η μεγαλύτερη φυλλική επιφάνεια βρίσκεται κοντά στη κορυφή του δένδρου. Μόνο το 5% της φυλλικής επιφάνειας βρίσκεται στο κατώτερο 10% του δένδρου, το 14% βρίσκεται στο επόμενο 50% από το [[Εδαφολογία|έδαφος]] και το 80% των φύλλων είναι στο επάκριο 40% του δένδρου.
+Οι σχέσεις αυτές ήταν logA = 0.329 + 2.586 log D (Barlow) και logA = -2.050 + 2.230 logD (Verheij). Στις εξισώσεις αυτές το D υποδηλώνει διάμετρο κορμού. Ο συντελεστής b και στις τρεις μελέτες είναι παρόμοιος, αλλά οι διαφορές στη δέσμευση του φωτός είναι μεγάλες. Οι σχέσεις αυτές διαφέρουν αρκετά και δεν είναι απόλυτα συγκρίσιμες, αλλα κα΄τα από ορισμένες συνθήκες είναι καλα εδραιωμένες και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στον καθορισμό του δείκτη φυλλικής επιφάνειας με ένα σχετικά απλό τρόπο. Ο δείκτης φυλλικής επιφάνειας στη μηλιά ποικίλει από 1.5 έως 5. Αυτό εξαρτάται από το υποκείμενο, την ποικιλία, το [[Κλάδεμα|κλάδεμα]], τη λίπανση και απ' άλλες καλλιεργητικές φροντίδες. Οι Verheij και Verver (1973) αναφέρουν ότι ένας ΔΦΕ 2.45 για τη μηλιά ήταν πολύ υψηλός (συνωστισμός φύλλων) για μια αυξημένη παραγωγή και καλή ποιότητα καρπών. Στους σύγχρονους οπωρώνες μηλιάς ο ΔΦΕ είναι περίπου 1.5 για δένδρα με υποκείμενο το Μ<sub>9</sub>, 1.7 για παλμέττα και 2.2 για τύπου Πίλλαρ (υπό μορφή στήλης ή κιόνων). Στη [[Ροδακινιά|ροδακινιά]] ο ΔΦΕ είναι γενικά υψηλότερος απ' εκείνο της μηλιάς και κυμαίνεται μεταξύ 7 και 10. Στη ροδακινιά η μεγαλύτερη φυλλική επιφάνεια βρίσκεται κοντά στη κορυφή του δένδρου. Μόνο το 5% της φυλλικής επιφάνειας βρίσκεται στο κατώτερο 10% του δένδρου, το 14% βρίσκεται στο επόμενο 50% από το [[Εδαφολογία|έδαφος]] και το 80% των φύλλων είναι στο επάκριο 40% του δένδρου.
 Ο ΔΦΕ χρησιμεύει, σε συνδυασμό με τις μετρήσεις δέσμευσης φωτός, ως βάση ανάλυσης της παραγωγικότητας της κόμης. Γενικά, η δέσμευση του φωτός από την κόμη μπορεί να εκφραστεί ως:
 I<sub>L</sub>/I<sub>0</sub>= e<sup>-KL</sup> όπου I<sub>0</sub> είναι η προσπίπτουσα φωτεινή ενέργεια, I<sub>L</sub> το δεσμευμένο φως από το ΔΦΕ του φύλλου και Κ ο συντελεστής απορρόφησης μικρού μήκους κύματος ακτινοβολίας. Η ένταση του φωτός μειώνεται λογαριθμικά μαζί με το ΔΦΕ και η ολική δέσμευση φωτός συνδέεται με λογαριθμική σχέση με το ΔΦΕ. Οι τιμές Κ υπολογίστηκαν από τους Cain (1973), Proctor (1978) και Jackson (1978), των οποίων οι μέσοι όροι είναι 0.56, 0.43 και 0.60 αντίστοιχα. Τα δεδομένα του Jackson φαίνεται να είναι, γενικά, τα πιο χρήσιμα, λόγω του τύπου του δένδρου, που χρησιμοποίησε

