Καλλιέργεια σιταριού

Από GAIApedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Προετοιμασία εδάφους

Το έδαφος κατά τη σπορά [1] των σιτηρών πρέπει να μην είναι κονιορτοποιημένο, αλλά βωλώδες. Έτσι εξασφαλίζεται προστασία των φυταρίων με συσσωματώματα εδάφους από τους ψυχρούς ανέμους και αποφεύγεται η δημιουργία κρούστας. Τα σιτηρά των εύκρατων κλιμάτων σπέρνονται το φθινόπωρο ή την άνοιξη. Το φθινόπωρο σπέρνονται ποικιλίες που χαρακτηρίζονται ως χειμωνιάτικες. Σε περιοχές με ήπιο χειμώνα είναι επίσης δυνατό να σπέρνονται και ανοιξιάτικες ποικιλίες που χαρακτηρίζονται από χαμηλές ανάγκες σε αρινοποίηση και περιορισμένη αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες. Η σπορά γίνεται χύδην ή γραμμικά.

Σπορά

Ο καθαρισμός και η απολύμανση του σπόρου του σιταριού αποτελούν τα πρώτα στάδια της καλλιεργητικής φροντίδας του φυτού. Η απολύμανση αποσκοπεί στον έλεγχο ορισμένων ασθενειών που μεταφέρονται με το σπόρο (κυρίως του δαυλίτη), αλλά και στην προστασία του σπόρου και των αρτιβλάστων υπό προσβολές μυκήτων εδάφους. Η βλαστικότητα του δείγματος του σπόρου που θα εξασφαλίσει μια ικανοποιητική ανάδυση και ομοιόμορφη φυτεία πρέπει να ξεπερνά το 90%. Υψηλοί βλαστικότητα έχουν σπόροι υγιείς, απαλλαγμένοι ληθάργου και αποθηκευμένοι σε κατάλληλες συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας.

Το σιτάρι σπέρνεται [1] στην Ελλάδα σχεδόν αποκλειστικά κατά το φθινόπωρο-χειμώνα. Ο καθορισμός του καταλληλότερου χρόνου σποράς επηρεάζεται:

  • Από τις κλιματολογικές συνθήκες (βροχόπτωση-θερμοκρασίες) κατά το χειμώνα.
  • Από τον τύπο του εδάφους.
  • Από την ποικιλία που επιλέχθηκε.

Το σιτάρι σπέρνεται σήμερα σε γραμμές με σπαρτικές μικρών σιτηρών. Η χύδην επιφανειακή σπορά, που παλαιότερα αποτελούσε τη συνηθισμένη πρακτική, σήμερα έχει περιοριστεί στις περισσότερο καθυστερημένες περιοχές. Άριστο βάθος είναι τα 5cm.

Λίπανση

Οι απαιτήσεις του σιταριού σε μακροστοιχεία μπορεί να εκτιμηθούν από χημικές αναλύσεις των φυτών κατά την ανάπτυξή τους. Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται η ολική περιεκτικότητα των φυτών σε διάφορα ανόργανα θρεπτικά συστατικά καθώς και η περιεκτικότητα μόνο των στάχεων. Από τα δεδομένα προκύπτει ότι σημαντικά ποσά ορισμένων στοιχείων (καλίου, ασβεστίου, μαγνησίου και θείου) παραμένουν στα βλαστητικά όργανα των φυτών και επομένως επιστρέφουν στο έδαφος μετά τη συγκομιδή. Αντίθετα, η μεγάλη μάζα του αζώτου και του φωσφόρου συσσωρεύεται στους καρπούς.

Η μέγιστη περιεκτικότητα μιας φυτείας χειμωνιάτικου σιταριού σε μακροστοιχεία και νάτριο, καθώς και η περιεκτικότητα των στάχεων.
Θρεπτικό στοιχείο Περιεκτικότητα (kg/στρ.)
Ολική Στάχεων
Άζωτο 12.8 9.7
Φωσφόρος 2.7 2.3
Κάλι 20.7 2.9
Ασβέστιο 2.7 0.3
Μαγνήσιο 1.1 0.6
Θείο 1.9 0.3
Νάτριο 0.4 0.1

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη λίπανση του σιταριού αλλά και τα συμπτώματα έλλειψης κάποιων στοιχείων, ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο. Λίπανση σιταριού.

Άρδευση

Καταπολέμηση ζιζανίων

Συγκομιδή

[1]

Σχετικές σελίδες

Βιβλιογραφία

  1. 1,0 1,1 1,2 "Τα σιτηρά των εύκρατων κλιμάτων", Ανδρέας Ι. Καραμάνος, Καθηγητής της Γεωργίας στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθηνών.