Στέβια φυτό - Ιστορικό εκδόσεων

P chasapis στις 14:17, 20 Ιουλίου 2015

2015-07-20T14:17:28Z

P chasapis στις 14:12, 20 Ιουλίου 2015

2015-07-20T14:12:48Z

K kaponi στις 12:34, 4 Ιουνίου 2014

2014-06-04T12:34:56Z

P chasapis στις 15:09, 4 Φεβρουαρίου 2014

2014-02-04T15:09:23Z

P chasapis στις 15:06, 4 Φεβρουαρίου 2014

2014-02-04T15:06:29Z

P chasapis στις 15:01, 4 Φεβρουαρίου 2014

2014-02-04T15:01:32Z

P chasapis στις 14:46, 4 Φεβρουαρίου 2014

2014-02-04T14:46:38Z

P chasapis στις 14:40, 4 Φεβρουαρίου 2014

2014-02-04T14:40:48Z

P chasapis στις 14:19, 4 Φεβρουαρίου 2014

2014-02-04T14:19:35Z

P chasapis στις 14:19, 4 Φεβρουαρίου 2014

2014-02-04T14:19:07Z

@@ Γραμμή 1: / Γραμμή 1: @@
 {{{top_heading|==}}}Γενικά στοιχεία{{{top_heading|==}}}
 [[Image:Καλλιεργήσιμη έκταση στέβιας.png|thumb|200px|Καλλιεργήσιμη έκταση στέβιας]]
-Το φυτό [[Στέβια φυτό|στέβια]] είναι ένας μικρός, πολύκλαδος, φυλλώδης, πολυετής θάμνος που αυτοφύεται ως ιθαγενές είδος, στη Βορειοαναλυτική Παραγουάη κοντά στα σύνορα με τη Βραζιλία. Ζει 4 - 6 χρόνια και το ύψος του μπορεί να φτάσει κατά την περίοδο της συγκομιδής το 1m ή και να το ξεπεράσει, σε φυτείες που προορίζονται για σποροπαραγωγή. Αποτελούσε επί εκατοντάδες χρόνια την παραδοσιακή γλυκαντική ουσία των αυτοχθόνων ιθαγενών της φυλής των Γκουαράνι. Τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά στέβιας|φύλλα]] του περιέχουν γλυκαντικές ουσίες, που είναι 60 - 80 φορές γλυκύτερες της ζάχαρης, ενώ το τελικό προϊόν που εξάγεται με φυσικό τρόπο, με τη μέθοδο της εκχύλισης, είναι 300 φορές γλυκύτερο. Ο κορμός του είναι πλόυσιος σε πράσινες χρωστικές ουσίες, ενώ τα υπολείμματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμη ύλη με τη μορφή των pellets. Θεωρείται από πολλούς ως το γλυκαντικό της επόμενης χιλιετίας, όχι τόσο για την γλυκαντική του ουσία, όσο για τις θερμιδικές ιδιότητες και τις ευεργετικές επιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό. Μακροχρόνια μειώνει την υψηλή αρτηριακή πίεση και τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, αφού ενεργοποιεί την έκκριση ινσουλίνης. Μαλακώνει τα ανθρώπινα κύτταρα με αποτέλεσμα τη μείωση εγκεφαλικών και καρδιακών επεισοδίων. Εξαιτίας αυτής της ιδιότητας, χρησιμοποιείται και για τη παρασκευή των καλλυντικών. Εμποδίζει τη δημιουργία τερηδόνας, έχει αντιοξειδωτικές, αντιβακτηριδιακές, αντιφλεγμονώδεις και αντιιογόνες ιδιότητες. Επιπλέον, μειώνει τα επίπεδα του ουρικού οξέος και διευκολύνει την ούρηση. Είναι κατάλληλη για μαγειρική χρήση, γιατί υπερτερεί έναντι των χημικών γλυκαντικών ουσιών, αφού αντέχει σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες (έως 200<sup>o</sup>C) στις οποίες οι άλλες συνθετικές ουσίες (π.χ ασπαρτάμη) δεν αντέχουν και διασπώνται.
+Το φυτό [[Στέβια φυτό|στέβια]] είναι ένας μικρός, πολύκλαδος, φυλλώδης, πολυετής θάμνος που αυτοφύεται ως ιθαγενές είδος, στη Βορειοαναλυτική Παραγουάη κοντά στα σύνορα με τη Βραζιλία. Ζει 4 - 6 χρόνια και το ύψος του μπορεί να φτάσει κατά την περίοδο της συγκομιδής το 1m ή και να το ξεπεράσει, σε φυτείες που προορίζονται για σποροπαραγωγή. Αποτελούσε επί εκατοντάδες χρόνια την παραδοσιακή γλυκαντική ουσία των αυτοχθόνων ιθαγενών της φυλής των Γκουαράνι. Τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά στέβιας|φύλλα]] του περιέχουν γλυκαντικές ουσίες, που είναι 60 - 