Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών - Ιστορικό εκδόσεων

X skiadas στις 13:40, 11 Μαρτίου 2016

2016-03-11T13:40:19Z

X skiadas στις 10:08, 11 Μαρτίου 2016

2016-03-11T10:08:22Z

X skiadas στις 15:29, 10 Μαρτίου 2016

2016-03-10T15:29:18Z

X skiadas στις 14:00, 10 Μαρτίου 2016

2016-03-10T14:00:01Z

X skiadas στις 11:23, 10 Μαρτίου 2016

2016-03-10T11:23:04Z

X skiadas στις 09:50, 10 Μαρτίου 2016

2016-03-10T09:50:08Z

X skiadas στις 10:50, 9 Μαρτίου 2016

2016-03-09T10:50:56Z

X skiadas στις 10:47, 9 Μαρτίου 2016

2016-03-09T10:47:51Z

X skiadas στις 08:31, 9 Μαρτίου 2016

2016-03-09T08:31:02Z

X skiadas στις 08:30, 9 Μαρτίου 2016

2016-03-09T08:30:00Z

@@ Γραμμή 69: / Γραμμή 69: @@
 Όσον αφορά στο βαθμό της κινητικότητας του βορίου στο φυτό, γενικά το στοιχείο αυτό είναι δυσκίνητο. Για το λόγο αυτό, τα συμπτώματα έλλειψης εμφανίζονται στα σημεία της μεγίστης μεριστωματικής δράσης, δηλαδή στις κορυφές και στα νεαρά φύλλα. Επίσης, όπως το [[Ασβέστιο|ασβέστιο]] έτσι και το βόριο κινείται ελάχιστα μέσω του οπού του φλοιώματος. Η σχέση βορίου με το ασβέστιο είναι συνεργατική. Παρουσία υψηλών επιπέδων ασβεστίου στο φυτό αυξάνουν οι απαιτήσεις του για βόριο.<ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη μολυβδαίνιου{{{top_heading|===}}}
+Η περιεκτικότητα του μολυβδαίνιου στα φύλλα είναι είναι χαμηλή λόγω των πολύ μικρών αναγκών του φυτού για το υπόψη θρεπτικό στοιχείο. Γενικά η συγκέντρωση αυτή κυμαίνεται γύρω στο 1,0ppm της ξηράς ουσίας του φύλλου. Παρά το γεγονός ότι τα φύλλα μπορούν να συσσωρεύουν υψηλότερες, από τις προαναφερθείσες συγκεντρώσεις μολυβδαίνιου χωρίς να υφίστανται τοξικές επιδράσεις, ωστόσο η αυξημένη αυτή παρουσία του μολυβδαίνιου μπορεί να έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία των ζώων όταν πρόκειται για κτητροφικά φυτά (γαλακτοφόρες αγελάδες). Το συνηθισμένο εύρος του μολυβδαίνιου στα φυτά κυμαίνεται από 0,35-1,50ppm.
 ==Σχετικές σελίδες==

@@ Γραμμή 65: / Γραμμή 65: @@
 Η περεικτικότητα του Cu στα φύλλα των περισσότερων φυτών κυμαίνεται μεταξύ 3-7ppm της ξηράς ουσίας, που θεωρείται γενικά επαρκής για την ανάπτυξη τους. Η τροφοπενία του [[Χαλκός|χαλκού]] στα καλλιεργούμενα φυτά είναι γενικά όχι συχνή, κυρίως λόγω της εκτεταμένης χρήσης μυκητοκτόνων φαρμάκων που περιέχουν χαλκό ή και της εφαρμογής, σε πολλές περιπτώσεις, βορδιγάλειου πολτού. Ο χαλκός προσλαμβάνεται σε μικρές ποσότητες από τα φυτά γι' αυτό και γενικά η περιεκτικότητα του σ' αυτό κυμαίνεται από 2-20ppm της ξηράς ουσίας. Η πρόσληψη του χαλκού ελέγχεται μεταβολικά. Ωστόσο, σπουδαίο ρόλο παίζουν στην πρόσληψη του οι διαθέσιμες μορφές στο έδαφος και ενδεχομένως η παρουσία άλλων μεταλλικών κατιόντων όπως του [[Ψευδάργυρος|ψευδάργυρου]], ο οποίος τον ανταγωνίζεται. Ο χαλκός προσλαμβάνεται είτε ως Cu<sup>2+</sup> ή και ως χημικό σύμπλοκο. Αν και δεν είναι ιδιαιτέρως ευκίνητος μέσα στο φυτό παρ' όλα αυτά μπορεί να μετακινείται από τα παλαιότερα στα νεότερα φύλλα και σύμφωνα με τα δεδομένα του Loneragan (1975) η κίνηση του χαλκού στο φυτό εξαρτάται από το επίπεδο του θρεπτικού αυτού μέσα στους ιστούς του φυτού. Ορισμένα αμινοξέα ενεργούν ως μεταφορείς του χαλκού στο ξύλωμα και στο φλοίωμα. Ο χαλκός συνεργεί με το [[Άζωτο|άζωτο]], γι' αυτό αυξανομένου του επιπέδου του εφαρμοζόμενου αζώτου αυξάνονται οι ανάγκες του φυτού για χαλκό. Αντίθετα ο χαλκός αλληλεπιδρά ανταγωνιστικά επί του [[Φώσφορος|φωσφόρου]], όπου αύξηση της χορήγησης του τελευταίου συμβάλλει στη μείωση της περιεκτικότητας του χαλκού στο φυτό και στην εμφάνιση των συμπτωμάτων της τροφοπενίας χαλκού. Αλλά, και η σχέση CuxK είναι ομοίως ανταγωνιστική καθώς και η σχέση CuxFe. Έχει παρατηρηθεί ότι πολλές [[Καλλιέργειες|καλλιέργειες]] είναι ευαίσθητες στις υψηλές συγκεντρώσεις του χαλκού. Αυτό οφείλεται στην ικανότητα του χαλκού να μετατοπίζει το [[Σίδηρος|σίδηρο]] από τα ενεργώς φυσιολογικά κέντρα του φυτού, με συνέπεια να δρά τοξικά και να δημιουργεί χλώρωση, η οποία είναι το χαρακτηριστικό σύμπτωμα της τοξικότητας του χαλκού, που μοιάζει με εκείνο της τροφοπενίας σιδήρου. Η τοξική δράση του χαλκού εκδηλώνεται και αρχήν σε βάρος του ριζικού συστήματος του οποίου η ανάπτυξη αναστέλλεται. <ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη βορίου{{{top_heading|===}}}
+Το εύρος της περιεκτικότητας σε [[Βόριο|βόριο]] στα περισσότερα φυτά κυμαίνεται μεταξύ 1-6ppm της ξηράς ουσίας των φύλλων. Στα δικοτυλήδονα φυτά η περιεκτικότητα του B είναι υψηλότερη και κυμαίνεται από 10-20ppm. Όσον αφορά την κατανομή του βορίου στο φυτό και ειδικότερα στα φύλλα, η υψηλότερη συγκέντρωση βρίσκεται στα περιθώρια και μπορεί να είναι 5-10 φορές μεγαλύτερη από τη μέση αντίστοιχη τιμή του ελάσματος. Επίσης σημαντικές ποσότητες του βορίου εντοπίζονται στα άνθη και συγκεκριμένα στους ανθήρες, το στύλο και στις ωοθήκες, των οποίων η περιεκτικότητα στο υπόψη θρεπτικό είναι πολύ υψηλή.
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη μολυβδαίνιου{{{top_heading|===}}}

