Κίνδυνοι των αποθηκευμένων σιτηρών - Ιστορικό εκδόσεων

A papageorgiou στις 07:41, 9 Ιουλίου 2013

2013-07-09T07:41:44Z

A papageorgiou στις 07:41, 9 Ιουλίου 2013

2013-07-09T07:41:05Z

A papageorgiou στις 07:40, 9 Ιουλίου 2013

2013-07-09T07:40:04Z

A papageorgiou στις 16:32, 8 Ιουλίου 2013

2013-07-08T16:32:39Z

A papageorgiou στις 16:32, 8 Ιουλίου 2013

2013-07-08T16:32:21Z

A papageorgiou στις 16:27, 8 Ιουλίου 2013

2013-07-08T16:27:48Z

A papageorgiou στις 16:25, 8 Ιουλίου 2013

2013-07-08T16:25:36Z

A papageorgiou στις 16:24, 8 Ιουλίου 2013

2013-07-08T16:24:10Z

A papageorgiou στις 16:23, 8 Ιουλίου 2013

2013-07-08T16:23:23Z

A papageorgiou στις 16:09, 8 Ιουλίου 2013

2013-07-08T16:09:37Z

@@ Γραμμή 48: / Γραμμή 48: @@
 *Lepidoglyphus (Glycyphagus) destructor, είναι ένα διαδεδομένο άκαρι των τροφίμων που βρίσκεται στην επιφάνεια των δημητριακών και στον περιβάλλοντα χώρο. Τα όρια ανάπτυξής του είναι όμοια με εκείνα του A. siro με τη διαφορά ότι έχει τετραπλούς ρυθμούς ανάπτυξης στους 25<sup>o</sup>C και με σχετική υγρασία 90 %.
 *Tyrophagus putrescentiae, είναι ένα άκαρι που απαιτεί υγρές και ζεστές συνθήκες σε συνδυασμό με τους μύκητες. Οι ελάχιστες απαιτήσεις του είναι 7 - 10<sup>ο</sup>C, η μέγιστη ανάπτυξη συντελείται στους 32 <sup>ο</sup>C και με επίπεδα υγρασίας που κυμαίνονται από 98 - 100 %.
-*Cheyletus erutidus, ένα "αρπακτικό" είδος που αναπτύσσεται σε επίπεδα σχετικής υγρασίας κάτω από 55 %. Αναπτύσσεται από μια έως τέσσερις φορές τη βδομάδα μεταξύ 10<sup>ο</sup>C και
+*Cheyletus erutidus, ένα "αρπακτικό" είδος που αναπτύσσεται σε επίπεδα σχετικής υγρασίας κάτω από 55 %. Αναπτύσσεται από μια έως τέσσερις φορές τη βδομάδα μεταξύ 10<sup>ο</sup>C και 30M<sup>ο</sup>C, αλλά μπορεί να επιβιώσει στους 0<sup>ο</sup>C για έξι μήνες. Απαιτήσεις για υψηλότερη θερμοκρασία και χαμηλότερα επίπεδα υγρασίας σημαίνει ότι συνήθως φτάνει στα ανώτερα όρια ανάπτυξης το καλοκαίρι κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης αποθήκευσης. Η παρουσία του δηλώνει την ύπαρξη προβλήματος στην αποθήκη. To Cheyletus παρουσιάζει μεγάλες αντοχές στα OPs που χρησιμοποιούνται για την καταστολή των ενοχλητικών εντόμων στα σιτηρά.
 M<sup>ο</sup>C, αλλά μπορεί να επιβιώσει στους 0<sup>ο</sup>C για έξι μήνες. Απαιτήσεις για υψηλότερη θερμοκρασία και χαμηλότερα επίπεδα υγρασίας σημαίνει ότι συνήθως φτάνει στα ανώτερα όρια ανάπτυξης το καλοκαίρι κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης αποθήκευσης. Η παρουσία του δηλώνει την ύπαρξη προβλήματος στην αποθήκη. To Cheyletus παρουσιάζει μεγάλες αντοχές στα OPs που χρησιμοποιούνται για την καταστολή των ενοχλητικών εντόμων στα σιτηρά.
 {|class="wikitable" style="text-align: center;"

@@ Γραμμή 46: / Γραμμή 46: @@
 *Acarus siro, άκαρι του αλεύρου που γενικά διαβιώνει μέσα στα σιτηρά και καταστρέφει τα φύτρο. Οι συνθήκες για την πλήρη ανάπτυξη είναι 2 - 30<sup>o</sup>C σε επίπεδα σχ. υγρασίας που κυμαίνονται από 60 - 65 %. Στους 25<sup>o</sup>C και σχετική υγρασία 90 % μπορεί να πολλαπλασιαστεί μέσα σε μια βδομάδα.
-*Lepidoglyphus (Glycyphagus) destructor, είναι ένα διαδεδομένο άκαρι των τροφίμων που βρίσκεται στην επιφάνεια των δημητριακών και στον περιβάλλοντα χώρο. Τα όρια ανάπτυξής του είναι όμοια με εκείνα του A.
+*Lepidoglyphus (Glycyphagus) destructor, είναι ένα διαδεδομένο άκαρι των τροφίμων που βρίσκεται στην επιφάνεια των δημητριακών και στον περιβάλλοντα χώρο. Τα όρια ανάπτυξής του είναι όμοια με εκείνα του A. siro με τη διαφορά ότι έχει τετραπλούς ρυθμούς ανάπτυξης στους 25<sup>o</sup>C και με σχετική υγρασία 90 %.
 siro με τη διαφορά ότι έχει τετραπλούς ρυθμούς ανάπτυξης στους 25<sup>o</sup>C και με σχετική υγρασία 90 %.
 *Tyrophagus putrescentiae, είναι ένα άκαρι που απαιτεί υγρές και ζεστές συνθήκες σε συνδυασμό με τους μύκητες. Οι ελάχιστες απαιτήσεις του είναι 7 - 10<sup>ο</sup>C, η μέγιστη ανάπτυξη συντελείται στους 32 <sup>ο</sup>C και με επίπεδα υγρασίας που κυμαίνονται από 98 - 100 %.
 *Cheyletus erutidus, ένα "αρπακτικό" είδος που αναπτύσσεται σε επίπεδα σχετικής υγρασίας κάτω από 55 %. Αναπτύσσεται από μια έως τέσσερις φορές τη βδομάδα μεταξύ 10<sup>ο</sup>C και

@@ Γραμμή 3: / Γραμμή 3: @@
 Τα έντομα επιμολύνουν και προκαλούν βλάβη στα [[Αποθήκευση σιτηρών|αποθηκευμένα σιτηρά]]. Δεν υπάρχει καμία ανοχή, ως προς την παρουσία των εντόμων, έτσι είναι σημαντικό να ανιχνευθούν και να ελεγχθούν πλήρως. Ορισμένα έντομα παρασιτούν στα αποθηκευμένα τρόφιμα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και τα [[σιτηρά]]. Τα έντομα αυτά καταστρέφουν και επιμολύνουν τα σιτηρά χωρίς να μαστίζουν την καλλιέργεια του αγρού. Τα σκαθάρια και τα λεπιδόπτερα (moths) αναπαράγονται σε υψηλές θερμοκρασίες. Συνεπώς η μείωση της θερμοκρασίας στους αποθηκευτικούς χώρους μπορεί να μειώσει ή να αποτρέψει την εμφάνιση τέτοιων προβλημάτων. Επίσης, όσο αυξάνουν τα επίπεδα της υγρασίας τόσο μπορεί να εμφανιστούν σκαθάρια που τρέφονται από τη μούχλα, τα ακάρεα και τις ψείρες. Στον πιο κάτω πίνακα φαίνονται συνθήκες ανάπτυξης και αύξηση των εντόμων.
-Η σιταρόψειρα αποτελεί ένα παραδοσιακό παράσιτο των αποθηκευμένων δημητριακών, που διατρυπά τους κόκκους των σιτηρών και αναπαράγεται σε σχετικά χαμηλή θερμοκρασία. Ορισμένα είδη ψείρας με ή χωρίς φτερά (booklice) είναι ορατά σε σιφώνια ή διέρχονται από τα κτήρια. Οι απαιτήσεις τους σε υγρασία είναι όμοιες με αυτές των ακάρεων, αν και παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντοχή σε ξηρές συνθήκες. Ωστόσο δεν είναι
+Η σιταρόψειρα αποτελεί ένα παραδοσιακό παράσιτο των αποθηκευμένων [[Δημητριακά|δημητριακών]], που διατρυπά τους κόκκους των σιτηρών και αναπαράγεται σε σχετικά χαμηλή θερμοκρασία. Ορισμένα είδη ψείρας με ή χωρίς φτερά (booklice) είναι ορατά σε σιφώνια ή διέρχονται από τα κτήρια. Οι απαιτήσεις τους σε υγρασία είναι όμοιες με αυτές των ακάρεων, αν και παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντοχή σε ξηρές συνθήκες. Ωστόσο δεν είναι
 γνωστό εάν μπορούν να καταστρέψουν άμεσα τα σιτηρά. Ωστόσο, η δραστηριότητα στο τελευταίο στάδιο της προνύμφης μπορεί να αυξήσει τη θερμοκρασία των σιτηρών τοπικά και μπορεί να καταστρέψει τους κόκκους σε τέτοιο βαθμό αφήνοντας ελεύθερο το έδαφος για την αναπαραγωγή του σκαθαριού με τα πριονωτά δόντια. Περαιτέρω αύξηση της θερμοκρασίας συντελεί στην ανάπτυξη των rust - red σκαθαριών.
@@ Γραμμή 96: / Γραμμή 96: @@
 *[[Ψύξη σιτηρών]]
 *[[Ξήρανση σιτηρών]]
 ==Βιβλιογραφία==

