Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του "Αειθαλές καρποφόρο δένδρο, Μουσμουλιά Ιαπωνική"

Από GAIApedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γραμμή 6: Γραμμή 6:
  
 
Η μουσμουλιά η Ιαπωνική καρποφορεί σε βλαστό του έτους, επάκρια, από απλούς [[Διαφοροποίηση ανθοφόρων οφθαλμών|ανθοφόρους οφθαλμούς]].<ref name="Αειθαλές καρποφόρο δένδρο, Μουσμουλιά Ιαπωνική"/>
 
Η μουσμουλιά η Ιαπωνική καρποφορεί σε βλαστό του έτους, επάκρια, από απλούς [[Διαφοροποίηση ανθοφόρων οφθαλμών|ανθοφόρους οφθαλμούς]].<ref name="Αειθαλές καρποφόρο δένδρο, Μουσμουλιά Ιαπωνική"/>
 
  
 
==Βιβλιογραφία==
 
==Βιβλιογραφία==
Γραμμή 13: Γραμμή 12:
 
<ref name="Αειθαλές καρποφόρο δένδρο, Μουσμουλιά Ιαπωνική"> Γενική Δενδροκομία, του Καθηγητή Δενδροκομίας Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Κωνσταντίνου Α. Ποντίκη, 1997</ref>
 
<ref name="Αειθαλές καρποφόρο δένδρο, Μουσμουλιά Ιαπωνική"> Γενική Δενδροκομία, του Καθηγητή Δενδροκομίας Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Κωνσταντίνου Α. Ποντίκη, 1997</ref>
 
</references>
 
</references>
 +
__NOTOC__
 +
__NOTOC__

Αναθεώρηση της 10:59, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Η μουσμουλιά η Ιαπωνική φέρει ξυλοφόρους και απλούς ανθοφόρους οφθαλμούς. Η διάκριση μεταξύ ξυλοφόρων και απλών ανθοφόρων οφθαλμών μακροσκοπικά είναι δύσκολη.

Το καλοκαίρι (Σεπτέμβριο) ο επάκριος οφθαλμός ή ένας από τους πλάγιους, που βρίσκεται στη βάση της ταξικαρπίας, η οποία σχηματίστηκε τον προηγούμενο χρόνο, διαφοροποιείται σε απλό ανθοφόρο, εκπτύσσεται και δίνει βοτρυώδη ταξιανθία με άνθη, τα οποία, αν γονιμοποιηθούν, εξελίσσονται σε καρπούς.

Την άνοιξη ο επάκριος ξυλοφόρος οφθαλμός ή ένας από τους πλάγιους, που βρίσκεται στη βάση της ταξικαρπίας, εκπτυσσόμενος δίνει κυματοειδή βλάστηση επεκτάσεως με φύλλα και τους οφθαλμούς στις μασχάλες τους. Κατά τον ίδιο τρόπο επαναλαμβάνεται ο κύκλος της βλαστήσεως και καρποφορίας της μουσμουλιάς από χρόνο σε χρόνο.

Η μουσμουλιά η Ιαπωνική καρποφορεί σε βλαστό του έτους, επάκρια, από απλούς ανθοφόρους οφθαλμούς.[1]

Βιβλιογραφία

  1. Γενική Δενδροκομία, του Καθηγητή Δενδροκομίας Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Κωνσταντίνου Α. Ποντίκη, 1997