80 φορές γλυκύτερες της ζάχαρης, ενώ το τελικό προϊόν που εξάγεται με φυσικό τρόπο, με τη μέθοδο της εκχύλισης, είναι 300 φορές γλυκύτερο. Ο κορμός του είναι πλόυσιος σε πράσινες χρωστικές ουσίες, ενώ τα υπολείμματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμη ύλη με τη μορφή των pellets. Θεωρείται από πολλούς ως το γλυκαντικό της επόμενης χιλιετίας, όχι τόσο για την γλυκαντική του ουσία, όσο για τις θερμιδικές ιδιότητες και τις ευεργετικές επιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό. Μακροχρόνια μειώνει την υψηλή αρτηριακή πίεση και τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, αφού ενεργοποιεί την έκκριση ινσουλίνης. Μαλακώνει τα ανθρώπινα κύτταρα με αποτέλεσμα τη μείωση εγκεφαλικών και καρδιακών επεισοδίων. Εξαιτίας αυτής της ιδιότητας, χρησιμοποιείται και για τη παρασκευή των καλλυντικών. Εμποδίζει τη δημιουργία τερηδόνας, έχει αντιοξειδωτικές, αντιβακτηριδιακές, αντιφλεγμονώδεις και αντιιογόνες ιδιότητες. Επιπλέον, μειώνει τα επίπεδα του ουρικού οξέος και διευκολύνει την ούρηση. Είναι κατάλληλη για μαγειρική χρήση, γιατί υπερτερεί έναντι των χημικών γλυκαντικών ουσιών, αφού αντέχει σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες (έως 200<sup>o</sup>C) στις οποίες οι άλλες συνθετικές ουσίες (π.χ ασπαρτάμη) δεν αντέχουν και διασπώνται.<ref name="Οδηγός καλλιέργειας στέβιας"/>
 {{{top_heading|==}}}Μορφολογικά χαρακτηριστικά{{{top_heading|==}}}
@@ Γραμμή 7: / Γραμμή 7: @@
 [[Image:Φύλλωμα στέβιας.jpg|thumb|200px|Φύλλωμα στέβιας]]
 [[Image:Άνθος στέβιας.png|thumb|200px|Άνθος στέβιας]]
-Η [[Στέβια φυτό|στέβια]] (Stevia rebaudiana L. bertoni) είναι ένα φυτό πολύκλαδο, ποώδες, πολυετές, στα μέρη όπου αυτοφύεται και έχει τη μορφή πολύφυλλου θάμνου. Το ριζικό της σύστημα είναι πολυετές, επιφανειακό και επιπολαιόριζο. Με σωστές [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιεργητικές]] φροντίδες και με κούρεμα των στεβιοφυταρίων (κόψιμο κορυφής) μπορεί να γίνει βαθύτερο και πιο πολύκλαδο, αυτό συμβαίνει και σε φυτά προηγουμένων χρόνων. Οι βλαστοί, αρχικά, είναι τρυφεροί και χυμώδεις, έχουν λεπτό πυκνό χνούδι και αργότερα γίνονται ημιξυλώδεις. Εύκολα σπάζουν και πλαγιάζουν, οπότε από τα γόνατα δίνουν πλάγιους βλαστούς κατά μήκος του πλαγιασμένου βλαστού.  Τα φύλλα είναι απλά, περισσότερο ή λιγότερο οδοντωτά, κοίλα, αντίθετα, με σχήμα ελλειπτικό, ωοειδές (σχεδόν άμμισχα) και είναι καλυμμένα με πολύ λεπτές λευκές τρίχες. Το μήκος των φύλλων ποικίλει ανάλογα με την ποικιλία και μπορεί να είναι από 2 - 8cm και το πλάτος από 1 - 4cm. Τα άνθη σχηματίζουν ταξιανθίες, τύπου κόρυμβος, οι οποίες έχουν από 5 άνθη η καθεμία. Είναι τέλεια  και έχουν συνήθως χρώμα λευκό. Η περίοδος της άνθισης σε κάθε φυτό συνήθως διαρκεί πάνω από μήνα. Είναι σταυρογονιμοποιούμενο, δηλαδή γονιμοποιείται με τη γύρη άλλων άνθεων, παρόλο που τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (διγενή). Ο σπόρος είναι αχαίνιο, κυλινδρικός με πέντε γραμμώσεις, μήκους 2 - 3mm με παππίο (λοφίο) που έχει περίπου 20 τρίχες. Ένα gr μπορεί να περιέχει έως 2.600 σπόρους. Η ωρίμανση του σπόρου είναι σταδιακή και το χρώμα των ώριμων σπόρων είναι σκούρο. Οι σπόροι που είναι αποχρωματισμένοι είναι συνήθως άγονοι. Η βλαστική ικανότητα των σπόρων είναι μικρή, όπως άλλωστε όλων των σπόρων τύπου αχαίνιο και χάνεται εντελώς μετά από 2 χρόνια.
+Η [[Στέβια φυτό|στέβια]] (Stevia rebaudiana L. bertoni) είναι ένα φυτό πολύκλαδο, ποώδες, πολυετές, στα μέρη όπου αυτοφύεται και έχει τη μορφή πολύφυλλου θάμνου. Το ριζικό της σύστημα είναι πολυετές, επιφανειακό και επιπολαιόριζο. Με σωστές [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιεργητικές]] φροντίδες και με κούρεμα των στεβιοφυταρίων (κόψιμο κορυφής) μπορεί να γίνει βαθύτερο και πιο πολύκλαδο, αυτό συμβαίνει και σε φυτά προηγουμένων χρόνων. Οι βλαστοί, αρχικά, είναι τρυφεροί και χυμώδεις, έχουν λεπτό πυκνό χνούδι και αργότερα γίνονται ημιξυλώδεις. Εύκολα σπάζουν και πλαγιάζουν, οπότε από τα γόνατα δίνουν πλάγιους βλαστούς κατά μήκος του πλαγιασμένου βλαστού.  Τα φύλλα είναι απλά, περισσότερο ή λιγότερο οδοντωτά, κοίλα, αντίθετα, με σχήμα ελλειπτικό, ωοειδές (σχεδόν άμμισχα) και είναι καλυμμένα με πολύ λεπτές λευκές τρίχες. Το μήκος των φύλλων ποικίλει ανάλογα με την ποικιλία και μπορεί να είναι από 2 - 8cm και το πλάτος από 1 - 4cm. Τα άνθη σχηματίζουν ταξιανθίες, τύπου κόρυμβος, οι οποίες έχουν από 5 άνθη η καθεμία. Είναι τέλεια  και έχουν συνήθως χρώμα λευκό. Η περίοδος της άνθισης σε κάθε φυτό συνήθως διαρκεί πάνω από μήνα. Είναι σταυρογονιμοποιούμενο, δηλαδή γονιμοποιείται με τη γύρη άλλων άνθεων, παρόλο που τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (διγενή). Ο σπόρος είναι αχαίνιο, κυλινδρικός με πέντε γραμμώσεις, μήκους 2 - 3mm με παππίο (λοφίο) που έχει περίπου 20 τρίχες. Ένα gr μπορεί να περιέχει έως 2.600 σπόρους. Η ωρίμανση του σπόρου είναι σταδιακή και το χρώμα των ώριμων σπόρων είναι σκούρο. Οι σπόροι που είναι αποχρωματισμένοι είναι συνήθως άγονοι. Η βλαστική ικανότητα των σπόρων είναι μικρή, όπως άλλωστε όλων των σπόρων τύπου αχαίνιο και χάνεται εντελώς μετά από 2 χρόνια.<ref name="Η στέβια"/>
 <ref name="Η στέβια"/>
 {{{top_heading|==}}}Εδαφοκλιματικές συνθήκες{{{top_heading|==}}}
-Προτιμά τα καλά αποστραγγιζόμενα, [[Αμμώδη εδάφη|αμμώδη]] ή αμμοαργιλώδη εδάφη. Ως προς την αντίδραση του εδάφους, καταλληλότερα θεωρούνται τα εδάφη με ελαφρώς όξινη αντίδραση, ενώ αν [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιεργηθεί]] σε αλκαλικά εδάφη (pH≥8) η ανάπτυξη του φυτού θα είναι περιορισμένη και αργή. Δεν αναπτύσσεται σε αλατούχα εδάφη. Αναπτύσσεται σε [[Εδαφοκλιματικές συνθήκες στέβιας|θερμοκρασία]] από 15 - 30<sup>o</sup>C με μέγιστη θερμοκρασία 41<sup>o</sup>C <ref name="Η στέβια"/>. Οι παρατεταμένες όμως υψηλές θερμοκρασίες και ιδιαίτερα οι καύσωνες επηρεάζουν όχι μόνο την απόδοση σε ξηρά φύλλα αλλά και την περιεκτικότητα των φύλλων σε γλυκαντικές ουσίες. <ref name="Οδηγός καλλιέργειας στέβιας"/> Αναπτύσσεται σε κλίματα που κυμαίνονται από εύκρατα ως τροπικά, δεν αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες (κάτω από -6<sup>o</sup>C) με ύψος βροχής πάνω από 700-800mm το έτος. <ref name="Η στέβια"/> Για το λόγο αυτό, στη χώρα μας, η σπορά θα πρέπει να γίνεται σε σπορεία νωρίς την άνοιξη και η μεταφύτευση να γίνει μετά την παρέλευση των τελευταίων αναμενόμενων παγετών. Είναι φωτόφιλο φυτό και δεν αναπτύσσεται σε σκιερές τοποθεσίες. Η φωτοπερίοδος είναι ο πλέον καθοριστικός παράγοντας στην [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιέργεια στέβιας]] και επηρεάζει την εξέλιξη του [[Στέβια φυτό|φυτού]] από το φύτρωμα στο σπορείο μέχρι τη [[Συγκομιδή στέβιας|συλλογή]] του [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά στέβιας|σπόρου]]. Συμβάλλει ακόμα στην εξέλιξη των [[Γενικά στοιχεία στέβιας|γλυκαντικών ουσιών]], αφού η στέβια είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη και αρχίζει να ανθίζει στα τέλη Σεπτεμβρίου, τότε που η διάρκεια της ημέρας είναι κάτω από 13 ώρες. Οι χαμηλές θερμοκρασίες του φθινοπώρου επηρεάζουν το υπέργειο τμήμα του φυτού, το οποίο το χειμώνα ξεραίνεται. Όσο αφορά το ριζικό σύστημα φαίνεται να αντέχει και σε θερμοκρασίες έως -10<sup>o</sup>C και από το Μάρτιο θα έχουμε αναβλάστηση.<ref name="Οδηγός καλλιέργειας στέβιας"/>
+Προτιμά τα καλά αποστραγγιζόμενα, [[Αμμώδη εδάφη|αμμώδη]] ή αμμοαργιλώδη εδάφη. Ως προς την αντίδραση του εδάφους, καταλληλότερα θεωρούνται τα εδάφη με ελαφρώς όξινη αντίδραση, ενώ αν [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιεργηθεί]] σε αλκαλικά εδάφη (pH≥8) η ανάπτυξη του φυτού θα είναι περιορισμένη και αργή. Δεν αναπτύσσεται σε αλατούχα εδάφη. Αναπτύσσεται σε [[Εδαφοκλιματικές συνθήκες στέβιας|θερμοκρασία]] από 15 - 30<sup>o</sup>C με μέγιστη θερμοκρασία 41<sup>o</sup>C <ref name="Η στέβια"/>. Οι παρατεταμένες όμως υψηλές θερμοκρασίες και ιδιαίτερα οι καύσωνες επηρεάζουν όχι μόνο την απόδοση σε ξηρά φύλλα αλλά και την περιεκτικότητα των φύλλων σε γλυκαντικές ουσίες. <ref name="Οδηγός καλλιέργειας στέβιας"/> Αναπτύσσεται σε κλίματα που κυμαίνονται από εύκρατα ως τροπικά, δεν αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες (κάτω από -6<sup>o</sup>C) με ύψος βροχής πάνω από 700-800mm το έτος. <ref name="Η στέβια"/> Για το λόγο αυτό, στη χώρα μας, η σπορά θα πρέπει να γίνεται σε σπορεία νωρίς την άνοιξη και η μεταφύτευση να γίνει μετά την παρέλευση των τελευταίων αναμενόμενων παγετών. Είναι φωτόφιλο φυτό και δεν αναπτύσσεται σε σκιερές τοποθεσίες. Η φωτοπερίοδος είναι ο πλέον καθοριστικός παράγοντας στην [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιέργεια στέβιας]] και επηρεάζει την εξέλιξη του [[Στέβια φυτό|φυτού]] από το φύτρωμα στο σπορείο μέχρι τη [[Συγκομιδή στέβιας|συλλογή]] του [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά στέβιας|σπόρου]]. Συμβάλλει ακόμα στην εξέλιξη των [[Γενικά στοιχεία στέβιας|γλυκαντικών ουσιών]], αφού η στέβια είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη και αρχίζει να ανθίζει στα τέλη Σεπτεμβρίου, τότε που η διάρκεια της ημέρας είναι κάτω από 13 ώρες. Οι χαμηλές θερμοκρασίες του φθινοπώρου επηρεάζουν το υπέργειο τμήμα του φυτού, το οποίο το χειμώνα ξεραίνεται. Όσο αφορά το ριζικό σύστημα φαίνεται να αντέχει και σε θερμοκρασίες έως -10<sup>o</sup>C και από το Μάρτιο θα έχουμε αναβλάστηση.
 Το φυσικό περιβάλλον της στέβια βρίσκεται κοντά στο 22<sup>o</sup> με 23<sup>o</sup> νότιο παράλληλο και 54<sup>o</sup> - 56<sup>o</sup> γεωγραφικό πλάτος. Οι βροχοπτώσεις στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν κυρίως το χειμώνα, την περίοδο δηλαδή που το φυτό δεν είναι στο χωράφι ή που δεν τις έχει ανάγκη. Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί όγκο νερού στα ποτίσματα, όμοιο με την ποσότητα νερού που χρειάζεται η [[Καλλιέργεια βαμβακιού|καλλιέργεια βαμβακιού]]. Η μόνη διαφορά είναι ότι θα χρειαστούν πιο συχνά [[Άρδευση στέβιας|ποτίσματα]] με λιγότερο νερό, λόγω του επιφανειακού, θυσανώδους ριζικού συστήματος της στέβια.<ref name="Οδηγός καλλιέργειας στέβιας"/>