@@ Γραμμή 63: / Γραμμή 63: @@
 Η πρόσληψη του ψευδάργυρου ευνοείται από το όξινο pH της ριζόσφαιρας. Φυτά που μπορούν να μειώνουν το pH του εδάφους λόγω παραγωγής Η<sup>+</sup> από το ριζικό τους σύστημα, επηρεάζονται λιγότερο από το χαμηλό επίπεδο του Zn στο έδαφος απ' εκείνα, που δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. Επίσης ο ψευδάργυρος αλληλεπιδρά με το [[Σίδηρος|σίδηρο]]. Φυτά που έχουν τροφοπενία Zn λόγω της ανταγωνιστικής δράσης του φωσφόρου είναι συνήθως πλούσια σε σίδηρο. Αυτό δείχνει ότι καθώς ο φώσφορος ανταγωνίζεται τον ψευδάργυρο, ο τελευταίος δεν μπορεί να δράσει ανταγωνιστικά στο σίδηρο με συνέπεια η συγκέντρωση του να αυξάνει μέσα στο φυτό λόγω συσσώρευσης. <ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη χαλκού{{{top_heading|===}}}
+Η περεικτικότητα του Cu στα φύλλα των περισσότερων φυτών κυμαίνεται μεταξύ 3-7ppm της ξηράς ουσίας, που θεωρείται γενικά επαρκής για την ανάπτυξη τους. Η τροφοπενία του [[Χαλκός|χαλκού]] στα καλλιεργούμενα φυτά είναι γενικά όχι συχνή, κυρίως λόγω της εκτεταμένης χρήσης μυκητοκτόνων φαρμάκων που περιέχουν χαλκό ή και της εφαρμογής, σε πολλές περιπτώσεις, βορδιγάλειου πολτού. Ο χαλκός προσλαμβάνεται σε μικρές ποσότητες από τα φυτά γι' αυτό και γενικά η περιεκτικότητα του σ' αυτό κυμαίνεται από 2-20ppm της ξηράς ουσίας. Η πρόσληψη του χαλκού ελέγχεται μεταβολικά. Ωστόσο, σπουδαίο ρόλο παίζουν στην πρόσληψη του οι διαθέσιμες μορφές στο έδαφος και ενδεχομένως η παρουσία άλλων μεταλλικών κατιόντων όπως του [[Ψευδάργυρος|ψευδάργυρου]], ο οποίος τον ανταγωνίζεται. Ο χαλκός προσλαμβάνεται είτε ως Cu<sup>2+</sup> ή και ως χημικό σύμπλοκο. Αν και δεν είναι ιδιαιτέρως ευκίνητος μέσα στο φυτό παρ' όλα αυτά μπορεί να μετακινείται από τα παλαιότερα στα νεότερα φύλλα και σύμφωνα με τα δεδομένα του Loneragan (1975) η κίνηση του χαλκού στο φυτό εξαρτάται από το επίπεδο του θρεπτικού αυτού μέσα στους ιστούς του φυτού. Ορισμένα αμινοξέα ενεργούν ως μεταφορείς του χαλκού στο ξύλωμα και στο φλοίωμα. Ο χαλκός συνεργεί με το [[Άζωτο|άζωτο]], γι' αυτό αυξανομένου του επιπέδου του εφαρμοζόμενου αζώτου αυξάνονται οι ανάγκες του φυτού για χαλκό. Αντίθετα ο χαλκός αλληλεπιδρά ανταγωνιστικά επί του [[Φώσφορος|φωσφόρου]], όπου αύξηση της χορήγησης του τελευταίου συμβάλλει στη μείωση της περιεκτικότητας του χαλκού στο φυτό και στην εμφάνιση των συμπτωμάτων της τροφοπενίας χαλκού. Αλλά, και η σχέση CuxK είναι ομοίως ανταγωνιστική καθώς και η σχέση CuxFe. Έχει παρατηρηθεί ότι πολλές [[Καλλιέργειες|καλλιέργειες]] είναι ευαίσθητες στις υψηλές συγκεντρώσεις του χαλκού. Αυτό οφείλεται στην ικανότητα του χαλκού να μετατοπίζει το [[Σίδηρος|σίδηρο]] από τα ενεργώς φυσιολογικά κέντρα του φυτού, με συνέπεια να δρά τοξικά και να δημιουργεί χλώρωση, η οποία είναι το χαρακτηριστικό σύμπτωμα της τοξικότητας του χαλκού, που μοιάζει με εκείνο της τροφοπενίας σιδήρου. Η τοξική δράση του χαλκού εκδηλώνεται και αρχήν σε βάρος του ριζικού συστήματος του οποίου η ανάπτυξη αναστέλλεται. <ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη βορίου{{{top_heading|===}}}

@@ Γραμμή 58: / Γραμμή 58: @@
 Η περιεκτικότητα του [[Μαγγάνιο|μαγγανίου]] στα φύλλα μεταβάλλεται μέσα σε ευρέα όρια, τα οποία κυμαίνονται από 10-1.380ppm. Στην πλειοψηφία των φυτών το εύρος της περιεκτικότητας του είναι πολύ πιο μικρό και κυμαίνεται από 10-50ppm της ξηράς ουσίας. Μερικές ακραίες περιπτώσεις υψηλών συγκεντρώσεων σε Μn παρατηρούνται σε [[Καλλιέργειες|καλλιέργειες]] όπως της γλυκοπατάτας της οποίας τα φύλλα μπορεί να περιέχουν μέχρι 1.380ppm, της σόγιας 600ppm του βαμβακιού 700ppm. Οπωσδήποτε, πρόκειται περί εξαιρέσεων που δεν αντιπροσώπευαν το σύνολο των καλλιεργούμενων φυτών. Τα φυτά που συγκεντρώνουν υψηλά επίπεδα Mn συνήθως δεν υφίστανται ιδιαίτερες συνέπειες τοξικότητας. Όμως φυτά που κατά μέσον όρο έχουν χαμηλές περιεκτικότητες σε Mn, η τυχόν αύξηση του μπορεί να δράσει τοξικά στην περαιτέρω εξέλιξη τους. Το εύρος της τοξικής συγκέντρωσης Mn μπορεί να κυμαίνεται από 200-5.300ppm και εξαρτάται από το φυτό. Έτσι, π.χ. 200ppm μαγγανίου μπορεί να είναι τοξικά για το καλαμπόκι, ενώ τον ηλίανθο μπορεί να τον επηρεάσουν τοξικά τα 5.300ppm. Η τοξικότητα του μαγγανίου εξαρτάται όχι μόνο από την υψηλή συγκέντρωση, αλλά και από τη θερμοκρασία, η οποία όσο πιο υψηλή είναι τόσο πιο τοξικό καθίσταται το Μαγγάνιο. Σημαντικό ρόλο παίζει, στην πρόσληψη του Μαγγανίου και η παρουσία άλλων κατιόντων όπως του Μn<sup>2+</sup>, του pH και Ca<sup>2+</sup>, του Zn και Fe και του ΝΗ<sub>4</sub><sup>+</sup>. Η μετακίνηση του Μn μέσα στο φυτό εξαρτάται από την επίδραση του Μn και Ca καθώς και του Zn και Fe, διότι το Mn εμφανίζει ιδιότητες αφ' ενός μεν αλκαλίων γαιών και αφ' ετέρου μετάλλων. Η κίνηση του Mn μέσα στο φυτό επιτυγχάνεται υπό τη δισθενή μορφή (Μn<sup>2+</sup>) και μεταφέρεται κατά προτίμηση στους μεριστωματικούς ιστούς, γι' αυτό οι νεαροί ιστοί είναι πλούσιοι σε Mn. Ως προς τα συμπτώματα τροφοπενίας του μαγγανίου, αυτά ομοιάζουν με εκείνα του Mg. Ο διαχωρισμός τους όμως γίνεται από το ότι του μεν Mn τα συμπτώματα έλλειψης λόγω της μικρής κινητικότητας του εντός του φυτού, εμφανίζονται στα μικρά φύλλα, ενώ του Mg λόγω της ευκινησίας του στο φυτό, στα μεγαλύτερα-ωριμότερα φύλλα. Οι [[Χλωροπλάστες|χλωροπλάστες]] είναι τα πιο ευαίσθητα όργανα του κυττάρου στην έλλειψη του Mn, γι' αυτό υφίστανται τις μεγαλύτερες συνέπειες της έλλειψης του υπόψη θρεπτικού. <ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη ψευδαργύρου{{{top_heading|===}}}
+Γενικά, το εύρος της άριστης επάρκειας του Zn για τις περισσότερες [[Καλλιέργειες|καλλιέργειες]] κυμαίνεται από 15-50ppm της ξηράς ουσίας των φύλλων. Τα συμπτώματα τροφοπενίας συνήθως εμφανίζονται όταν η περιεκτικότητα του Zn γίνει <12ppm. Μια συγκέντρωση 15ppm Zn θεωρείται γενικά ως οριακή (κρίσιμη). Μια διαφορά 1-2ppm μπορεί να αποτελέσει τη διαφορά μεταξύ επάρκειας και ανεπάρκειας. Ο [[Ψευδάργυρος|ψευδάργυρος]] προσλαμβάνεται από τα φυτά με την <<ενεργητική>> πρόσληψη, δηλαδή με τη διεργασία της <<διάχυσης>> που είναι μια κίνηση αντίθετη προς την κατεύθυνση της βαθμίδας συγκέντρωσης του Zn στο εδαφοδιάλυμα. Όμως προσλαμβάνεται και <<παθητικά>> δια της <<μαζικής ροής>>. Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο Zn προσλαμβάνεται κατ' εξοχήν με τη μαζική ροή, σε αντίθεση με άλλους που τονίζουν ότι το θέμα του τρόπου πρόσληψης του Ζn θα πρέπει να μελετηθεί παραπέρα. Υποστηρίζεται ότι η  πρόσληψη του Zn ελέγχεται μεταβολικά, ενώ αναφέρεται ότι γίνεται με ιοντοανταλλακτικές αντιδράσεις του ψευδάργυρου με άλλα κατιόντα που είναι προσροφημένα στην επιφάνεια των κυτταρικών τοιχωμάτων και στο φλοιό.
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη χαλκού{{{top_heading|===}}}