@@ Γραμμή 102: / Γραμμή 102: @@
 [[σχετίζεται με::Σιτηρά| ]]
 [[πόσο αφορά σε επιχείρηση μεταποίησης-τυποποίησης::30| ]]
-[[κατάσταση δημοσίευσης::1| ]]
+[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

@@ Γραμμή 1: / Γραμμή 1: @@
 {{{top_heading|==}}}Έντομα{{{top_heading|==}}}
-Τα έντομα επιμολύνουν και προκαλούν βλάβη στα αποθηκευμένα σιτηρά. Δεν υπάρχει καμία ανοχή, ως προς την παρουσία των εντόμων, έτσι είναι σημαντικό να ανιχνευθούν και να ελεγχθούν πλήρως. Ορισμένα έντομα παρασιτούν στα αποθηκευμένα τρόφιμα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και τα σιτηρά. Τα έντομα αυτά καταστρέφουν και επιμολύνουν τα σιτηρά χωρίς να μαστίζουν την καλλιέργεια του αγρού. Τα σκαθάρια και τα λεπιδόπτερα (moths) αναπαράγονται σε υψηλές θερμοκρασίες. Συνεπώς η μείωση της θερμοκρασίας στους αποθηκευτικούς χώρους μπορεί να μειώσει ή να αποτρέψει την εμφάνιση τέτοιων προβλημάτων. Επίσης, όσο αυξάνουν τα επίπεδα της υγρασίας τόσο μπορεί να εμφανιστούν σκαθάρια που τρέφονται από τη μούχλα, τα ακάρεα και τις ψείρες. Στον πίνακα φαίνονται συνθήκες ανάπτυξης και αύξηση των εντόμων.
+Τα έντομα επιμολύνουν και προκαλούν βλάβη στα [[Αποθήκευση σιτηρών|αποθηκευμένα σιτηρά]]. Δεν υπάρχει καμία ανοχή, ως προς την παρουσία των εντόμων, έτσι είναι σημαντικό να ανιχνευθούν και να ελεγχθούν πλήρως. Ορισμένα έντομα παρασιτούν στα αποθηκευμένα τρόφιμα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και τα [[σιτηρά]]. Τα έντομα αυτά καταστρέφουν και επιμολύνουν τα σιτηρά χωρίς να μαστίζουν την καλλιέργεια του αγρού. Τα σκαθάρια και τα λεπιδόπτερα (moths) αναπαράγονται σε υψηλές θερμοκρασίες. Συνεπώς η μείωση της θερμοκρασίας στους αποθηκευτικούς χώρους μπορεί να μειώσει ή να αποτρέψει την εμφάνιση τέτοιων προβλημάτων. Επίσης, όσο αυξάνουν τα επίπεδα της υγρασίας τόσο μπορεί να εμφανιστούν σκαθάρια που τρέφονται από τη μούχλα, τα ακάρεα και τις ψείρες. Στον πιο κάτω πίνακα φαίνονται συνθήκες ανάπτυξης και αύξηση των εντόμων.
 Η σιταρόψειρα αποτελεί ένα παραδοσιακό παράσιτο των αποθηκευμένων δημητριακών, που διατρυπά τους κόκκους των σιτηρών και αναπαράγεται σε σχετικά χαμηλή θερμοκρασία. Ορισμένα είδη ψείρας με ή χωρίς φτερά (booklice) είναι ορατά σε σιφώνια ή διέρχονται από τα κτήρια. Οι απαιτήσεις τους σε υγρασία είναι όμοιες με αυτές των ακάρεων, αν και παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντοχή σε ξηρές συνθήκες. Ωστόσο δεν είναι
@@ Γραμμή 10: / Γραμμή 10: @@
 Τα έντομα είναι μικρού μεγέθους (3- 6 mm) και καθίσταται δύσκολο να ανιχνευτούν. Με την παραλαβή όλο και περισσότερων παρτίδων, αυξάνονται και οι πιθανότητες ανίχνευσης. Ακόμα και ένα έντομο που μπορεί να ανιχνευτεί σε 1 Kg δείγματος μπορεί να παρουσιάσει δυνητικά κίνδυνο μόλυνσης.
-Η πρόληψη, με τη διατήρηση ψύχους και ξηρασίας, είναι προτιμότερη από τον χημικό έλεγχο. Ωστόσο εάν η παρακολούθηση δείξει ότι υφίσταται εισβολή εντόμων ή ότι τα επίπεδα είναι υψηλά, τότε μπορεί να δικαιολο-
+Η πρόληψη, με τη διατήρηση [[Ψύξη σιτηρών|ψύχους]] και [[Ξήρανση σιτηρών|ξηρασίας]], είναι προτιμότερη από τον χημικό έλεγχο. Ωστόσο εάν η παρακολούθηση δείξει ότι υφίσταται εισβολή εντόμων ή ότι τα επίπεδα είναι υψηλά, τότε μπορεί να δικαιολογηθεί η χρήση εντομοκτόνου.
-γηθεί η χρήση εντομοκτόνου.
 {|class="wikitable" style="text-align: center;"
@@ Γραμμή 91: / Γραμμή 90: @@
 Για περισσότερες πληροφορίες για τρόπους αντιμετώπισης και των τριών κατηγοριών κινδύνων που αναφέρονται πιο πάνω μπορείται να συμβουλευτείται τον [[Media:Οδηγός Ορθής Πρακτικής Αλευρόμυλων.pdf|οδηγό ορθής πρακτικής αλευρόμυλων]].
 __NOTOC__
 ==Βιβλιογραφία==

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 16:24, 8 Ιουλίου 2013
Γραμμή 88:		Γραμμή 88:
	\|}		\|}
	__NOTOC__		__NOTOC__
		+	[[σχετίζεται με::Αλευροβιομηχανία\| ]]
		+	[[σχετίζεται με::Σιτηρά\| ]]
		+	[[πόσο αφορά σε επιχείρηση μεταποίησης-τυποποίησης::30\| ]]
		+	[[κατάσταση δημοσίευσης::1\| ]]

@@ Γραμμή 14: / Γραμμή 14: @@
 {|class="wikitable" style="text-align: center;"
   !scope="col" rowspan="2" |Είδος
   !scope="col" colspan="2" |Θερμοκρασία αναπαραγωγής
@@ Γραμμή 53: / Γραμμή 54: @@
 {|class="wikitable" style="text-align: center;"
-  |+Μέθοδοι ελέγχου για ακάρεα
+  |+<u>Μέθοδοι ελέγχου για ακάρεα</u>
   !scope="col" colspan="1" |Είδος ελέγχου
   !scope="col" colspan="1" |Τρόποι ελέγχου
@@ Γραμμή 75: / Γραμμή 76: @@
 Τα είδη των μυκήτων που μολύνουν τα αποθηκευμένα σιτηρά δεν επιμολύνουν τις καλλιεργούμενες σοδειές. Οι μύκητες στα αποθηκευμένα δημητριακά μπορούν να αναπτυχθούν σε επίπεδα υγρασίας της τάξης του 14.5 % και πάνω. Προκαλούν θέρμανση και απώλεια βλάστησης. Κάποια από αυτά μπορούν να προκαλέσουν και ανάπτυξη τοξινών. Ωστόσο, η ανάπτυξη μυκοτοξινών είναι πιθανή σε επίπεδα υγρασίας της τάξης του 18 % και πάνω. Όσο πιο ξηρές και ψυχρές διατηρούνται οι συνθήκες αποθήκευσης, τόσο καθίστανται ασφαλή τα σιτηρά από την ανάπτυξη μυκήτων. Τα μέγιστα επιτρεπτά όρια της Ε.Ε για τις αφλατοξίνες στα σιτηρά εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά στις 30 Ιουνίου 1999. Το 2002, οι κανονισμοί της Ε.Ε έθεσαν ως μέγιστα επιτρεπτά όρια για την ωχρατοξίνη Α τα 5 μέρη στο δισεκατομμύριο (ppb) για τα σιτηρά. Στους κανονισμούς 1881 / 2006 και 1126 / 2007 αναφέρονται τα μέγιστα επιτρεπτά όρια για ουσίες που επιμολύνουν τα τρόφιμα (μυκοτοξίνες, βαρέα μέταλλα κλπ). Στις περιπτώσεις όπου τα σιτηρά αποθηκεύονται σε συνθήκες με υγρασία πάνω 18 %, τα επίπεδα αυτά μπορούν να ξεπεραστούν σε δύο μόνο εβδομάδες.
 __NOTOC__

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 16:09, 8 Ιουλίου 2013
Γραμμή 72:		Γραμμή 72:
	\|}		\|}

		+	{{{top_heading\|==}}}Μύκητες{{{top_heading\|==}}}

−	~~{{{top_heading\|===}}}[[Αποθήκευση σιτηρών]]{{{top_heading\|===}}}~~	+	Τα είδη των μυκήτων που μολύνουν τα αποθηκευμένα σιτηρά δεν επιμολύνουν τις καλλιεργούμενες σοδειές. Οι μύκητες στα αποθηκευμένα δημητριακά μπορούν να αναπτυχθούν σε επίπεδα υγρασίας της τάξης του 14.5 % και πάνω. Προκαλούν θέρμανση και απώλεια βλάστησης. Κάποια από αυτά μπορούν να προκαλέσουν και ανάπτυξη τοξινών. Ωστόσο, η ανάπτυξη μυκοτοξινών είναι πιθανή σε επίπεδα υγρασίας της τάξης του 18 % και πάνω. Όσο πιο ξηρές και ψυχρές διατηρούνται οι συνθήκες αποθήκευσης, τόσο καθίστανται ασφαλή τα σιτηρά από την ανάπτυξη μυκήτων. Τα μέγιστα επιτρεπτά όρια της Ε.Ε για τις αφλατοξίνες στα σιτηρά εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά στις 30 Ιουνίου 1999. Το 2002, οι κανονισμοί της Ε.Ε έθεσαν ως μέγιστα επιτρεπτά όρια για την ωχρατοξίνη Α τα 5 μέρη στο δισεκατομμύριο (ppb) για τα σιτηρά. Στους κανονισμούς 1881 / 2006 και 1126 / 2007 αναφέρονται τα μέγιστα επιτρεπτά όρια για ουσίες που επιμολύνουν τα τρόφιμα (μυκοτοξίνες, βαρέα μέταλλα κλπ). Στις περιπτώσεις όπου τα σιτηρά αποθηκεύονται σε συνθήκες με υγρασία πάνω 18 %, τα επίπεδα αυτά μπορούν να ξεπεραστούν σε δύο μόνο εβδομάδες.
		+	__NOTOC__