@@ Γραμμή 5: / Γραμμή 5: @@
 Η φυλλική επιφάνεια ενός συγκεκριμένου κλάδου ή δένδρου μπορεί να προσδιοριστεί δια μετρήσεως της πραγματικής επιφάνειας των φύλλων. Ωστόσο, η εκτίμηση της φυλλικής επιφάνειας γίνεται χωρίς τον προσδιορισμό της πραγματικής φυλλικής επιφάνειας. Είναι φανερό ότι, όσο μεγαλύτερο σε μέγεθος είναι το δένδρο, τόσο μεγαλύτερη είναι και η φυλλική του επιφάνεια.
 Αυτό οδήγησε στον προσδιορισμό της φυλλικής επιφάνειας, με βάση τη διάμετρο συγκεκριμένου κλάδου ή κορμού. Ο Holland (1968) ανέπτυξε μια εξίσωση για τη [[Μηλιά|μηλιά]], συσχετίζοντας τη συνολική φυλλική επιφάνεια ενός κλάδου (Α) με την περιφέρεια του (G). Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στην [[Ποικιλίες μηλιάς|ποικιλία μηλιάς Cox's Orange Pippin]], που ήταν εμβολιασμένη στο [[Υποκείμενα μηλιάς|υποκείμενο Μ<sub>2</sub>]].
-Η εξίσωση αυτή έχει ως εξής: logA= logK + blogG
+Η εξίσωση αυτή έχει ως εξής: <b>logA= logK + blogG</b>
 Ο συντελεστής b ποικίλλει ανάλογα με το χρόνο, γιατί η φυλλική επιφάνεια ενός κλάδου ή ολόκληρου του δένδρου αυξάνει κατά τη βλαστική περίοδο μέχρι ενός επιπέδου, και ακολούθως μειώνεται, ενώ η περιφέρεια τους παραμένει η ίδια. Η τιμή τον Ιούλιο για τη συνολική επιφάνεια στις μελέτες του Holland ήταν:
 logA=3.159+2.215logG

@@ Γραμμή 22: / Γραμμή 22: @@
 n0.3=KL 0.3
 L0.3= 1n0.3/-K
-όπου L0.3 είναι η φυλλική επιφάνεια, που λαμβάνει τουλάχιστον το 30% του φωτός. Η ίδια εξίσωση εφαρμόζεται και σε ασυνεχείς κόμες, όπου μόνο ένα μέρος του εδάφους (1-Τf) καλύπτεται από τα δένδρα. Έτσι η φυλλική επιφάνεια, η οποία είναι εκτεθειμένη σε περισσότερο από το 30% της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εκφράζεται ως LO.3 = 1n0.3/-K(1-Tf) όπου Τf η διαπερατότητα του φωτός, που εξαρτάται από τον τύπο του οπωρώνα. Υπολογισμοί αυτού του τύπου μπορεί να διενεργηθούν για οποιαδήποτε επιλεγμένη τιμή του φωτιζόμενου ποσοστού της κόμης (L<sub>Ι</sub>)
+όπου L0.3 είναι η φυλλική επιφάνεια, που λαμβάνει τουλάχιστον το 30% του φωτός. Η ίδια εξίσωση εφαρμόζεται και σε ασυνεχείς κόμες, όπου μόνο ένα μέρος του εδάφους (1-Τf) καλύπτεται από τα δένδρα. Έτσι η φυλλική επιφάνεια, η οποία είναι εκτεθειμένη σε περισσότερο από το 30% της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εκφράζεται ως LO.3 = 1n0.3/-K(1-Tf) όπου Τf η διαπερατότητα του φωτός, που εξαρτάται από τον τύπο του οπωρώνα. Υπολογισμοί αυτού του τύπου μπορεί να διενεργηθούν για οποιαδήποτε επιλεγμένη τιμή του φωτιζόμενου ποσοστού της κόμης (L<sub>Ι</sub>). Η γενική εξίσωση είναι L<sub>Ι</sub>=1nI-Κ(1-Τf)
+Η δέσμευση του φωτός και η διαπερατότητα αυτού εντός της κόμης εξαρτάται από τον τύπο της κόμης και την απόσταση μεταξύ των δένδρων. Ο Palmer (1981) υπολόγισε τη δέσμευση του φωτός σε δένδρα, που ήταν φυτευμένα σε τρία διαφορετικά συστήματα:
+* παλμέτα
+* ατράκτου
+* και τύπου λειβάδι (πλήρης κάλυψη του εδάφους).<ref name="Δέσμευση και χρησιμοποίηση φωτός"/>
 <ref name="Δέσμευση και χρησιμοποίηση φωτός"/>