@@ Γραμμή 54: / Γραμμή 54: @@
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη σιδήρου{{{top_heading|===}}}
 Η περιεκτικότητα του Fe στα φύλλα των διαφόρων [[Καλλιέργειες|καλλιεργειών]] κυμαίνεται μέσα σ' ενα εύρος που μεταβάλλεται από 10-1000ppm της ξηράς ουσίας. Το άριστο εύρος για τα περισσότερα φυτά κυμαίνεται από 50-75ppm. Η περιεκτικότητα του σιδήρου στα φύλλα μπορεί να μην είναι πάντοτε ένας ικανοποιητικός δείκτης της θρεπτικής κατάστασης του φυτού. Ωστόσο, γενικά, μια μέση τιμή 50ppm θεωρείται επαρκής για την ανάπτυξη του φυτού. Ο Fe προσλαμβάνεται από τις ρίζες των φυτών με τη δισθενή μορφή (Fe<sup>2+</sup>). Κατά συνέπεια, ο τρισθενής σίδηρος (Fe<sup>3+</sup>), που συνήθως απαντάται στα καλώς αεριζόμενα εδάφη, θα πρέπει να αναχθεί σε Fe<sup>2+</sup> για να καταστεί δυνατή η πρόσληψη του. Βασικά, η αναγωγή αυτή του Fe<sup>3+</sup> σε Fe<sup>2+</sup> είναι υπεύθυνη για την αποθαστεροποίηση των χημικών συμπλοκών του σιδήρου, καθιστώντας έτσι δυνατή την πρόσληψη του. Γενικά, τα φυτά διαφέρουν ως προς την ικανότητα πρόσληψης του Fe. Έχει βρεθεί σχετικά ότι μερικά φυτά με μεγάλη ικανότητα πρόσληψης Fe από δύσκολα διαθέσιμες πηγές, έχουν την δυνατότητα να μειώνουν το pH του μέσου ανάπτυξης, προφανώς παράγοντας ιόντα H<sup>+</sup>. Αυτό έχει ως συνέπεια την αύξηση της αναγωγικής ικανότητας των ριζικών επιφανειών, ιδιαίτερα κάτω από συνθήκες χαμηλών επιπέδων διαθέσιμου Fe. Το γεγονός αυτό αυξάνει τη διαθεσιμότητα του Fe και βελτιώνει την πρόσληψή του. Αυτή η αύξηση της αναγωγικής ικανότητας των ριζών, συνοδεύεται από διάφορες μορφολογικές μεταβολές (π.χ. πάχυνση των επικορύφων τμημάτων των ριζιδίων, πολλαπλασιασμός των επιδερμικών κυττάρων και αύξηση παραγωγής ριζικών τριχιδίων). Αντίθετα, τα ριζικά συστήματα των φυτών με μικρή ικανότητα πρόσληψης του Fe π.χ. αγρωστώδη, δεν υπόκεινται στις ανωτέρω μορφολογικές μεταβολές κάτω από συνθήκες σχετικής έλλειψης του [[Σίδηρος|σιδήρου]] και κατά συνέπεια είναι λιγότερο ευαίσθητα στη χλώρωση του Fe. Τα εν λόγω είδη φυτών κάτω από συνθήκες μερικής έλλειψης διαθέσιμου Fe παράγουν στις ρίζες τους κάποια αμινοξέα που δεν σχηματίζουν πρωτεΐνες, με τα οποία όμως, σχηματίζουν σταθερά χημικά σύμπλοκα με το Fe<sup>3+</sup> που στη συνέχεια προσλαμβάνονται από τα φυτά. Τα σύμπλοκα αυτά σχηματίζονται ανεξάρτητα από την τιμή του pH, η οποία μπορεί να κυμαίνεται από 4-8. Γι' αυτό είναι κατάλληλα για καλλιέργεια σε [[Ασβεστούχα εδάφη|ασβεστούχα εδάφη]]. Το γεγονός αυτό έχει μεγάλη σπουδαιότητα, διότι τα φυτά αυτά μπορούν να αξιοποιούν τις δυσδιάλιτες μορφές του ανθρακικού σιδήρου. Η πρόσληψη του Fe ρυθμίζεται και ελέγχεται από γενετικούς παράγοντες. Εκτός όμως απ' αυτούς, κι άλλοι παράγοντες επηρεάζουν την πρόσληψη του στοιχείου αυτού. Π.χ. ο βαθμός παρουσίας στο εδαφοδιάλυμα μεταλλικών κατιόντων (Μn<sup>2+</sup>, Cu<sup>2+</sup>, Mg<sup>2+</sup>, K<sup>+</sup>, Zn<sup>2+</sup>). Ουσιαστικά, τα κατιόντα αυτά ανταγωνίζονται το Fe κατά την πρόσληψη του. Γενικά ο σίδηρος δεν είναι ευκίνητος μέσα στο φυτό. Έτσι, τα συμπτώματα τροφοπενίας εμφανίζονται στα νέα φύλλα, ενώ τα παλαιότερα διατηρούν το πράσινο χρώμα τους. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι τα νεαρά φύλλα εφοδιάζονται με Fe μέσω του ξυλώματος. Μέσα στο φυτό, ο σίδηρος μεταφέρεται υπό τη μορφή κιτρικού σιδήρου. Όταν το επίπεδο του Fe στο φυτό μειωθεί, τότε παρατηρείται και μείωση της χλωροφύλλης. Αυτό έχει ως συνέπεια την εμφάνιση της ενδονεύριας χλώρωσης που είναι και το χαρακτηριστικό σύμπτωμα της τροφοπενίας του Fe. Τα συμπτώματα τροφοπενίας του σιδήρου μοιάζουν με εκείνα του Μg. Όμως η διαφορά εμφάνισης τους οφείλεται στο διαφορετικό βαθμό κίνησης τους μέσα στο φυτό. Στην περίπτωση του [[Μαγνήσιο|μαγνησίου]], επειδή κινείται σχετικά εύκολα, εμφανίζονται τα συμπτώματα στα παλαιότερα φύλλα λόγω μετακινήσεως του προς τα νεότερα. Αντίθετα στην περίπτωση του σιδήρου τα συμπτώματα τροφοπενίας εμφανίζονται στα μικρά (νεαρά) φύλλα λόγω της δυσκινητικότητας του στοιχείου αυτού μέσα στο φυτό. Η χλώρωση σιδήρου είναι πολύ συχνή στα φυτά που αναπτύσσονται στα ασβεστούχα εδάφη. Αυτό οφείλεται στο ότι το επίπεδο του διαθέσιμου Fe στα ασβεστούχα εδάφη είναι χαμηλό λόγω του υψηλού pH και της υψηλής συγκέντρωσης του εδαφικού διαλύματος σε
-Ca<sup>2+</sup>. Σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες, η παρουσία υψηλών συγκεντρώσεων HCO<sub>3</sub><sup>-</sup> στα ασβεστούχα εδάφη, έχει ως συνέπεια την ακινητοποίηση του Fe και την εμφάνιση της χλώρωσης. Όταν τα ασβεστούχα εδάφη έχουν υψηλά επίπεδα νερού (π.χ. κατάκλυση), τότε αναπτύσσονται σε υψηλό βαθμό οι αναερόβιοι μικροοργανισμοί οι οποίοι παράγουν μεγάλες ποσότητες CO<sub>2</sub> το οποίο ακολούθως αντιδρά με το CaCO<sub>3</sub> και συμβάλλει στη συσσώρευση του HCO<sub>3</sub><sup>-</sup> στα εδάφη, που είναι πλούσια σε ανθρακικό ασβέστιο, με αποτέλεσμα οι δενδρώδεις καλλιέργειες που αναπτύσσονται σ' αυτό να εμφανίζουν τη χαρακτηριστική χλώρωση σιδήρου. Για τους προαναφερθέντες λόγους η χλώρωση εμφανίζεται σε περιόδους υψηλών ή παρατεταμένων βροχοπτώσεων και κυρίως σε εδάφη που δεν είχαν επαρκή στράγγιση. Επομένως, η βελτίωση της στράγγισης, η προσθήκη οργανικής ουσίας και η χρήση ανθεκτικών υποκειμένων είναι μερικοί τρόποι αντιμετώπισης της χλώρωσης σιδήρου πέραν της χρήσης χημικών ενώσεων ή λιπασμάτων που περιέχουν σίδηρο.<ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
+Ca<sup>2+</sup>. Σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες, η παρουσία υψηλών συγκεντρώσεων HCO<sub>3</sub><sup>-</sup> στα ασβεστούχα εδάφη, έχει ως συνέπεια την ακινητοποίηση του Fe και την εμφάνιση της χλώρωσης. Όταν τα ασβεστούχα εδάφη έχουν υψηλά επίπεδα νερού (π.