@@ Γραμμή 121: / Γραμμή 121: @@
 [[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ξάνθης| ]]
 [[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ροδόπης| ]]
@@ Γραμμή 130: / Γραμμή 128: @@
 [[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
 [[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]

@@ Γραμμή 17: / Γραμμή 17: @@
 {{{top_heading|==}}}Πολλαπλασιασμός{{{top_heading|==}}}
 [[Image:Σπορόφυτο στέβιας.png|thumb|200px|Σπορόφυτο στέβιας]]
-Ο ιδανικός τρόπος πολλαπλασιασμού του [[Στέβια φυτό|φυτού]] είναι αγενώς με τη χρήση μοσχευμάτων στελεχών ή [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά στέβιας|φύλλων]] του φυτού, όμως το κόστος παραγωγής τους είναι απαγορευτικό. Για το λόγο αυτό η στέβια πολλαπλασιάζεται με σπόρο σε θερμοκήπιο (σε θερμοκρασία 24-25><sup>o</sup>C) για την παραγωγή φυταρίων για περίοδο 8-10 εβδομάδων. Στην περίπτωση [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιέργειας]] για παραγωγή φύλλων, είναι απαραίτητος ο συνεχής φωτισμός των φυτών ώστε να αποφευχθεί η πρώιμη άνθιση. <ref name="Η στέβια"/> Η στέβια που προορίζεται για [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιέργεια]] πολλαπλασιάζεται με 4 τρόπους. Αυτοί είναι με [[Σπορά στέβιας|σπόρο]] (παραγωγή σπορόφυτων σε σπορεία), με μοσχεύματα, με έρριζες παραφυάδες και με ιστοκαλλιέργεια φύλλων (in vitro).
+Ο ιδανικός τρόπος πολλαπλασιασμού του [[Στέβια φυτό|φυτού]] είναι αγενώς με τη χρήση μοσχευμάτων στελεχών ή [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά στέβιας|φύλλων]] του φυτού, όμως το κόστος παραγωγής τους είναι απαγορευτικό. Για το λόγο αυτό η στέβια πολλαπλασιάζεται με σπόρο σε θερμοκήπιο (σε θερμοκρασία 24-25><sup>o</sup>C) για την παραγωγή φυταρίων για περίοδο 8-10 εβδομάδων. Στην περίπτωση [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιέργειας]] για παραγωγή φύλλων, είναι απαραίτητος ο συνεχής φωτισμός των φυτών ώστε να αποφευχθεί η πρώιμη άνθιση. <ref name="Η στέβια"/> Η στέβια που προορίζεται για [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιέργεια]] πολλαπλασιάζεται με 4 τρόπους. Αυτοί είναι με [[Σπορά στέβιας σε σπορείο|σπόρο]] (παραγωγή σπορόφυτων σε σπορεία), με μοσχεύματα, με έρριζες παραφυάδες και με ιστοκαλλιέργεια φύλλων (in vitro).
 Η παραγωγή σπορόφυτων είναι μια μέθοδος προσφιλής για τους καλλιεργητές, γιατί είναι πιο εύκολη και πιο οικονομική. Οι παραγωγοί λένε ότι η μισή παραγωγή παίρνεται στο σπορείο και η άλλη μισή στο χωράφι. Έχει μεγάλη σημασία τα φυτά που θα παραχθούν να είναι υγιή, ομοιόμορφα, με κανονικό πάχος και ύψος, με πλούσιο ριζικό σύστημα και προπάντων σκληραγωγημένα, ώστε να αντέξουν το στρες της μεταφύτευσης.

