Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του "Επιφανειακή άρδευση"
| Γραμμή 13: | Γραμμή 13: | ||
| − | {{{top_heading|==}}}Άρδευση με αυλάκια{{{top_heading|==}}} | + | {{{top_heading|==}}}[[Άρδευση με αυλάκια]]{{{top_heading|==}}} |
| − | + | {{:Άρδευση με αυλάκια|top_heading={{{top_heading|==}}}=}} | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]] | [[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]] | ||
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]] | [[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]] | ||
[[Category:Σύστημα άρδευσης σε υπαίθρια καλλιέργεια]] | [[Category:Σύστημα άρδευσης σε υπαίθρια καλλιέργεια]] | ||
Αναθεώρηση της 10:20, 2 Ιανουαρίου 2014
Στις μεθόδους επιφανειακής άρδευσης και κυρίως στη μέθοδο των λωρίδων και στη μέθοδο των αυλακιών, το νερό διοχετεύεται και προχωρεί πάνω στην ξηρή επιφάνεια του εδάφους αφήνοντας ταυτόχρονα ένα ποσοστό του όγκου του να διηθηθεί. Ο χρόνος που απαιτείται για να διαβρέξει το νερό όλη την ξηρή επιφάνεια λέγεται χρόνος προέλασης. Η διοχέτευση νερού στη λωρίδα συνεχίζεται για χρόνο περισσότερο του χρόνου προέλασης ώστε να διηθηθεί κατά μέσο όρο η απαιτούμενη ποσότητα νερού. Η φάση αυτή είναι γνωστή ως φάση αποθήκευσης στο τέλος της οποίας διακόπτεται η παροχή στη λωρίδα. Ο χρόνος που μεσολαβεί από τη στιγμή που διακόπτεται η παροχή μέχρι την απόσυρση του νερού από το ανάντη άκρο της λωρίδας χαρακτηρίζεται ως χρόνος επιβράδυνσης. Τέλος, η φάση απόσυρσης είναι το χρονικό διάστημα από την έναρξη της απόσυρσης στο ανάντη άκρο της λωρίδας μέχρι την απομάκρυνση του νερού από όλη την επιφάνεια της λωρίδας. Ο χρόνος που το νερό διατίθεται για διήθηση, ονομάζεται χρόνος ευκαιρίας και βρίσκεται ως η διαφορά του συνολικού χρόνου μέχρι την απόσυρση του νερού στο σημείο μείον το χρόνο προέλασης στο σημείο.
Τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για να γίνει σωστός σχεδιασμός μιας επιφανειακής μεθόδου άρδευσης πρέπει να γίνει ποσοτική εκτίμηση ορισμένων παραμέτρων, αρχής γενομένης από το βάθος άρδευσης που είναι το νερό που πρέπει να εφαρμόζεται με κάθε άρδευση. Επειδή η άρδευση με επιφανειακές μεθόδους συνεπάγεται κίνηση του νερού στην επιφάνεια του χωραφιού, είναι απαραίτητη η γνώση της ταχύτητας κίνησης του νερού που εξαρτάται από την κλίση της επιφάνειας, την τραχύτητά της και την παροχή άρδευσης. Η παροχή αυτή δεν πρέπει να υπερβαίνει κάποιο όριο, που εξαρτάται από την υφή και τη δομή του εδάφους ώστε να αποφεύγεται η διάβρωση. Έτσι, χρειάζεται ο προσδιορισμός της μέγιστης αντιδιαβρωτικής παροχής. Κάποιες άλλες παράμετροι που έχουν σχέση με την καταλληλότητα του χωραφιού να δεχτεί επιφανειακή άρδευση είναι το σχήμα και οι διαστάσεις του χωραφιού, το ανάγλυφο της επιφάνειάς του, το βάθος του εδάφους, η ύπαρξη προβλήματος υποστράγγισης κ.λπ.
Ένα σηµαντικό µειονέκτηµα των επιφανειακών συστηµάτων άρδευσης αποτελεί, η µικρή αποτελεσµατικότητά τους κατά την εφαρµογή που σαν συνέπεια αυτού είναι η άσκοπη χρήση αρδευτικού νερού, άρα η σπατάλη του. Ένα επιπλέον µειονέκτηµα είναι ο σύνθετος τρόπος διαχείρισης του νερού κατά την εφαρµογή του. Αυτό κυρίως οφείλεται στις δυσκολίες που προκύπτουν κατά τον προσδιορισµό των υδραυλικών ιδιοτήτων του εδάφους του αγρού, καθώς πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη ότι στα επιφανειακά συστήµατα το έδαφος χρησιµοποιείται παράλληλα και για την µεταφορά του νερού αλλά και την διήθησή του σ’ αυτό. Τα προαναφερθέντα µειονεκτήµατα των επιφανειακών συστηµάτων άρδευσης σε συνδυασµό µε τη µείωση των αποθεµάτων επιφανειακών και υπόγειων νερών στον Ελλαδικό χώρο, έχουν οδηγήσει τα τελευταία χρόνια στην σταδιακή αντικατάσταση των επιφανειακών συστηµάτων µε αυτών υπό πίεση. Με τη µέθοδο της επιφανειακής άρδευσης, ποτίζονται σχεδόν όλες οι σκαλιστικές καλλιέργειες όπως το βαµβάκι, ο αραβόσιτος, τα λαχανικά και άλλες. ∆ιακρίνονται κυρίως τρεις τύποι επιφανειακής άρδευσης : α) άρδευση με λεκάνες (κατάκλυση) β) άρδευση με λωρίδες (περιορισμένη διάχυση) και γ) άρδευση με αυλάκια.
Άρδευση με λεκάνες
Άρδευση με λωρίδες
