Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του "Ποικιλίες ελιάς διπλής χρήσεως"
| Γραμμή 17: | Γραμμή 17: | ||
[[Category:Κατάλογος]] | [[Category:Κατάλογος]] | ||
| − | [[ | + | [[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]] |
| − | [[ | + | [[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]] |
Τελευταία αναθεώρηση της 07:26, 9 Αυγούστου 2013
Έχουν μεγάλη σημασία για την ανάπτυξη της εντατικής ελαιοκαλλιέργειας. Περιλαμβάνει τις ποικιλίες που έχουν καρπό μεσαίου προς μεγάλο μέγεθος και μπορούν να δώσουν πράσινες ή μαύρες ελιές.Σημαντικότερες θεωρούνται:
Αμυγδαλολιά
Αδρόκαρπη ποικιλία ελιάς Αμυγδαλολιά
Θρουμπολιά
Μεσόκαρπη ποικιλία ελιάς Θρουμπολιά
Κοθρέικη
Φέρει και τις συνωνυμίες Κορινθιακή, Γλυκομανάκι, Γλυκομανακολιά, Μανάκι και Μανακολιά. Καλλιεργείται κυρίως στους νομούς Αργολίδας, Κορινθίας, Αρκαδίας (περιοχή Κυνουρίας), Φωκίδας, Φθιώτιδας. Αναπτύσσεται σε δένδρο ύψους 5 – 7 μέτρων. Τα φύλλα της είναι βαθυπράσινα, μήκους 5,68cm και πλάτους 1,36cm. Ο καρπός έχει σχήμα ωοειδές ή σφαιρικό, σάρκα συνεκτική και μέσο βάρος 4,7γρ. Η σχέση σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 5,7:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φθάνει στο 20%. Χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή λαδιού καλής ποιότητας και για την παρασκευή μαύρων κονσερβών. Θεωρείται ποικιλία ανεκτική στο ψύχος. Εκτιμάται για την παραγωγή βρώσιμων ελιών σε περιοχές, όπου δεν ευδοκιμεί η Κονσερβολιά.