χ. κατάκλυση), τότε αναπτύσσονται σε υψηλό βαθμό οι αναερόβιοι μικροοργανισμοί οι οποίοι παράγουν μεγάλες ποσότητες CO<sub>2</sub> το οποίο ακολούθως αντιδρά με το CaCO<sub>3</sub> και συμβάλλει στη συσσώρευση του HCO<sub>3</sub><sup>-</sup> στα εδάφη, που είναι πλούσια σε ανθρακικό ασβέστιο, με αποτέλεσμα οι δενδρώδεις καλλιέργειες που αναπτύσσονται σ' αυτό να εμφανίζουν τη χαρακτηριστική χλώρωση σιδήρου. Για τους προαναφερθέντες λόγους η χλώρωση εμφανίζεται σε περιόδους υψηλών ή παρατεταμένων βροχοπτώσεων και κυρίως σε εδάφη που δεν είχαν επαρκή στράγγιση. Επομένως, η βελτίωση της στράγγισης, η προσθήκη οργανικής ουσίας και η χρήση ανθεκτικών υποκειμένων είναι μερικοί τρόποι αντιμετώπισης της χλώρωσης σιδήρου πέραν της χρήσης χημικών ενώσεων ή λιπασμάτων που περιέχουν σίδηρο. <ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη μαγγανίου{{{top_heading|===}}}
+Η περιεκτικότητα του [[Μαγγάνιο|μαγγανίου]] στα φύλλα μεταβάλλεται μέσα σε ευρέα όρια, τα οποία κυμαίνονται από 10-1.380ppm. Στην πλειοψηφία των φυτών το εύρος της περιεκτικότητας του είναι πολύ πιο μικρό και κυμαίνεται από 10-50ppm της ξηράς ουσίας. Μερικές ακραίες περιπτώσεις υψηλών συγκεντρώσεων σε Μn παρατηρούνται σε [[Καλλιέργειες|καλλιέργειες]] όπως της γλυκοπατάτας της οποίας τα φύλλα μπορεί να περιέχουν μέχρι 1.380ppm, της σόγιας 600ppm του βαμβακιού 700ppm. Οπωσδήποτε, πρόκειται περί εξαιρέσεων που δεν αντιπροσώπευαν το σύνολο των καλλιεργούμενων φυτών. Τα φυτά που συγκεντρώνουν υψηλά επίπεδα Mn συνήθως δεν υφίστανται ιδιαίτερες συνέπειες τοξικότητας. Όμως φυτά που κατά μέσον όρο έχουν χαμηλές περιεκτικότητες σε Mn, η τυχόν αύξηση του μπορεί να δράσει τοξικά στην περαιτέρω εξέλιξη τους. Το εύρος της τοξικής συγκέντρωσης Mn μπορεί να κυμαίνεται από 200-5.300ppm και εξαρτάται από το φυτό. Έτσι, π.χ. 200ppm μαγγανίου μπορεί να είναι τοξικά για το καλαμπόκι, ενώ τον ηλίανθο μπορεί να τον επηρεάσουν τοξικά τα 5.300ppm. Η τοξικότητα του μαγγανίου εξαρτάται όχι μόνο από την υψηλή συγκέντρωση, αλλά και από τη θερμοκρασία, η οποία όσο πιο υψηλή είναι τόσο πιο τοξικό καθίσταται το Μαγγάνιο. Σημαντικό ρόλο παίζει, στην πρόσληψη του Μαγγανίου και η παρουσία άλλων κατιόντων όπως του Μn<sup>2+</sup>, του pH και Ca<sup>2+</sup>, του Zn και Fe και του ΝΗ<sub>4</sub><sup>+</sup>. Η μετακίνηση του Μn μέσα στο φυτό εξαρτάται από την επίδραση του Μn και Ca καθώς και του Zn και Fe, διότι το Mn εμφανίζει ιδιότητες αφ' ενός μεν αλκαλίων γαιών και αφ' ετέρου μετάλλων. Η κίνηση του Mn μέσα στο φυτό επιτυγχάνεται υπό τη δισθενή μορφή (Μn<sup>2+</sup>) και μεταφέρεται κατά προτίμηση στους μεριστωματικούς ιστούς, γι' αυτό οι νεαροί ιστοί είναι πλούσιοι σε Mn. Ως προς τα συμπτώματα τροφοπενίας του μαγγανίου, αυτά ομοιάζουν με εκείνα του Mg. Ο διαχωρισμός τους όμως γίνεται από το ότι του μεν Mn τα συμπτώματα έλλειψης λόγω της μικρής κινητικότητας του εντός του φυτού, εμφανίζονται στα μικρά φύλλα, ενώ του Mg λόγω της ευκινησίας του στο φυτό, στα μεγαλύτερα-ωριμότερα φύλλα. Οι [[Χλωροπλάστες|χλωροπλάστες]] είναι τα πιο ευαίσθητα όργανα του κυττάρου στην έλλειψη του Mn, γι' αυτό υφίστανται τις μεγαλύτερες συνέπειες της έλλειψης του υπόψη θρεπτικού. <ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
 {{{top_heading|===}}}Πρόσληψη ψευδαργύρου{{{top_heading|===}}}

@@ Γραμμή 97: / Γραμμή 97: @@
 ==Βιβλιογραφία==
 <references>
-<ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"> Η ερμηνεία της φυλλοδιαγνωστικής, των Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ</ref>
+<ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"> Η ερμηνεία της φυλλοδιαγνωστικής, των Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, 2003.</ref>
 </references>

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:47, 9 Μαρτίου 2016
Γραμμή 45:		Γραμμή 45:

	{{{top_heading\|==}}}Πρόσληψη μικροθρεπτικών στο φυτό{{{top_heading\|==}}}		{{{top_heading\|==}}}Πρόσληψη μικροθρεπτικών στο φυτό{{{top_heading\|==}}}
		+	H πρόσληψη των μικροθρεπτικών εξαρτάται από πολλούς παράγοντες κυριότεροι των οποίων είναι οι εξής:
		+	* Προσροφητική ικανότητα των ριζών, χαρακτηριστικό που ελέγχεται γενετικά σε αρκετές περιπτώσεις.
		+	* Παρουσία λοιπών θρεπτικών στοιχείων.
		+	* Οξειδοαναγωγικά χαρακτηριστικά του μικροθρεπτικού.
		+	* Εδαφοκλιματικές συνθήκες.

		+	Όσον δε αφορά στη μετακίνηση δοθέντος μικροθρεπτικού μέσα στο φυτό, αυτό εξαρτάται κυρίως από τα χημικά χαρακτηριστικά του στοιχείου. Ορισμένα μικροθρεπτικά είναι ευκίνητα, ενώ άλλα δυσκίνητα. Η συσσώρευση των στοιχείων αυτών στο φυτό κατανέμεται στα διάφορα όργανα του όπως στα φύλλα, στους καρπούς, σπόρους, ακόμη δε και σε διάφορα οργανίδια των κυττάρων όπως στα κενοτόπια, στους [[Χλωροπλάστες\|χλωροπλάστες]] κ.λπ. Ο βαθμός κίνησης τους μέσα στο φυτό καθορίζει την κατανομή τους π.χ. τα δυσκίνητα στοιχεία συσσωρεύονται σε περιπτώσεις επάρκειας, στις μεριστωματικά ενεργές περιοχές (κορυφές των βλαστών και ριζών) και σε περιπτώσεις ανεπάρκειας σε συγκεκριμένα σημεία του φυτού, όπως π.χ. το [[Ασβέστιο\|Ca]] συσσωρεύεται στα φύλλα με την πάροδο του χρόνου, ενώ τα ευκίνητα στοιχεία μεταφέρονται, σε περιπτώσεις τροφοπενίας, στα νεαρότερα φύλλα που εμφανίζουν ενεργό βιολογική δραστηριότητα. Εξάλλου η περιοχή εμφάνισης των συμπτωμάτων τροφοπενίας δοθέντος μικροθρεπτικού εξαρτάται από το βαθμό κινητικότητας του. Έτσι, τα ευκίνητα θρεπτικά όταν δεν βρίσκονται σε επαρκές επίπεδο στα φύλλα, τα συμπτώματα τους εμφανίζονται πρώτα στα μεγάλα ώριμα και παλαιά φύλλα, ενώ στην περίπτωση των δυσκίνητων θρεπτικών τα συμπτώματα εμφανίζονται στα μεριστωματικώς ενεργά σημεία (κορυφές) και στα νεαρά φύλλα.<ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
	{{{top_heading\|===}}}Πρόσληψη σιδήρου{{{top_heading\|===}}}		{{{top_heading\|===}}}Πρόσληψη σιδήρου{{{top_heading\|===}}}

@@ Γραμμή 46: / Γραμμή 46: @@
 {{{top_heading|==}}}Πρόσληψη μικροθρεπτικών στο φυτό{{{top_heading|==}}}
-{{{top_heading|==}}}Πρόσληψη σιδήρου{{{top_heading|==}}}
+{{{top_heading|===}}}Πρόσληψη σιδήρου{{{top_heading|===}}}
-{{{top_heading|==}}}Πρόσληψη μαγγανίου{{{top_heading|==}}}
+{{{top_heading|===}}}Πρόσληψη μαγγανίου{{{top_heading|===}}}
-{{{top_heading|==}}}Πρόσληψη ψευδαργύρου{{{top_heading|==}}}
+{{{top_heading|===}}}Πρόσληψη ψευδαργύρου{{{top_heading|===}}}
-{{{top_heading|==}}}Πρόσληψη χαλκού{{{top_heading|==}}}
+{{{top_heading|===}}}Πρόσληψη χαλκού{{{top_heading|===}}}
-{{{top_heading|==}}}Πρόσληψη βορίου{{{top_heading|==}}}
+{{{top_heading|===}}}Πρόσληψη βορίου{{{top_heading|===}}}
-{{{top_heading|==}}}Πρόσληψη μολυβδαίνιου{{{top_heading|==}}}
+{{{top_heading|===}}}Πρόσληψη μολυβδαίνιου{{{top_heading|===}}}

@@ Γραμμή 43: / Γραμμή 43: @@
 Όσον δε αφορά στην κινητικότητά του, σε αντίθεση με το [[Πρόσληψη και συσσώρευση ασβεστίου|ασβέστιο]] που στο φλοίωμα είναι πολύ δυσκίνητο, το μαγνήσιο είναι πολύ ευκίνητο. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να κινείται από τα παλαιότερα στα νεότερα φύλλα σε περιπτώσεις τροφοπενίας. Γι' αυτό τα συμπτώματα τροφοπενίας μαγνησίου εμφανίζονται στα παλαιότερα φύλλα. Το ίδιο ισχύει και για το κάλιο. Έτσι, τα όργανα συσσώρευσης [[Ρόλος θρεπτικών στοιχείων στα φυτά|θρεπτικών ουσιών]] όπως οι καρποί, έχουν υψηλότερες συγκεντρώσεις μαγνησίου και καλίου απ' ότι ασβεστίου. Συμπτώματα τροφοπενίας μαγνησίου εμφανίζονται στα φύλλα όταν η περιεκτικότητα του γίνει <0,20% της ξηράς ουσίας.<ref name="Θρέψη και μεταβολισμός των φυτών"/>
 ==Σχετικές σελίδες==
@@ Γραμμή 60: / Γραμμή 75: @@
 * [[Πρόσληψη και συσσώρευση μαγνησίου]]
 ==Βιβλιογραφία==