@@ Γραμμή 6: / Γραμμή 6: @@
 [[Image:Ριζικό σύστημα στέβιας.png|thumb|200px|Ριζικό σύστημα στέβιας]]
 [[Image:Φύλλωμα στέβιας.jpg|thumb|200px|Φύλλωμα στέβιας]]
 Η [[Στέβια φυτό|στέβια]] (Stevia rebaudiana L. bertoni) είναι ένα φυτό πολύκλαδο, ποώδες, πολυετές, στα μέρη όπου αυτοφύεται και έχει τη μορφή πολύφυλλου θάμνου. Το ριζικό της σύστημα είναι πολυετές, επιφανειακό και επιπολαιόριζο. Με σωστές [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιεργητικές]] φροντίδες και με κούρεμα των στεβιοφυταρίων (κόψιμο κορυφής) μπορεί να γίνει βαθύτερο και πιο πολύκλαδο, αυτό συμβαίνει και σε φυτά προηγουμένων χρόνων. Οι βλαστοί, αρχικά, είναι τρυφεροί και χυμώδεις, έχουν λεπτό πυκνό χνούδι και αργότερα γίνονται ημιξυλώδεις. Εύκολα σπάζουν και πλαγιάζουν, οπότε από τα γόνατα δίνουν πλάγιους βλαστούς κατά μήκος του πλαγιασμένου βλαστού.  Τα φύλλα είναι απλά, περισσότερο ή λιγότερο οδοντωτά, κοίλα, αντίθετα, με σχήμα ελλειπτικό, ωοειδές (σχεδόν άμμισχα) και είναι καλυμμένα με πολύ λεπτές λευκές τρίχες. Το μήκος των φύλλων ποικίλει ανάλογα με την ποικιλία και μπορεί να είναι από 2 - 8cm και το πλάτος από 1 - 4cm. Τα άνθη σχηματίζουν ταξιανθίες, τύπου κόρυμβος, οι οποίες έχουν από 5 άνθη η καθεμία. Είναι τέλεια  και έχουν συνήθως χρώμα λευκό. Η περίοδος της άνθισης σε κάθε φυτό συνήθως διαρκεί πάνω από μήνα. Είναι σταυρογονιμοποιούμενο, δηλαδή γονιμοποιείται με τη γύρη άλλων άνθεων, παρόλο που τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (διγενή). Ο σπόρος είναι αχαίνιο, κυλινδρικός με πέντε γραμμώσεις, μήκους 2 - 3mm με παππίο (λοφίο) που έχει περίπου 20 τρίχες. Ένα gr μπορεί να περιέχει έως 2.600 σπόρους. Η ωρίμανση του σπόρου είναι σταδιακή και το χρώμα των ώριμων σπόρων είναι σκούρο. Οι σπόροι που είναι αποχρωματισμένοι είναι συνήθως άγονοι. Η βλαστική ικανότητα των σπόρων είναι μικρή, όπως άλλωστε όλων των σπόρων τύπου αχαίνιο και χάνεται εντελώς μετά από 2 χρόνια.
 <ref name="Η στέβια"/>

@@ Γραμμή 29: / Γραμμή 29: @@
 Οι βασικές ποικιλίες στέβιας που καλλιεργούνται στη χώρα μας είναι η Criola, η Eriete και η SRB - 128. Αναλύονται στον παρακάτω σύνδεσμο:
-[[Ποικιλίες στέβιας]]<ref name="Ποικιλία στέβιας SRB-128"/>
+[[Ποικιλίες στέβιας]]<ref name="Ποικιλία στέβιας SRB-128"/>, <ref name="Ποικιλίες στέβιας Criola και Eriete"/>
 {{{top_heading|==}}}Ασθένειες{{{top_heading|==}}}
@@ Γραμμή 72: / Γραμμή 72: @@
 <ref name="Η στέβια"> [{{#show:Ιστοσελίδα ΥΠΑΑΤ/Στέβια| ?has link}} Η στέβια].</ref>
 <ref name="Ποικιλία στέβιας SRB-128"> [{{#show:Ιστοσελίδα EuroStevia/Ποικιλία στέβιας SRB-128| ?has link}} Ποικιλία στέβιας SRB-128].</ref>
 </references>

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 14:46, 4 Φεβρουαρίου 2014
Γραμμή 27:		Γραμμή 27:

	{{{top_heading\|==}}}Ποικιλίες{{{top_heading\|==}}}		{{{top_heading\|==}}}Ποικιλίες{{{top_heading\|==}}}
		+	Οι βασικές ποικιλίες στέβιας που καλλιεργούνται στη χώρα μας είναι η Criola, η Eriete και η SRB - 128. Αναλύονται στον παρακάτω σύνδεσμο:
		+
		+	[[Ποικιλίες στέβιας]]

	{{{top_heading\|==}}}Ασθένειες{{{top_heading\|==}}}		{{{top_heading\|==}}}Ασθένειες{{{top_heading\|==}}}

@@ Γραμμή 34: / Γραμμή 34: @@
 {{{top_heading|==}}}Εχθροί{{{top_heading|==}}}
-Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, περισσότερες προσβολές από προνύμφες εντόμων παρατηρούνται στα σπορεία και λιγότερο στο χωράφι. Γενικά οι εντομολογικές προσβολές δεν θα αποτελέσουν πρόβλημα στη καλλιέργεια της στέβια, γιατί σχεδόν όλες αντιμετωπίζονται στο χωράφι με ριζοπότισμα (χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα διασυστηματικά σκευάσματα) και με φυλλοψεκασμούς με τα κατάλληλα εντομοκτόνα.<ref name="Οδηγός καλλιέργειας στέβιας"/>
+Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, περισσότερες προσβολές από προνύμφες εντόμων παρατηρούνται στα σπορεία και λιγότερο στο χωράφι. Γενικά οι εντομολογικές προσβολές δεν θα αποτελέσουν πρόβλημα στη [[Καλλιέργεια στέβιας|καλλιέργεια στέβιας]], γιατί σχεδόν όλες αντιμετωπίζονται στο χωράφι με ριζοπότισμα (χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα διασυστηματικά σκευάσματα) και με φυλλοψεκασμούς με τα κατάλληλα εντομοκτόνα.<ref name="Οδηγός καλλιέργειας στέβιας"/>
 ==Πληροφοριακά στοιχεία==