@@ Γραμμή 22: / Γραμμή 22: @@
 n0.3=KL 0.3
 L0.3= 1n0.3/-K
-όπου L0.3 είναι η φυλλική επιφάνεια, που λαμβάνει τουλάχιστον το 30% του φωτός. Η ίδια εξίσωση εφαρμόζεται και σε ασυνεχείς κόμες, όπου μόνο ένα μέρος του εδάφους (1-Τf) καλύπτεται από τα δένδρα. Έτσι η φυλλική επιφάνεια, η οποία είναι εκτεθειμένη σε περισσότερο από το 30% της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εκφράζεται ως LO.3 = 1n0.3/-K(1-Tf) όπου Τf η διαπερατότητα του φωτός, που εξαρτάται από τον τύπο του οπωρώνα.
+όπου L0.3 είναι η φυλλική επιφάνεια, που λαμβάνει τουλάχιστον το 30% του φωτός. Η ίδια εξίσωση εφαρμόζεται και σε ασυνεχείς κόμες, όπου μόνο ένα μέρος του εδάφους (1-Τf) καλύπτεται από τα δένδρα. Έτσι η φυλλική επιφάνεια, η οποία είναι εκτεθειμένη σε περισσότερο από το 30% της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εκφράζεται ως LO.3 = 1n0.3/-K(1-Tf) όπου Τf η διαπερατότητα του φωτός, που εξαρτάται από τον τύπο του οπωρώνα. Υπολογισμοί αυτού του τύπου μπορεί να διενεργηθούν για οποιαδήποτε επιλεγμένη τιμή του φωτιζόμενου ποσοστού της κόμης (L<sub>Ι</sub>)

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 08:56, 29 Ιουνίου 2016
Γραμμή 22:		Γραμμή 22:
	1n0.3=KL 0.3		1n0.3=KL 0.3
	L0.3= 1n0.3/-K		L0.3= 1n0.3/-K
		+	όπου L0.3 είναι η φυλλική επιφάνεια, που λαμβάνει τουλάχιστον το 30% του φωτός. Η ίδια εξίσωση εφαρμόζεται και σε ασυνεχείς κόμες, όπου μόνο ένα μέρος του εδάφους (1-Τf) καλύπτεται από τα δένδρα. Έτσι η φυλλική επιφάνεια, η οποία είναι εκτεθειμένη σε περισσότερο από το 30% της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εκφράζεται ως LO.3 = 1n0.3/-K(1-Tf) όπου Τf η διαπερατότητα του φωτός, που εξαρτάται από τον τύπο του οπωρώνα.

@@ Γραμμή 18: / Γραμμή 18: @@
 στη διαπερατότητα του φωτός εντός των μηλεοδένδρων.
 Η σκίαση μπορεί να προέλθει από αλληλοεπικάλυψη των φύλλων και από αλληλοσκίαση των δένδρων. Ο Sansavini (1982) μελέτησε το βαθμό αμφότερων των τύπων σκίασης σε βόρειο γεωγραφικό πλάτος 44.29<sup>0</sup>. Παρατήρησε, ότι αυξανομένου του μεγέθους των δένδρων, η σκίαση από την αλληλοσκίαση των δένδρων αυξάνει. Συγκριτικά, η σκίαση, που προέρχεται από την αλληλοσκίαση των δένδρων, είναι αποτέλεσμα της απόστασης φύτευσης αυτών και της θέσης καθ' ύψος του ήλιου.
-Ο Jackson (1980α) υπολόγισε το τμήμα της κόμης του δένδρου, που λαμβάνει πάνω από το 30% της προσπίπτουσας ακτινοβολίας ούτως ώστε Ι<sub>L</sub>/I<sub>0</sub>=0.3. Χρησιμοποίησε αυτή την τιμή, γιατί είναι η μικρότερη τιμή στην οποία είναι δυνατή μια ικανοποιητική παραγωγή μήλων. Από την εξίσωση Ι<sub>L</sub>/I<sub>0</sub>=e<sup>-KL</sup>
+Ο Jackson (1980α) υπολόγισε το τμήμα της κόμης του δένδρου, που λαμβάνει πάνω από το 30% της προσπίπτουσας ακτινοβολίας ούτως ώστε Ι<sub>L</sub>/I<sub>0</sub>=0.3. Χρησιμοποίησε αυτή την τιμή, γιατί είναι η μικρότερη τιμή στην οποία είναι δυνατή μια ικανοποιητική παραγωγή μήλων. Από την εξίσωση Ι<sub>L</sub>/I<sub>0</sub>=e<sup>-KL</sup> 0.3 μπορεί κάποιος να υπολογίσει: